II SA/Gl 477/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. "A" Sp. z o.o. w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania określonych robót budowlanych. W skardze tej zawarto również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu wskazano, że postanowienie organu nadzoru budowlanego z dnia [...]r. nie zostało skarżącej doręczone z uwagi na błąd Poczty Polskiej. Pomimo tego, że w dniu 28 grudnia 2012 r. odbierana była korespondencja doręczana listem poleconym, przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie nie została wydana przez pracownika urzędu pocztowego, w wyniku czego nastąpił jej zwrot do adresata. Przesyłka została pozostawiona w aktach z adnotacją o uznaniu doręczenia za skuteczne, jednakże strona w ustawowym terminie do wniesienia skargi, nie powzięła wiedzy o jego wydaniu i próbie doręczenia, a wobec zwrotu listu nie miała żadnej możliwości zapoznania się z jego treścią. Niniejsza sytuacja wynikła z błędu pracownika poczty, w związku z powyższym skarżąca wystąpi z reklamacją w tym zakresie. W związku z doręczeniem analogicznego co do rozstrzygnięcia postanowienia drugiemu ze współwłaścicieli i mijającym terminem do wniesienia skargi, skarżąca zapoznała się z aktami sprawy, a następnie w ciągu siedmiu dni od tej daty sporządziła i nadała w urzędzie pocztowym niniejszą skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Biorąc pod uwagę powyższą regulację stwierdzić należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V S.A. 793/02). Obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminu ciąży na stronie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okoliczność podana we wniosku o przywrócenie terminu nie może w żadnym wypadku świadczyć o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Za taką okoliczność nie można uznać bowiem stwierdzenia skarżącej, że przesyłka listowa nie została jej doręczona w wyniku wadliwego działania poczty. Ta okoliczność może być uznana jedynie za przypuszczenie. Aby można było przyznać jej zaś charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, co z kolei w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia, że przesyłka nie została doręczona skarżącej wskutek błędu pracownika poczty prowadziłoby natomiast do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłkę poleconą zawierającą zaskarżone postanowienie, z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowano w dniu 13 grudnia 2012 r. i pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w T. 1. Na przedmiotowej przesyłce widnieje również adnotacja o powtórnym awizowaniu w dniu 20 grudnia 2012 r., a także informacja o zwrocie ww. przesyłki w dniu 28 grudnia 2012 r. jako nie podjętej w terminie. Obok powyższych informacji znajdują się stosowne pieczątki oraz podpisy listonosza. Zwrócić również należy uwagę, że skarżąca nie kwestionuje tego, że nie została powiadomiona o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, a jedynie to, że przesyłka nie mogła być przez nią odebrana w dniu 28 grudnia 2012 r., gdyż w tym dniu została zwrócona organowi odwoławczemu. Zaznaczyć natomiast trzeba, że czternastodniowy termin upłynął w dniu 27 grudnia 2012 r., a zatem przesyłka jako nie podjęta w terminie została prawidłowo zwrócona organowi w dniu 28 grudnia 2012 r. To zdaniem Sądu pozwala uznać, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącej i jedynie z niezachowania należytej staranności przez skarżącą wynikało uchybienie terminowi do złożenia na nie skargi. Do kwestionowania skutków doręczenia zastępczego decyzji organu odwoławczego właściwa jest instytucja przywrócenia terminu. W celu uchylenia się od negatywnych następstw domniemania doręczenia adresat musi jednak uprawdopodobnić, że nie został prawidłowo powiadomiony o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie. Nie będzie jednak w tym względzie wystarczające samo zaprzeczenie adresata, ale poparcie jego stanowiska stosownymi dowodami. Tego jednakże skarżąca spółka nie uczyniła, nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu było niezawinione. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.