II SA/Gl 476/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. K., M. K. i J. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 10, art. 104, i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 pkt 12, art. 22 ust. 1 , art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), po rozpoznaniu sprawy z wniosku E. K., a następnie jego spadkobierców, reprezentowanych przez pełnomocnika, orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości położnej w Gminie[...] , obręb W. na podstawie księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. w zakresie numerów i powierzchni działek. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wobec wyłącznie technicznego (rejestracyjnego) charakteru ewidencji gruntów i budynków organ prowadzący ewidencję nie może dokonywać we własnym zakresie ustaleń dotyczących danych podlegających wpisowi. Wyjaśnił, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego w oparciu o wskazaną dokumentację geodezyjną przyjętą do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Decyzja ta doręczona została reprezentującemu strony pełnomocnikowi w dniu 22 czerwca2016 r. na adres Kancelarii Radcy Prawnego Pismem datowanym 8 czerwca 2016 r. (wpływ do Starostwa - 12 czerwca 2017 r.) W. K., działając w imieniu własnym oraz pozostałych spadkobierców złożył wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego wymienioną powyżej decyzją oraz zmianę decyzji ostatecznej. Wskazując, iż pełnomocnik uległ wypadkowi, który przerwał możliwość jego dalszego uczestniczenia w sprawie, stąd nie miał możliwości prezentować własnego stanowiska. Naruszony zatem został przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyłożył swoje stanowisko w stosunku do sprawy załatwionej wymienioną decyzją, wskazując na jej nieprawidłowości. Zwrócił uwagę na bezprawne dokonanie zmian w operacie, wskutek czego zapisy w ewidencji nie odpowiadają zapisom w księdze wieczystej. Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. na wezwanie organu sprecyzował złożony wniosek stwierdzając, iż domaga się wznowienia postępowania, a podstawę prawną tego wniosku stanowi art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. Starosta [...], przywołując w podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną decyzją. W uzasadnieniu stwierdził, iż w postępowaniu strony były reprezentowane przez pełnomocnika, do którego kierowane były wszystkie pisma, w tym także przedmiotowa decyzja. Organ nie miał wiadomości o odwołaniu pełnomocnika, albo ustanowienia substytucji. Stąd w świetle powyższego brak jest podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec złożonego zażalenia, rozpatrujący sprawę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia[...] uchylił postanowienie organu pierwszej instancji oraz wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] W uzasadnieniu stwierdził, iż dopiero po wznowieniu wnioskowanego postępowania organ może merytorycznie rozstrzygnąć o istnieniu lub o braku przesłanki wznowieniowej. Rozpatrując zatem sprawę w postępowaniu wznowionym, Starosta[...] , wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, działając na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 w nawiązaniu do art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie zakończone wymienioną decyzją wszczęte było jeszcze przez E. K., ale po jego śmierci dalej w postępowaniu uczestniczyli jego spadkobiercy, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika. Pełnomocnik powiadamiany był o każdym etapie postępowania. Organ nie miał wiadomości o zmianie pełnomocnika, czy o ustanowieniu dalszego pełnomocnictwa (substytucji). Jedyną informacją, która wpłynęła do urzędu, to pismo datowane blisko rok po wydaniu decyzji i informujące o braku możliwości, po stronie radcy prawnego, dalszego reprezentowania interesów wnioskodawcy. W listopadzie 2017 r. strona poinformowała, że z powodu wypadku pełnomocnika nie może on dalej świadczyć usług prawnych, stąd pełnomocnictwo zostało odwołane. W dniu 30 listopada 2017 r. wpłynęła do organu kopia pełnomocnictwa z odręczną adnotacją o jego wycofaniu. Dalej organ przywołując art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnił, że gdy strona działa przez pełnomocnika, to pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zatem w sprawie organ prawidłowo kierował wszystkie powiadomienia do reprezentującego strony postępowania - pełnomocnika. W świetle powyższego brak jest podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji z dnia [...] w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. "Zażalenie" (odwołanie) na powyższe rozstrzygnięcie wniósł wnioskujący o wznowienie niniejszego postępowania, domagając się uchylenia decyzji z dnia [...] Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie doprowadzenia do zgodności danych z ewidencji gruntów i budynków z danymi zawartymi w księdze wieczystej prowadzone było przez Starostwo z wniosku E. K., a po jego śmierci kontynuowane przez spadkobierców. Pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. zwrócił się do Starosty [...] o wznowienie tego postępowania, uzasadniając to faktem, iż nie z własnej winy nie mógł brać udziału w tym postępowaniu, wobec wypadku jakiemu uległ jego pełnomocnik. Wyczerpuje to przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie wskazał cel swojego działania, tj. zmianę decyzji ostatecznej wówczas wydanej, przedstawiając stosowne argumenty. Po wznowieniu postępowania Starosta w żaden sposób nie odniósł się do zgłaszanych uwag, pomimo, iż wyniki "gruntownej analizy" dokonane przez organ a zawarte w tej decyzji, zostały przez niego zakwestionowane. Organ odniósł się jedynie do formalnej analizy, podnosząc m.in. iż w zgłaszanej sytuacji powinno być pełnomocnictwo odwołane. Wyjaśnił wówczas, że kancelaria prawna ulegała likwidacji i nie zna adresu pod który mógłby wysłać takie odwołanie pełnomocnictwa. W jego ocenie Starostwo, powołując się na formalnie na prawidłowe zawiadomienie pełnomocnika stron, zupełnie pominęło fakt, iż w rzeczywistości strony zostały, z przyczyn od nich niezależnych, losowych, wyłączone z postępowania. Rozpatrując złożone odwołanie Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stojąc na stanowisku, iż argumenty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Organ przyznał, że skarżący powołując się na zapis art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, podnosząc, iż bez własnej winy, skutkiem wypadku, któremu uległ jego pełnomocnik, nie mógł brać udziału w przedmiotowym postępowaniu. Dokonując analizy akt organ stwierdził, iż postępowanie było wszczęte przez ojca odwołującego, a po jego śmierci kontynuowane przez jego spadkobierców, w tym odwołującego. Strony reprezentował ustanowiony w sprawie pełnomocnik, stąd też wszystkie zawiadomienia kierowane były do rąk pełnomocnika. W toku postępowanie było zawieszane, potem podejmowane na wniosek działającego w sprawie pełnomocnika. Po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania, organ wydał decyzję kończącą postępowanie, która skierowana do pełnomocnika, została odebrana przez pracownika Kancelarii Prawniczej "[...]". Wobec niewniesienia odwołania decyzja stała się ostateczna. W dniu 27 listopada 2017 r. wnioskodawca poinformował organ o braku możliwości kontaktu z pełnomocnikiem, który uległ wypadkowi. Organ nie miał wcześniej informacji o tym zdarzeniu, jedynie w dniu 8 czerwca 2017 r. (prawie rok po dacie, w której decyzja stała się ostateczna) wnioskodawca złożył pismo, z którego wynikało, że z braku możliwości dalszej pracy pełnomocnika, strona nie ma wiedzy o treści wydanej w sprawie decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż od wszczęcia postępowania aż do jego zakończenia organ pierwszej instancji prawidłowo informował ustanowionego w sprawie pełnomocnika o każdym stadium postępowania. Potwierdzają to zwrotne potwierdzenia obioru pism. Pełnomocnik uczestniczył w postępowaniu, np. w rozprawie administracyjnej w dniu 10 marca 2016 r., w której uczestniczył też wnioskodawca. Nie można zatem stwierdzić braku udziału w postępowaniu bez własnej winy. Także decyzja z dnia [...] kończąca to postępowanie została skutecznie doręczona na adres Kancelarii (jej odbiór w dniu 22 czerwca 2016 r. został potwierdzony przez pracownika Kancelarii). Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji spełnił wymogi proceduralne określone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące udziału pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo nie zostało bowiem odwołane, a zatem strony reprezentował ich pełnomocnik. Odnosząc się więc do przesłanki wznowienia organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż nie doszło naruszenia prawa skutkującego wystąpieniem jednej z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. W wyniku powyższych ustaleń organ pierwszej instancji zasadnie wydał decyzję zgodnie z art. 151 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...] uzasadniając to niewystąpieniem przesłanki przyczyny wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyli W. K., M. K., D. P. i J. K. wnosząc o