II SA/Gl 480/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. P. i A. P.-P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie remontu utwardzenia terenu w kwestii wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta B. decyzją z [...] r., nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie remontu utwardzenia części terenu wokół budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 1 oraz terenu na drodze dojazdowej – działka nr 2 obręb M., tj. na posesji przy ul. [...] w B. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na skutek odwołania A. P.-P., uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skargi na tę ostatnią decyzję wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego osobno A. P. i A. P.-P.. Pierwsza ze skarżących zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W jego uzasadnieniu wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, iż prowadzone będzie postępowanie przez organ pierwszej instancji, pomimo braku ku temu podstaw prawnych. Zwrócono uwagę, że wskazana na wstępie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. była już ostateczna i zakończyła postępowanie administracyjne. Ponowne prowadzenie postępowania może zaś skutkować wydaniem decyzji w oparciu o regulację art. 51 ustawy – Prawo budowlane i w konsekwencji pociągnąć za sobą znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej A. P. Zarówno organ odwoławczy, jak i uczestnicy postępowania oraz druga skarżąca nie ustosunkowali się do powyższego wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu. Należy zatem uznać, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki. W świetle powyższych rozważań należy zauważyć, że przedmiotem wniosku A. P. jest decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta w swej istocie oznacza, że organ pierwszej instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę, na co też zwrócono uwagę w uzasadnieniu wniosku. Wnioskodawczyni ma również racje, że w wyniku tych czynności organ wyda nowe rozstrzygnięcie. Istotne znaczenie ma jednak fakt, że od nowego rozstrzygnięcia przysługiwać będzie na ogólnych zasadach środek zaskarżenia, jak i ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego i wnioski procesowe. Nie może ulega wątpliwości, że na podstawie zaskarżonej decyzji żadna ze stron nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a same decyzja nie nadaje się do wykonania. Wobec tego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do tego aktu. Należy przy tym podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot postępowania sądowego dopiero na rozprawie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.