II SA/Gl 481/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. G. i T. G. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na budowę garażu murowanego jednostanowiskowego oraz drogi dojazdowej na terenie działek nr 1 i 2 przy ul. [...] w Z. Pismem z dnia [...] r. T. G. i T. G. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. o sprawdzenie prawidłowości budowy przedmiotowego garażu, nad którym znajduje się okno ich mieszkania. Postanowieniem z dnia [...] r. organ nadzoru budowlanego I instancji odmówił wszczęcia postępowania. Wskutek zażalenia wnioskodawców postanowienie to uchylił Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na mocy postanowienia z dnia [...] r. Po rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie. Jednakże decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejna decyzja organu I instancji z dnia [...] r. również została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji po raz kolejny umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy nie daje bowiem podstaw do ingerencji i prowadzenia postępowania naprawczego. Nie zachodzą też wątpliwości co do jakości robót, a także stanu technicznego obiektu. Obiekt wzniesiono zgodnie z założeniami projektu budowlanego. Przedmiotowy budynek dobudowany został do północno-zachodniej, zewnętrznej ściany budynku mieszkalnego, która nie stanowi obudowy klatki schodowej, gdyż w tej części zlokalizowane są mieszkania na parterze i na pierwszym piętrze. Tym samym nie zachodzi przypadek z § 249 ust. 6 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Suma powierzchni budynków spełnia też wymogi dopuszczalnych powierzchni stref pożarowych (§ 273 ust. 1 i § 218 ust. 1 cyt. rozp.). Także Wojewoda Śląski odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja z dnia [...] r.), oraz odmawiając uchylenia tej decyzji w postępowaniu wznowieniowym (decyzja z dnia [...] r.), podzielił takie stanowisko, że istnienie okna nad garażem, nie jest istotne w niniejszej sprawie. Sprawa prawidłowości posadowienia fundamentów garażu została już dostatecznie wyjaśniona w postępowaniu. Stąd też postępowanie umorzono jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. W odwołaniu od decyzji T. G. i T. G. zarzucili: 1) rażące naruszenie art. 105 i art. 6 kpa z powodu umorzenia postępowania mimo prowadzenia robót w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, 2) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa – z powodu zaniechania zbadania zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi, zwłaszcza wymaganiami przeciwpożarowymi oraz pod kątem istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i wadliwe przyjęcie, że przedstawienie przez inwestora wykonanych na jego zlecenie opinii, zwalnia organ z działań z art. 84a Prawa budowlanego, 3) naruszenie art. 79 a kpa – poprzez wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem odwołujących się, 4) naruszenie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Zdaniem odwołujących się, organ I instancji pomimo dostarczonej przez nich dokumentacji fotograficznej, nie zweryfikował dostatecznie kwestii wykonania garażu zgodnie z pozwoleniem na budowę w szczególności w zakresie głębokości posadowienia fundamentów. Wybiórczo dokonano też kontroli pod kątem spełnienia przepisów ochrony pożarowej oraz wymogów przeciwpożarowych, gdyż organ nie ustalił rodzaju materiałów użytych do budowy w zakresie zgodności z art. 10 Prawa budowlanego. Ma to istotne znaczenie z uwagi na usytuowanie okien nad garażem w odległości 1,5m. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania organ odwoławczy podał, że w poprzednim postępowaniu odwoławczym stwierdzono, że nie zostały rozwiane wątpliwości co do głębokości fundamentów oraz odporności ogniowej garażu. Analizując treść protokołu z oględzin z dnia [...] roku uznać należy, że kwestia fundamentów została wyjaśniona, a organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że fundamenty zostały wykonane prawidłowo. Natomiast w kwestii wykluczenia ewentualnego naruszenia § 218 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym: "Przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273 ust. 1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym: 1) konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30; 2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30", organ drugiej instancji podzielił stanowisko Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa, wyrażone