II SA/Gl 474/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S., E.S., J.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosków skarżących E.S. i E.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wnioski o przyznanie prawa pomocy Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 kwietnia 2012 r. J.S., E.S. oraz E.S. zostały wezwane do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. W odpowiedzi E.S. oraz E.S. (reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego J.S.) wystąpiły o zwolnienie od kosztów sądowych, swój wniosek motywując trudną sytuacją materialną. Z treści formularzy wynika, że wnioskodawczynie wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury E.S. w wysokości 1296 zł oraz renty socjalnej w wysokości 597 zł i zasiłku pielęgnacyjnego (153 zł) otrzymywanych przez E.S. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Na wstępie wskazać trzeba, że kwota 200 zł do uiszczenia której skarżące zostały wezwane wraz z J.S. stanowi zasadniczy wydatek na obecnym etapie postępowania, a jej wysokość, w zestawieniu z dochodami uzyskiwanymi przez wnioskodawczynie nie jest na tyle wysoka, aby można było mówić w tym przypadku o trudnościach z jej poniesieniem. Mając bowiem na uwadze łączny dochód E. i E.S., kształtujący się na poziomie około 2000 zł, a zarazem biorąc pod uwagę, że wnioskodawczynie nie powołały się na to, że ich wydatki miesięczne są znacząco wyższe od przeciętnych uznać trzeba, że wspomniana kwota nie powinna stanowić dla nich zbytniego obciążenia zwłaszcza, że w jej uiszczeniu może również partycypować trzecia skarżąca – J.S.. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.