II SA/Gl 478/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Skarga została wniesiona przez Prezydenta Miasta Ż., orzekającego jako organ I instancji w sprawie o zwrot przejętej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości. Skarżący domaga się uchylenia decyzji Wojewody [...], którą w trybie art. 138 § 2 k.p.a. uchylono decyzję wydaną przez skarżącego i przekazano mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawa Poppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zgodnie z § 2 wymienionego wyżej artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle wymienionych przepisów wskazać przyjdzie, że skarżący nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie jego interesu prawnego zaskarżoną decyzją. W sprawie nie można dopatrzyć się w szczególności naruszenia interesu prawnego gminy jako podmiotu samorządu terytorialnego wykonującego powierzone jej funkcje z zakresu zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej, w tym m.in. zarządu należącego do tej gminy majątku, bowiem nieruchomość będąca przedmiotem postępowania stanowi własność Skarbu Państwa. Tym samym należy stwierdzić, że Prezydent Miasta Ż. nie miał legitymacji do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji w sprawie, w której orzekał on jako organ I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Poppsa orzekł jak w sentencji.