w piśmie z 1 grudnia 2016 roku, iż suma powierzchni wewnętrznej dwóch przedmiotowych budynków (mieszkalnego i garażu) nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni stref pożarowych spośród zbioru wszystkich dopuszczalnych powierzchni stref pożarowych wymagających dla obu rodzajów budynków znajdujących się na tej działce i w związku z tym zachodzi wyjątek, o którym mowa w § 218 warunków technicznych. Zatem wyżej zacytowane przepisy, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie inwestor wykonał garaż murowany, jednostanowiskowy, przylegający jedną ścianą do budynku mieszkalnego oraz drogę dojazdową na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzone postępowania nadzwyczajne nie doprowadziły do wyeliminowania pozwolenia na budowę z obrotu prawnego, gdyż decyzją z [...] roku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w całości w mocy decyzję z [...] roku Wojewody Śląskiego, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z [...] roku numer [...] Prezydenta Miasta Z. Natomiast decyzją z [...] roku Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję numer [...] z [...]roku Prezydenta Miasta Z., którą odmówiono w trybie wznowieniowym uchylenia ostatecznej decyzji własnej numer [...] z [...] roku. Z akt sprawy wynika, że garaż budowany jest zgodny z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie stwierdzono również by inwestor w sposób istotny odbiegł od przepisów prawnych, w szczególności od warunków technicznych. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta J. N., iż przedmiotowy garaż został zaprojektowany zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie projektanta zostało pozytywnie zaopiniowane przez właściwego rzeczoznawcę, a opinia innego rzeczoznawcy ich nie podważa. Analiza opinii Z. W. wykazała, że nie kwestionuje on rozwiązań projektowych, tylko stanowi o potrzebie wydzielenia odrębnej strefy pożarowej. Jednakże projektant potwierdził, że przedmiotowy garaż projektowany był jako odrębna strefa pożarowa i przy takim założeniu okno nad budynkiem jest bez znaczenia. Z akt sprawy wynika, że kierownikiem budowy jest M. W., którą organ pierwszej instancji kilkakrotnie przesłuchiwał w charakterze świadka, na okoliczność ustalenia zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych i w ten sposób uzyskał konsekwentnie powtarzaną informację, że roboty budowlane wykonywane są zgodnie z projektem budowlanym (oświadczenie z [...] roku, oświadczenie z [...] roku, oświadczenie z [...] roku, oświadczenie z [...] roku). Ponadto w dniu [...] roku E. S. przedłożyła kopie certyfikatów i deklaracji zgodności zastosowanych materiałów budowlanych (dokumentu nie opisano). Na podstawie wyjaśnień złożonych przez kierownika budowy, że garaż został wybudowany zgodnie z projektem, a także znajdującej się w aktach sprawy opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z [...] roku, iż rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym są pod względem pożarowym poprawne, organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż inwestycja nie jest prowadzona w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W celu rozwiania wątpliwości w tym zakresie organ odwoławczy zlecił wykonanie oględzin uzupełniających. Z treści protokołu z oględzin z [...] roku wynika, że garaż wykonano zgodnie z projektem budowlanym, dach wykonany jest w konstrukcji drewnianej, krokwie o wymiarach 15 x 6 cm od dołu wewnątrz garażu przykryte są płytą gipsowo - kartonową TYP -F, pod którą bezpośrednio do krokwi zamontowano płytę OSB. Od góry krokwie przekryto płytami OSB, na których położono papę podkładową termozgrzewalną. Wprawdzie wykazano także, że pomiędzy poszyciem dachu a sufitem podwieszanym nie ma wełny mineralnej, jednakże zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym warstwa wełny mineralnej nie została zaprojektowana. Faktycznie projektant w postępowaniu wznowieniowym wskazał, że w zamyśle miał zaprojektowanie również warstwy wełny mineralnej, jednakże wersja projektu bez tej warstwy została zatwierdzona pozwoleniem na budowę oraz pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze go sądu administracyjnego T. G. i T. G. domagali się stwierdzenia nieważności względnie uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Ponawiając zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący dodatkowo podnieśli, że z naruszeniem art. 84 kpa w