uchylenie decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] oraz merytoryczne rozpatrzenie zgłoszonych w sprawie zarzutów. Wskazując na podstawę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] wyjaśnił, że "pomimo formalnie prawidłowego informowania (przez Starostwo Powiatowe w B.) stron postępowania poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, jego wypadek i niedyspozycja sprawiły, iż faktycznie strony te bez własnej winy nie mogły brać udziału w przedmiotowym postępowaniu", co sprawiło, że zostały pozbawione, bez własnej winy, przysługującej im możliwości odwołania się od wydanej decyzji. W zakresie potwierdzenia braku możliwości udziału ustanowionego pełnomocnika w ostatnim etapie rozstrzyganej sprawy, zakończonej wymienioną decyzją stwierdził, że o niedyspozycji ustanowionego pełnomocnika dowiedział się dopiero we wrześniu 2016 r. na rozprawie, gdy zastąpił go inny prawnik. Uzyskał wtedy lakoniczną informację o przyczynie zastępstwa - wypadek i częściowy paraliż uniemożliwiający dalsze prowadzenie sprawy. Zwrot dokumentów z prowadzonych spraw nastąpił kilka miesięcy później, bez osobistego udziału pełnomocnika i śladu korespondencji dotyczącej wymienionej decyzji. Podkreślił, że prawdopodobnie gdy dowiedział się o wypadku pełnomocnika, przedmiotowa decyzja była już prawomocna (z relacji organu wynika, że doręczona została Kancelarii w dniu 22 czerwca 2016 r.). Nie mając żadnej informacji o miejscu przebywania pełnomocnika nie był w stanie nic więcej przekazać. Sądził, że brakujące dane ustali organ we własnym zakresie. Dlatego, w jego ocenie, podsumowanie organu w zakresie stwierdzenia, "iż nie brał on (pełnomocnik) udziału w postępowaniu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy" jest wątpliwe i wymagające dokładnego zbadania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie złożonej skargi. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 r. Sąd odrzucił skargę D.P., wobec braku uzupełnienia jej braków formalnych. Na rozprawie w dniu 22 marca skarżący W. K., działając w imieniu własnym i pozostałych skarżących podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Wyjaśnił, iż nie wie kiedy jego pełnomocnik miał wypadek, ale dowiedział się o nim we wrześniu 2016 r. W grudniu otrzymał z kancelarii teczki pełnomocnika z prowadzonych sprawy, ale nie było w nich przedmiotowej decyzji. O decyzji tej dowiedział się w toku sprawy sądowej, i wówczas natychmiast wystąpił o wznowienie postępowania. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, iż nie wiadomo, kiedy pełnomocnik miał wypadek, a organ nie ma możliwości ustalenia tego faktu, zresztą ciężar dowodu obciąża stronę. Dodał, że ewentualnie można było wnosić o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie stwierdził, by zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniały ich uchylenie. Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące postępowania wznowionego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości położonej w gminie[...], obręb W., na podstawie księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. Wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Enumeratywne wyliczenie przesłanek wznowienia powoduje, że przyczyny wznowienia ograniczone są jedynie do tych wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowe przesłanki mogą być wprowadzane tylko w drodze ustawowej. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wykładnia przywołanych tu przepisów winna mieć charakter zwężający (M. Jaśkowska, Komentarz do art. 145 k.p.a., LEX-el.). W postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania można wyróżnić dwa etapy. W pierwszym ustala się, czy zachodzi ustawowa przesłanka wznowienia, która uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy. Na drugim etapie – który dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy – dochodzi do wydania jednej z decyzji przewidzianych art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tylko w przypadku stwierdzenia - po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego- że podstawa wznowienia postępowania faktycznie zaistniała, organ wyda decyzję, w której uchyli decyzję dotychczasową i wyda w tym samym postępowaniu nową decyzję merytoryczną (art. 151 § 1 pkt 2). Jeżeli natomiast w wyniku przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy okaże się, że przyczyna wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła – uzasadnione jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej – z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 