II SA/Gl 472/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na uchwałę Rady Miasta w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe z udziałem E. S., P. S., Z. S. i W. W. jako następców prawnych zmarłej skarżącej. Pismem z dnia [...] 2001 r. E. S. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek zamiejscowy w Katowicach skargę na uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu podniosła, iż uchwała rażąco narusza jej interes prawny albowiem projektowana w planie ulica zbiorcza przebiegać ma na obszarze, który do tej pory był terenami ekologicznymi. W dniu [...] 2001 r. skarżąca, nosząca w tej dacie jak wynika z aktu zgonu nazwisko S.-W., zmarła. Z uwagi na śmierć strony i niemożliwość wezwania spadkobierców zmarłej do udziału w postępowaniu, postanowieniem z dnia 6 stycznia 2003 r., Sąd zawiesił postępowanie (podjął je następnie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2002 r., zaś postanowieniem z dnia 6 stycznia 2003 r. zawiesił po raz kolejny). Po wezwaniach do wskazania następców prawnych mąż zmarłej W. W. podał, iż spadkobiercami E. S. są oprócz niego synowie P. S., który jednak zmarł pozostawiając żonę E. S. i dzieci, Z. S. oraz P. S. (krąg następców potwierdzony został w dalszym toku postępowania pismami Prezydenta Miasta B., w tym pismem z dnia [...] 2006 r.) Jednocześnie jednak pismem z dnia [...] 2004 r. W. W. wezwany do złożenia oświadczenia czy wstępuje do niniejszego postępowania oświadczył, że nie podtrzymuje skargi E. S.. Z kolei E. S., do której Sąd zwrócił się z podobnym zapytaniem oraz prośbą o wskazanie następców prawnych P. S. nie udzieliła odpowiedzi pomimo prawidłowego doręczania kolejnych pism, odpowiedzi na zapytanie Sądu nie udzielił także syn zmarłej, Z. S.. Natomiast adres P. S nie był Sądowi znany, z informacji W. W. wynikało bowiem, że przebywa on za granicą. Pismami z dnia [...] 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwrócił się do E. S., Z. S. i P. S. z wezwaniami do jednoznacznego poinformowania, w terminie 7 dni, czy popierają skargę zmarłej E. S. pod rygorem uznania w razie braku odpowiedzi, iż skargi tej nie popierają. Jednocześnie wezwał E. S. do podania w tym samym zakreślonym terminie czy dzieci P. S. są pełnoletnie, pod rygorem w razie braku odpowiedzi uznania, iż P. S. nie pozostawił poza E. S. innych pełnoletnich spadkobierców. Pismo, prawidłowo doręczone P. S. (poprzez zaawizowanie pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej) pozostało bez odpowiedzi, stosownej odpowiedzi nie udzieliła tez E. S.. W odniesieniu do Z. S. doręczyciel wskazał natomiast, iż adresat przebywa poza granicami kraju. Po przeprowadzeniu w dniu [...] 2007 r. rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z tegoż dnia ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania Z. S. kuratora w osobie E. S.. O ustanowieniu kuratora Sąd postanowił ogłosić publicznie w budynku WSA w Gliwicach oraz ze względu na ostatni adres Z. S. w budynku Urzędu Miejskiego w P.. Odpis postanowienia doręczono E. S., a także zastępczo, poprzez awizowanie przesyłki i pozostawienie jej dla nieobecnego adresata w placówce pocztowej P. S. i W. W.. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął zawieszone w sprawie postępowanie. Pismem z dnia [...] 2007 r. E. S. powiadomiła, iż wycofuje skargę złożoną przez E. S. podkreślając, iż jako ustanowiony kurator występuje także w imieniu Z. S. a nadto w imieniu P. S. oraz W. W.. Wobec powyższego wniosła o umorzenie postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwrócił się do E. S. z wezwaniem do nadesłania, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez P. S. i W. W. na których wolę powołała się w piśmie przytoczonym wyżej, informującym o wycofaniu skargi. W zakreślonym terminie E. S. nie nadesłała jednak przedmiotowych pełnomocnictw uniemożliwiając tym samym uznanie jej za pełnomocnika wymienionych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z kolei z art. 161 § 2 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowo- administracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne lub wręcz niedopuszczalne – por. szerzej np. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 494 i nast. Wydając postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie sąd uwzględnia okoliczności, które stanowią przeszkodę merytorycznego rozpoznania sprawy. Wskazać nadto należy, iż w myśl art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże Sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd stwierdza, iż występująca w sprawie E. S. w imieniu swoim i Z. S., którego jako kurator reprezentuje skutecznie wycofała wniesioną przez E. S. skargę. Z kolei W. W. i P. S. nie wycofali wprawdzie skargi E. S. jednocześnie jednak nie poparli jej (W. W. wprost stwierdzając, że skargi nie podtrzymuje natomiast P. S. nie reagując na wezwania Sądu kierowane do niego pod rygorem uznania, iż wniesionej przez matkę skargi nie popiera) przesądzając tym samym, iż ich zdaniem ich własny interes prawny wskutek zaskarżonej uchwały nie został naruszony i nie chcą w prowadzonym ze skargi E. S. postępowaniu uczestniczyć. W konsekwencji sąd zobligowany jest do umorzenia prowadzonego postępowania, żaden bowiem przepis nie uprawnia sądu administracyjnego do prowadzenia sprawy ze skargi zmarłej osoby wbrew woli jej następców prawnych. Wyjątek w tej mierze wprowadza cytowany już wyżej art. 60 zd. 3 p.p.s.a. ograniczający dopuszczalność uwzględnienia cofnięcia skargi jeżeli powodowałoby ono w efekcie obejście prawa lub utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą wskazane wyżej przesłanki wobec czego dokonane przez E. S. w imieniu swoim i Z. S. cofnięcie skargi winno być, jako wiążące Sąd, uwzględnione. Okoliczność ta, jak również brak poparcia skargi zmarłej E. S. przez jej męża W. W. i syna Z. S. uzasadniają umorzenie przez Sąd postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.