zw. z art. 78 kpa, organy nie powołały biegłego, mimo że dwukrotnie składali taki wniosek. Nadto, z naruszeniem art. 10 § 1 kpa korespondencja do nich była na "zmianę" kierowana do obu ich pełnomocników. Skarżący podkreślili, że organy oparły się na opinii rzeczoznawcy ppoż. P. S., któremu cofnięto uprawnienia, pomijając przedłożoną przez nich opinię Z. W. z dnia [...]r., która wskazywała na konieczność spełnienia przez inwestora określonych w niej wymogów. Pominięto też fakt, że wydający pozwolenie na budowę nie analizuje projektu pod kątem spełnienia warunków technicznych. Zdaniem skarżących, weryfikacja przyjętych przez projektanta założeń należy do organu nadzoru budowlanego. Tymczasem projektant przyznał, że pominął warstwę wełny mineralnej pomiędzy elementami konstrukcyjnymi dachu. W aktach sprawy brak też wskazanych w decyzji atestów, aprobat i deklaracji. Organ nie zweryfikował nadto, czy dokumenty dostarczone przez inwestora, dotyczyły materiałów faktycznie użytych do budowy. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako opartej jedynie na podejrzeniach i przypuszczeniach. W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżących podał, że wydane w postępowaniach nadzwyczajnych decyzje nie były przedmiotem kontroli sądowej. Oświadczył, że skarżący są właścicielami dwóch lokali mieszkalnych. Jeden położony jest nad przedmiotowym garażem, a drugi na parterze i przylega do garażu. Pełnomocnik uczestnika postępowania D. S. wniosła o oddalenie skargi i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci zaświadczenia z dnia [...] r. o przyjęciu zawiadomienia o zakończeniu budowy garażu, decyzji o pozwoleniu na jego budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy, wydanej na rzecz skarżących dla tożsamej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy obu instancji nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przedmiotowy garaż został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę. Decyzja w tym przedmiocie nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w nadzwyczajnych trybach, w których skarżący podnosili identyczne zarzuty w zakresie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Skoro inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, ingerencja organów nadzoru budowlanego jest uzasadniona jedynie w razie stwierdzenia, że roboty budowlane były wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202). Zdaniem sądu administracyjnego, prawidłowo organy obydwu instancji w oparciu o należycie zebrany i rozważony materiał dowodowy stwierdziły, że przypadki te nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Zatem postępowanie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Brak zatem podstaw prawnych i faktycznych do wstrzymania robót budowlanych i wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązki w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Nie ma zaś prawnego znaczenia fakt, że postępowanie przed organami nadzoru budowlanego zostało wdrożone na żądanie skarżących. W każdym bowiem przypadku brak podstawy prawnej do wydania decyzji (postanowienia) odmownego. Jedyną formą rozstrzygnięcia sprawy co do istoty winna być decyzja umarzająca postępowanie. W toku postępowania skarżący negowali zgodność budowy z wymogami pozwolenia na budowę w zakresie głębokości posadowienia fundamentów oraz z przepisami ochrony pożarowej oraz wymogów przeciwpożarowych z uwagi na istnienie otworów okiennych w ich lokalach mieszkaniowych, usytuowanych nad garażem na pierwszym piętrze oraz w elewacji na parterze w ścianie sąsiadującej ze ścianą, do której dobudowano przedmiotowy garaż. Kwestie te zostały jednak należycie wyjaśnione w toku postępowania. Faktem jest, że skarżący przedłożyli dokumentację fotograficzną, sporządzoną na etapie wykonania szalunków pod wykonanie ławy fundamentowej. Jednak na tej podstawie nie sposób przyjąć, że roboty te faktycznie wykonano niezgodnie z pozwoleniem i sztuką budowlaną, z uwagi na posadowienie fundamentów na nienależytej głębokości (powyżej 1m). W toku postępowania organy uzyskały bowiem oświadczenie A. K. (uprawnionego rzeczoznawcy) z dnia [...] r. co do prawidłowości wykonania fundamentów. Twierdzenie skarżących, że fundamenty mają głębokość około 35cm, zostały też jednoznacznie podważone w toku kontroli z dnia [...] r., w trakcie której odkopano ściany fundamentowe do wysokości 50cm, co nie stanowiło jednak dolnej powierzchni ławy