644/14). W rozpatrywanej sprawie strona powoływała się na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie – na brak uczestniczenia bez własnej winy, w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] Tak więc organ administracji publicznej, wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, by w wyniku ponownego postępowania uchylić poprzednią decyzję, zobowiązany był ustalić i wykazać, że faktycznie w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzję strona bez własnej winy nie brała udziału i nie mogła prezentować własnego stanowiska w sprawie. W pierwszej kolejności organ winien zbadać terminowość złożenia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 - termin ten, zgodnie z § 2 cytowanego przepisu, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszym przypadku, skarżący wyjaśnił, że choć o wypadku swego pełnomocnika dowiedział się we wrześniu 2016 r., to o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się później - dopiero przy innej sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym, kiedy w dniu [...] przy piśmie z Sądu otrzymał jako załącznik wymienioną decyzję. Składając zatem wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją w dniu [...] dochował ustawowego terminu. Odnosząc się natomiast do wskazanej przesłanki wznowienia, to w toku wznowionego postępowania ustalono, że Starosta [...] z wniosku E. K., a po jego śmierci z podtrzymanego przez jego spadkobierców wniosku, prowadził postępowanie w sprawie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. W toku tego postępowania strony były reprezentowane przez fachowego pełnomocnika - radcę prawnego S. K. Analiza akt wykazała, że wszystkie pisma i powiadomienia kierowane były, zgodnie z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, do pełnomocnika stron. Także pełnomocnik wnosił w toku postępowania liczne pisma do organu, prezentując stanowisko swoich mocodawców. Stwierdzono też, że w toku tego postępowania brał również osobisty udział skarżący, m.in. razem z pełnomocnikiem uczestniczył w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w Starostwie Powiatowym w B. w dniu 10 marca 2016 r. Zatem wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie można stwierdzić by strona był pozbawiona udziału w tym postępowaniu. Skoro zatem w postępowaniu strony były reprezentowane przez pełnomocnika, zgodnie z przywołanym już art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, do niego organ skierował informację o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, czyniąc tym samym zadość przepisowi art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie do niego skierował decyzję z dnia [...] kończącą to postępowania. Podkreślić trzeba, że w aktach sprawy znajdują się potwierdzenia odbioru tych pism przez pełnomocnika, tzn. doręczenie pisma z dnia 19 kwietnia 2016 r. w dniu 29 kwietnia 206 r. upoważnionemu pracownikowi Kancelarii Radcy Prawnego oraz decyzji z dnia [...] - odbiór w dniu 22 czerwca 2016 r. potwierdzony przez tegoż pracownika Kancelarii (M. D.). Jeszcze ran należy podkreślić, że jeśli w sprawie ustanowiony zostaje pełnomocnik, zgodnie w wymienionym już art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis ten nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Przepis ten na pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika nie może ponosić konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 256/16, czy z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 259/17). Uwzględniając zatem powyższe należy stwierdzić, że strona w postępowaniu będąc reprezentowana przez pełnomocnika prawidłowo została powiadomiona o wydaniu w sprawie kończącej sprawę decyzji, a zatem nie można stwierdzić w tym przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie doszło zatem tym samym do wystąpienia przesłanki uzasadniającej uchylenie dotychczasowej decyzji w celu ponownego rozpoznania sprawy. Zatem zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, a więc w przypadku stwierdzenia braku przesłanki wznowieniowej, organ prawidłowo odmówił uchylenie kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] Brak stwierdzenia przez organ przyczyn wznowieniowych w sprawie zobowiązuje organ do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Brak przyczyny wznowieniowej tamuje bowiem możliwość badania prawidłowości decyzji ostatecznej, co do której wznowiono postępowanie. Przyczyny wznowieniowe podlegają ścisłej interpretacji ze względu na zasadę pewności prawa . Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.