II SA/Gl 473/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W skardze z dnia 24 kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę. W wyniku odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...]r., nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji będzie skutkowało uciążliwością w postaci hałasu, zanieczyszczenia, zniszczenia terenów zielonych oraz utratą walorów estetycznych okolicy. Ponadto, w piśmie z dnia 1 sierpnia 2018 r. skarżący wskazał, że wykonanie planowej inwestycji w postaci parkingu będzie skutkowało nieodwracalnymi skutkami w postaci obniżenia wartości nieruchomości skarżącego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 lipca 2018 r. zwrócono się do uczestników postępowania o ustosunkowanie się do zawartego w skardze wniosku w terminie 5 dni. Miejski Zarząd Ulic i Mostów w T., będący uczestnikiem postępowania, pismem z dnia 30 lipca 2018 r. wniósł o nieuwzględnienie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W świetle powyższych przesłanek Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie podnoszonych przez skarżącego argumentów wskazać należy, że okoliczność obniżenia wartości nieruchomości nie jest podstawą do wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż nie odnosi się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Co więcej, wnioskodawca nie podał, o ile zmniejszy się wartość jego nieruchomości, co uniemożliwia ewentualną ocenę powołanej argumentacji pod kątem, użytego w ww. przepisie pojęcia znacznej szkody. Natomiast odnośnie uciążliwości w postaci hałasu, zanieczyszczenia, zniszczenia terenów zielonych oraz utratą walorów estetycznych okolicy, należy stwierdzić, że argumenty te również nie uzasadniają tezy, że wykonanie decyzji organu I instancji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Inwestor prowadzając roboty budowalne przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, czyni to na własne ryzyko, i to na nim – w razie uwzględnienia skargi przez Sąd – będzie spoczywał obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego. Należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia oceny legalności zaskarżonego aktu, będzie ona bowiem stanowić przedmiot merytorycznego rozpoznania skargi. Mając na uwadze powołaną wyżej argumentację i działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.