fundamentowej. Także świadek M. W. (kierownik budowy) w toku przesłuchania w dniu [...] r. potwierdziła, że fundamenty garażu są posadowione na głębokości 1m. Zatem brak podstaw do kwestionowania stanowiska organów nadzoru budowlanego, że kwestia głębokości posadowienia fundamentów została wyjaśniona w toku postępowania. Sposób wykonania tych robót nie daje podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Obawa skarżących, że może dojść do zawalenia obiektu, nie uzasadnia stwierdzenia naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestia spełnienia wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, wynikających z przepisów techniczno-budowlanych oraz rodzaju użytych do budowy materiałów budowlanych, została należycie zbadana w toku postępowania uzupełnionego przez organ odwoławczy. Zarzuty co do naruszenia wymogów techniczno-budowlanych, były też przedmiotem postępowań nadzwyczajnych co do udzielonego pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego podzieliły wykładnię § 218 ust. 1 rozp., wyżej powołanego, którego treść przytoczył organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji, dokonaną przez organy administracji budowlanej, a także Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa. Skoro zaś skarżący nie negują ustaleń organów, że suma powierzchni wewnętrznej obu przyległych do siebie budynków, tj. mieszkalnego oraz dobudowanego do niego przedmiotowego garażu, nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni stref pożarowych wymaganych dla obu rodzaju budynków, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 218 ust. 1 rozp. w zakresie wymogów konstrukcji i przekrycia dachu w zakresie klasy odporności ogniowej. Wyjątek od tych wymogów określa bowiem § 273 ust. 1 rozp., który to przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Zdaniem sądu administracyjnego, taka wykładnia § 218 ust. 1 oraz § 273 ust. 1 rozp. w sprawie warunków technicznych, jest prawidłowa. Jest poza sporem, że do przedmiotowego garażu nie przylega klatka schodowa budynku mieszkalnego. Sporny garaż został zaprojektowany jako odrębna strefa pożarowa. Takiej treści oświadczenie złożył projektant J. N. W takim zaś przypadku istnienie okna nad garażem w ścianie przyległego budynku jest bez znaczenia. Przedłożona przez skarżących opinia Z. W. została zaś oparta na odmiennym założeniu, a mianowicie, że należy wydzielić odrębną strefę pożarową. Zgodnie z § 226 ust. 1 rozp. strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4 rozp. Tymczasem oba przyległe budynki mają własne ściany. Stanowią więc odrębne strefy pożarowe. Zatem opinia przedłożona przez skarżących nie wnosi niczego do sprawy, gdyż oparta jest na błędnym założeniu co do braku odrębnej strefy pożarowej. Faktem też jest, że projektant przyznał w toku niniejszego postępowania, iż pominął warstwę wełny mineralnej pomiędzy poszyciem dachu, a sufitem podwieszonym. W takim wypadku nie można mówić o odstępstwie od wymogów pozwolenia na budowę, ani też naruszeniu przepisów. Istotne jest jedynie stwierdzenie, czy przyjęte rozwiązania projektowe oraz wykonane roboty zapewniają bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Zebrany materiał dowodowy potwierdza zaś stanowisko organów, że spełniono wymogi przeciwpożarowe. Dach garażu wykonano w konstrukcji drewnianej, krokwie przykryto od dołu wewnątrz garażu płytą gipsowo-kartonową TYP – F, pod którą bezpośrednio od krokwi zamontowano płytę OSB. Od góry krokwie przykryto płytami OSB, na których położono papę podkładową termozgrzewalną (vide: protokół oględzin z dnia [...] r.). Jak zeznała wówczas M. W. (kierownik budowy), materiał do budowy został zakupiony przy uwzględnieniu jego odporności ogniowej i zabezpieczony dodatkowymi impregnatami. Zgodnie z certyfikatami zastosowanych materiałów, pokrycie dachu jest nierozprzestrzeniające ognia. Wszystkie zastosowane do wykonania elementy mają wystarczające parametry. Nadto, w dniu [...] r. inwestor przedłożył kopie certyfikatów i deklaracji zgodności zastosowanych materiałów budowlanych. Zdaniem sądu administracyjnego, brak w takim stanie rzeczy podstaw do zarzutu nienależytego wyjaśnienia sprawy z powodu niepowołania przez organ biegłego celem oceny zgodności budowy z prawem pod kątem wymogów przeciwpożarowych i zastosowanych materiałów. Zgodnie z art. 81c ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, jedynie w