II SA/Gl 475/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna,, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi T. sp. j. na w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 lutego 2025 r. nr SKO.UL/41.7/482/2024/20006 w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia 29 października 2024 r. w przedmiocie ustalenia dla skarżącej – T. sp. j. w M. jednorazowej opłaty w łącznej kwocie 12 874,20 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, tj. działki numer [...] o powierzchni 813 m2 zlokalizowanej przy ulicy [...] w M. oraz udziału wynoszącego ¼ część w działce [...] o powierzchni 214 m2, położonej przy ul. [...] w M. - w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zbycie przedmiotowych nieruchomości nastąpiło przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie planu miejscowego. Dnia [...]r. weszła bowiem w życie uchwała Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta M. określonego jako [...]. Zbycie nieruchomości nastąpiło zaś dnia [...] r. (zgodnie z aktem notarialnym rep. [...]). Wszczęcie postępowania nastąpiło zawiadomieniem z 22 marca 2023 r. Organ wskazał, że przedmiotowe nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego miasta M. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej M. Nr [...] z dnia [...] r. miały przeznaczenie; działka nr [...]; - 86ZE — tereny zieleni łęgowej, łąki, pastwiska bez możliwości zabudowy; działka nr [...]; - 86ZE — tereny zieleni łęgowej, łąki, pastwiska bez możliwości zabudowy, - K4L1/2 ulica lokalna do adaptacji. Natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. określił przeznaczenie działki nr [...], jako - 61 MN — zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, a działki nr [...]: - 61 MN — zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i 8KDL — tereny drogi publicznej klasy "lokalna". Następnie organ podniósł, że oszacowanie wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości zostało sporządzone na podstawie operatu szacunkowego, którego aktualność, rzeczoznawca majątkowy potwierdził w piśmie z dnia 20 lutego 2024 r. Organ wskazał, że wartość nieruchomości została ustalona na datę sprzedaży nieruchomości, zaś stan nieruchomości (stan przedmiotu wyceny), na dzień wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wyceny dokonano stosując podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Organ podkreślił, że wybór podejścia i metody szacowania stanowi wyłączną domenę rzeczoznawcy majątkowego, który posługując się wiadomościami specjalnymi wybiera najbardziej adekwatny w danej sprawie sposób wyceny. Dodał, że według art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej również jako u.g.n.), rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 174 ust. 3 i 3a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zgodnie z nakazami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności przy wycenie nieruchomości. Organ podkreślił, że na gruncie przepisów u.g.n. pozycja rzeczoznawcy majątkowego jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego. Obowiązująca w tym zakresie regulacja prawna, a ponadto wiążące rzeczoznawcę standardy zawodowe i zasady etyki nakładają na niego obowiązek, aby przy dokonywaniu wyceny nieruchomości wykorzystał zarówno swoją wiedzę specjalistyczną jak również dołożył należytej staranności (art. 175 i nast. u.g.n.). Ponadto tylko rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które uznaje za podobne do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny i które przyjmuje do porównania. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie rzeczoznawca prawidłowo dokonała porównania wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości uwzględniając jej przeznaczenie zarówno w planie miejscowym z [...] r., jak i w planie miejscowym z [...] r. Wyceny nieruchomości według poprzedniego planu miejscowego dokonała w oparciu o jej przeznaczenie jako tereny zieleni znajdujące się w pobliżu projektowanej drogi dojazdowej. Szacując wartość nieruchomości o przeznaczeniu - tereny zieleni znajdujące się w pobliżu projektowanej drogi dojazdowej, rzeczoznawca analizą rynku objęła miasto M. W wyniku przeprowadzonej analizy do bazy nieruchomości porównawczych wytypowała 3 transakcje gruntami o cechach najbardziej zbliżonych do przedmiotowej wycenianej nieruchomości, które odbyły się na rynku lokalnym w okresie 2 lat od daty sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie organ podniósł, że powyższe, wyczerpuje dyspozycję § 5 rozporządzenia Ministra rozwoju i technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości. Wykaz transakcji uznanych za podobne rzeczoznawca przedstawiła w ujęciu tabelarycznym, wskazując cechy rynkowe nieruchomości przeznaczonych na tereny zieleni znajdujące się w pobliżu projektowanej drogi dojazdowej, do których zaliczyła: lokalizację, otoczenie, powierzchnię, kształt działki, dostęp do uzbrojenia. Następnie rzeczoznawca wskazała, że w badanym okresie, czas nie miał wpływu na kształtowanie się cen (aktualizacja cen z tytułu upływu czasu). W dalszej kolejności określiła wagi wybranych cech rynkowych oraz przedstawiła charakterystykę nieruchomości wycenianej w aspekcie cech rynkowych. Wyceny nieruchomości według nowego planu miejscowego rzeczoznawca dokonała w oparciu o ich przeznaczenie jako tereny pod zabudowę jednorodzinną i drogi dojazdowe. W wyniku przeprowadzonej analizy, wytypowała po 3 transakcje gruntami o cechach najbardziej zbliżonych do przedmiotowej wycenianej nieruchomości, które odbyły się na rynku lokalnym w okresie 2 lat od daty sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Wykaz transakcji uznanych za podobne przedstawiła na s. 16 operatu w ujęciu tabelarycznym. Wskazała cechy rynkowe nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, tj. lokalizację, otoczenie, powierzchnię, kształt działki, dostęp do uzbrojenia oraz cechy rynkowe nieruchomości przeznaczonych pod drogi; lokalizację, otoczenie, uzbrojenie. Następnie wskazała, że w badanym okresie czas nie miał wpływu na kształtowanie się cen (aktualizacja cen z tytułu upływu czasu). W dalszej kolejności określiła wagi wybranych cech rynkowych oraz przedstawiała charakterystykę nieruchomości wycenianych w aspekcie cech rynkowych. Wynik końcowy wyceny został przedstawiony w rozbiciu na wartość działki gruntu według poprzedniego planu; - w kwocie 69 630 zł oraz pod rządami nowego planu; - w kwocie 134 001,00 zł. Organ odwoławczy wskazał, że rzeczoznawca prawidłowo dokonała porównania wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości uwzględniając jej przeznaczenie zarówno przed, jak i po uchwaleniu planu miejscowego z [...] r. Operat szacunkowy został sporządzony w sposób umożliwiający ocenę jego prawidłowości, a wartość dowodowa tego operatu nie budzi wątpliwości. Analiza treści operatu dowodzi, że jest on spójny, logiczny, zupełny, nie ma w nim nieścisłości oraz nie zostały pominięte elementy istotne dla wyceny. W konsekwencji organ stwierdził, że nastąpił wzrost wartości wycenianej nieruchomości na skutek zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wycena została sporządzona zgodnie z przepisami prawa, a oszacowany przyrost wartości rynkowej prawa własności jest adekwatny do cen transakcyjnych uzyskiwanych w warunkach lokalnego rynku nieruchomości oraz cech rynkowych przedmiotu wyceny. Organ podkreślił, że w toku postępowania przed organem I instancji, rzeczoznawca szczegółowo i wyczerpująco wyjaśniła wątpliwości podnoszone przez stronę odnośnie sporządzonej wyceny. Dodał, że zgodnie z § 14 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. stawka służąca naliczeniu jednorazowych opłat, o jakich mowa w art. 36 ust. 4 u.g.n., wynosi 20% wzrostu wartości nieruchomości. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie wzrost wartości nieruchomości wyniósł 64.371 zł, a zatem opłata stanowiąca 20 % wzrostu wartości nieruchomości, została ustalona prawidłowo. W skardze wniesionej od powyższej decyzji, skarżąca T. s.j. – reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem – wniosła o jej uchylenie w całości. Podniosła zarzut naruszenia przy jej wydaniu art. 7, art. 8 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wartości nieruchomości przy wykorzystaniu operatu, w którym nie został uwzględniony brak dostępu działki do drogi publicznej i brak dostępu do mediów, a także zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu ze świadków; J.T. i B.Z. na okoliczność wartości działki, jej uzbrojenia w dacie zbycia, nawierzchni drogi. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przy wydaniu decyzji art. 7 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 157 ust. 1 u.g.n. poprzez brak przeprowadzenia badania operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców, pomimo tego, że informacje zawarte w operacie odnoszące się do działki, jej cech charakterystycznych, uwarunkowań i uzbrojenia nie były zgodne ze stanem faktycznym oraz w sytuacji, gdy operat pomijał istotne elementy, a także zawierał błędnie zaklasyfikowane elementy. Skarżąca podniosła również zarzut sprowadzający się do tego, że organ zastosował przepis art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który w zakresie, w jakim powoduje obciążenie strony kosztami operatu, bez żadnej kontroli tych kosztów ze strony organów Państwa, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a także zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 157 ust. 1 u.g.n. poprzez brak ponownego przeanalizowania twierdzeń strony wniesionych w odwołaniu od decyzji oraz uwag wniesionych w pismach i brak podjęcia czynności procesowych poza wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który w zakresie, w jakim powoduje obciążenie strony kosztami operatu bez żadnej kontroli tych kosztów ze strony organów Państwa jest zgodny z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 26 maja 2025 r. skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika – ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę i podniosła argumenty, według których zmiana planu miejscowego nie powoduje automatycznie wzrostu wartości nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi. W wyniku przeprowadzenia kontroli wydanych w sprawie decyzji w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani też prawa materialnego. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w przedmiocie ustalenia dla skarżącej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości określonej w decyzji - w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem tej nieruchomości w ciągu pięciu lat od dnia jego wejścia w życie. Podnieść zatem należało, że zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Według zaś art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy, wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu: 1) przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą planu; 2) faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu. W niniejszej sprawie poza sporem było to, że na podstawie uchwały Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu miasta M. określanego jako [...], teren, na którym położona jest działka nr [...] ma przeznaczenie – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, a działka nr [...] - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i tereny drogi publicznej klasy "lokalna". Poprzednie przeznaczenie regulował miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta M. z dnia [...] r., według którego teren, na którym położone są wymienione działki miał przeznaczenie; - tereny zieleni łęgowej, łąk, pastwisk bez możliwości zabudowy oraz dodatkowo w części dotyczącej działki nr [...] - ulica lokalna do adaptacji. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, w okolicznościach niniejszej sprawy nie było kwestionowane spełnienie warunku określonego w art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, zostało wszczęte w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy stał się obowiązujący. Natomiast zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania ustaleń organów dotyczących wysokości wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, a także wartości dowodowej operatu szacunkowego, będącego podstawą tych ustaleń. W ramach odniesienia się do powyższych zarzutów wskazać należało, że wymieniony operat szacunkowy został sporządzony przez rzeczoznawcę – osobę dysponującą potwierdzonymi kwalifikacjami – biegła została wpisana na listę rzeczoznawców majątkowych. Zakres treściowy przedmiotowego operatu szacunkowego spełnia wymagania określone w przepisach – obowiązującego w dacie jego sporządzenia - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r., poz. 555). Opracowanie to zawiera bowiem, zgodnie z § 55 ust. 2 powołanego rozporządzenia, informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienie toku obliczeń oraz wyniku końcowego. Operat spełnia również warunki określone w § 56 ust. 1 cytowanego rozporządzenia oraz zawiera istotne dokumenty jako załącznik, realizując tym samym wymóg z § 56 ust. 4 tego rozporządzenia. Operat szacunkowy został podpisany przez rzeczoznawcę majątkowego wraz z zamieszczeniem daty i pieczęci, co odpowiada § 57 ust. 1 wymienionego rozporządzenia. Wycena nie budzi zatem wątpliwości na płaszczyźnie formalnej. Ponadto należy podkreślić, że biegła wskazała transakcje, które przyjęła jako podstawę swoich wyliczeń oraz zastosowaną metodę szacowania wartości nieruchomości. Dane wyjściowe zostały zaprezentowane w sposób jasny, pozwalający na ich weryfikację. Rozważania prowadzone w operacie szacunkowym są zrozumiałe, spójne i logiczne. Dodać należało, że poza zakresem kontroli sądów administracyjnych pozostaje kwestia merytorycznej zasadności wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145, dalej jako u.g.n.), rzeczoznawca majątkowy ma swobodę w wyborze właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie dokonuje ustaleń na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego, dysponującego wiadomościami specjalnymi. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2665/15). Taką zaś ocenę zawiera decyzja Kolegium wydana w niniejszej sprawie, którą Sąd rozpatrujący przedmiotową skargę, uznał za prawidłową. Trafnie zatem organy administracji uznały, że zawarte w operacie wyliczenia są wystarczające do ustalenia wobec skarżącej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń zawartych w skardze dodać należało, że rzeczoznawca majątkowy, w oparciu posiadane w tym zakresie wiadomości specjalne, dokonuje wyboru podejścia i metody selekcji nieruchomości i wybiera nieruchomości podobne do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, które przyjmuje do porównania – zgodnie z § 4 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia. Podkreślenia wymagało, że według ustawowej definicji nieruchomości podobnej, zawartej w art. 4 pkt 16 u.g.n., przez nieruchomość podobną należy rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Jak podkreśla się w orzecznictwie - z definicji tej wynika, że katalog cech świadczących o podobieństwie nieruchomości nie jest zamknięty, przykładowo tymi innymi dodatkowymi cechami mogą być: uzbrojenie, dostępność komunikacyjna i lokalizacyjna, jak również wielkość powierzchni nieruchomości. Natomiast żaden przepis prawa - w szczególności art. 4 pkt 16 u.g.n., zawierający definicję nieruchomości podobnej - nie stanowi, że nieruchomością podobną może być wyłącznie działka o takiej samej powierzchni. Wręcz przeciwnie - pomiędzy nieruchomościami podobnymi mogą występować różnice - odnoszące się np. do ich powierzchni, czy lokalizacji, na co wskazuje wyraźnie art. 153 ust. 1 u.g.n., w którym mowa jest o "cechach różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej". Podkreślenia zatem wymagało, że – jak już była o tym mowa - to rzeczoznawca dokonuje wyboru nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny. Dokonywana przez organ ocena dowodu, jakim jest operat szacunkowy, nie dotyczy kwestii objętych zakresem wiadomości specjalnych, którymi dysponuje rzeczoznawca. Nie zasługiwał również na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut dotyczący braku przeprowadzenia w niniejszej sprawie oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Zgodnie bowiem z art. 157 u.g.n., skarżąca była uprawniona do uzyskania takiej oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, jednakże nie skorzystała z wymienionego uprawnienia. Bezpodstawny był również zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez brak przesłuchania świadków na okoliczność wartości działki, jej uzbrojenia w dacie zbycia, nawierzchni drogi. Podnieść bowiem należało, że kluczowym dowodem określającym wartość nieruchomości, jest operat szacunkowy. Z treści art. 156 ust. 1 u.g.n. wynika, że rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Wobec tego, to właśnie operat szacunkowy, sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, stanowi podstawę określenia wartości nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty planistycznej, a nie dowód z zeznań świadków. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zawarty w skardze wniosek o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który w zakresie, w jakim powoduje obciążenie strony kosztami operatu bez żadnej kontroli tych kosztów ze strony organów Państwa jest zgodny z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji". W zakresie powyższego wniosku stwierdzić bowiem należało, że nie wystąpiły podstawy do zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, gdyż nie istnieją wątpliwości co do zgodności z Konstytucją wymienionego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji, podkreślenia wymagało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, przez co nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów, w tym art. 7, art. 8, art. 78 § 1 K.p.a. W powyższych okolicznościach, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem decyzji organów obydwu instancji - zostały bowiem wydane na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu, jak tego wymaga art. 107 § 3 K.p.a. W związku z tym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.