II SA/Gl 479/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Asesor Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Protokolant stażysta Ewelina Kutermankiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 października 2006 r. sprawy skargi A. F. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Wydaną z upoważnienia Prezydenta D. G. decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 104 kpa i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o ewidencji ludności ) orzeczono o wymeldowaniu A. F. z pobytu stałego w lokalu przy ul. T. w D. G. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający opisał przebieg przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego oraz treść zgromadzonych dowodów, Ustalił, że lokal mieszkalny przy ul. T. w D. G. został przydzielony decyzją K. S., ojczymowi A. F. A. F. został w nim zameldowany na pobyt stały m.in. wraz z ojczymem i matką D. S. Dnia [...]r. K. S. dokonał dobrowolnej zamiany tego mieszkania z H. G., co potwierdza sporządzony przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w D. G. protokół zdawczo-odbiorczy. Następnie dnia [...]r. H. G. dokonała zamiany tego mieszkania z A. K. W tym czasie A. F. przebywał w Areszcie Śledczym w S. Nie mieszkał on w tym mieszkaniu już w dacie zamiany mieszkania dokonanej przez jego ojczyma K. S. Jak bowiem sam zeznał o zamianie mieszkania przez ojczyma i matkę dowiedział się dopiero w [...] r., po opuszczeniu aresztu śledczego, kiedy pojechał ich tam odwiedzić. Wówczas nie podjął żadnych przewidzianych prawem starań aby do lokalu tego powrócić i w nim zamieszkać. Nie podjął takich starań również w innych okresach pobytu na wolności mieszkając wówczas w innych miejscach m.in. z żoną przy ul. T.w S. czy też w B. – B., w których nie był jednak zameldowany. W konsekwencji uznał organ orzekający, że A. F. opuścił bez wymeldowania się miejsce stałego pobytu w lokalu przy ul. T. w D. G., co najmniej przed zamianą tego lokalu dokonaną przez jego ojczyma K. S. tj. przed [...]r., co skutkowało jego wymeldowaniem na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. W odwołaniu od tej decyzji A. F. przedstawił stan faktyczny sprawy opisany wcześniej w jego piśmie procesowym z dnia [...]r. Zaakcentował, że o zamianie mieszkania przez rodziców nie wiedział bo był pozbawiony wolności. Dowiedział się dopiero po opuszczeniu Aresztu Śledczego w S. Wtedy też zamieszkał w S. W mieszkaniu gdzie był zameldowany nie zamieszkał bo mieszkała tam już obca kobieta. Za rezygnację z zamieszkania otrzymał pieniądze. Przystał na taką propozycję, gdyż wówczas miał gdzie mieszkać. Później ponownie został pozbawiony wolności. Również obecnie przebywa w zakładzie karnym. Po uzyskaniu wolności chciałby mieć jednak mieszkanie. Dlatego też w przypadku wymeldowania zastępcze mieszkanie powinien mu przydzielić Urząd Miejski w S. Wojewoda Ś. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...]utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, podzielił ustalenia faktyczne organu niższej instancji i ich ocenę prawną. Zaakcentował też, że w postępowaniu tym organy nie orzekały ( i nie miały też takich uprawnień ) w przedmiocie uprawnień odwołującego się do lokalu przy ul. T. w D. G.. W skardze do sądu A. F. wniósł o ponowne "zbadanie sprawy" twierdząc, że wymeldowany został bezprawnie. Podtrzymał w ogólnym zarysie swoje wcześniejsze przedstawione w postępowaniu twierdzenia. Podniósł, że do otrzymania przedterminowego warunkowego zwolnienia jest mu potrzebne stałe zameldowanie, którego został pozbawiony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia , iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa ( w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ). Skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji, a znajdujących pełne potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, m.in. w treści pisma skarżącego z dnia [...]r. oraz w treści jego odwołania od decyzji organu I instancji. Z przedmiotowego, ocenionego zgodnie z art. 80 kpa materiału dowodowego, wynika zaś, że w objętym postępowaniem mieszkaniu skarżący nie mieszka co najmniej od [...] r. Wynika także, że świadomie zrezygnował on z zamieszkiwania w tym mieszkaniu mieszkając m.in. w [...] r. wraz z żoną przy ul. T. w S. Wtedy też, jak sam zeznał, za rezygnację z zamieszkania w objętym postępowaniem lokalu otrzymał stosowną rekompensatę od A. K. Zasadnie ustaliły zatem organy orzekające, że opuścił on miejsce pobytu stałego w tym mieszkaniu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, który to obowiązek spoczywał na nim z mocy art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W takiej zaś sytuacji wydanie decyzji o jego wymeldowaniu znajdowało swoje uzasadnienie w treści art. 15 ust. 2 tej ustawy. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W nawiązaniu do treści skargi należy przy tym podkreślić, o czym skarżący został już informowany w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, że w postępowaniu w przedmiocie wymeldowania organy orzekające nie rozstrzygają kwestii uprawnień do zamieszkiwania pod danym adresem. Nie załatwiają również spraw dotyczących możliwości uzyskania lokalu z zasobów gmin – przez osoby opuszczające zakłady karne. su.