II SA/Gl 476/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 18 kwietnia 2016 r. (data nadania na poczcie) G. B., działając przez pełnomocnika reprezentującego go w postępowaniu administracyjnym, wniósł za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wraz ze skargą złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 lutego 2016 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. Nadto, skarżący w toku postępowania sądowego potwierdził własnoręcznym podpisem dokonaną w jego imieniu czynność wniesienia przedmiotowej skargi, nadsyłając jej odpis. W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 lutego 2016 r. termin do wniesienia na nią skargi do Sądu upłynął z dniem 29 marca 2016 r. Skarga nadana za pośrednictwem poczty w dniu 18 kwietnia 2016 r. została wobec tego wniesiona po upływie ustawowego terminu, zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności okazał się nieskuteczny. Mając na uwadze powyższe Sąd obowiązany był odrzucić skargę jako spóźnioną, zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 2 powyższej ustawy.