razie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego, organy nadzoru budowlanego mogą nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, a w razie ich niedostarczenia albo dostarczenia niepełnych ocen lub ekspertyz, mogą zlecić ich wykonanie na koszt inwestora. W niniejszej sprawie nie ma zatem zastosowania art. 84 kpa. Organy nadzoru budowlanego zebrały wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy. Pracownicy takich organów legitymują się zaś wiedzą fachową, pozwalającą na kontrolę, wyznaczaną przepisem art. 84a Prawa budowlanego. Zdaniem sądu, okoliczności niniejszej sprawy nie dawały też podstaw na twierdzenie, że dostarczone przez inwestora deklaracje, atesty i aprobaty, przywołane i opisane szczegółowo w motywach zaskarżonej decyzji, nie dotyczyły materiałów użytych do budowy. Należy mieć na uwadze fakt, że pozwolenia na budowę udzielono w dniu [...] r. Analizując przedłożone przez inwestora dokumenty pod kątem ich ważności, sąd administracyjny stwierdził, że atest na papę z 2007 r. jest ważny. Aprobata na zabezpieczenie ognio-ochronne zachowała ważność do lipca 2011 r. Deklaracja zgodności na płyty gipsowo-kartonowe ważna do 31 lipca 2004 r. Atest na preparat do zabezpieczeń elementów drewnianych przed ogniem i korozją, ważny do 2013 r. Dokumenty te pozwalały zatem organowi odwoławczemu na stwierdzenie, że inwestycja nie jest prowadzona niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę i w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, czy zagrożenie bezpieczeństwa. Fakt, iż rzeczoznawcy do spraw ppoż. P. S. zawieszono prawo do sprawowania tej funkcji, nie podważa stanowiska organów nadzoru budowlanego. Przedłożone przez skarżących pismo Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] r. informuje bowiem o zawieszeniu uprawnień z dniem [...] r. Jego pozytywna opinia rozwiązań projektowych dotyczy zaś stanowiska projektanta z dnia [...] r. Wówczas zaś legitymował się wymaganymi uprawnieniami w zakresie ppoż. Opinia ta dotyczyła zastosowania płyt gipsowo-kartonowych GKF i zaimpregnowania elementów drewnianych oraz zastosowania papy termozgrzewalnej w klasie B roof – celem zabezpieczenia na działanie ognia od dołu z uwagi na istniejący otwór okienny nad garażem. W niniejszej sprawie nie ma też zastosowania art. 79a kpa. W postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego nie ma on zastosowania z uwagi na obowiązek działania z urzędu. Żądanie strony wydania decyzji o określonej treści w żaden sposób nie wiąże organów. Wreszcie, nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa z powodu powiadomienia o terminie oględzin, zleconych w toku postępowania odwoławczego jednego z dwóch pełnomocników skarżących, podczas gdy odwołanie wniósł drugi pełnomocnik w osobie radcy prawnego. Skarżący nie wskazali bowiem, któremu z pełnomocników należy doręczać pisma (art. 40 § 2 kpa). Co więcej, w toku oględzin z dnia [...] r. skarżąca złożyła oświadczenie, że nie wnosi o przesunięcie terminu oględzin z uwagi na niepowiadomienie fachowego pełnomocnika. Następnie w dniu [...] r. skarżący złożyli pismo, z treści którego jednoznacznie wynika, że zapoznali się ze złożonymi przez inwestora dokumentami w postaci atestów, gdyż odnieśli się do tych dokumentów, wskazując na utratę ich ważności i domagając się powołania rzeczoznawcy celem zbadania, czy konstrukcja i przekrycie dachu spełnia wymogi R-30 i R E-30. Kwestia ta jest jednak nieistotna z uwagi na prawidłową wykładnię § 218 ust. 1 i § 273 ust. 1 warunków technicznych. Zatem brak podstaw do ferowania zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa w sytuacji braku współpracy pomiędzy pełnomocnikami skarżących. Organy nadzoru budowlanego dopełniły też wymogów należytego uzasadnienia decyzji. Fakt, że skarżący nie podzielają tej argumentacji, nie stanowi naruszenia art. 107 § 3 kpa. Dla wyniku niniejszej sprawy nie miał też znaczenia fakt, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji inwestor dokonał skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy przedmiotowego garażu, ani też, że uprzednio skarżący ubiegali się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiej samej inwestycji. Stąd też wnioski dowodowe inwestora oddalono zgodnie z art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Spór stron nie mógł być rozstrzygnięty przed organami nadzoru budowlanego, gdyż ma charakter cywilnoprawny na tle współwłasności. Niewątpliwie istnienie garażu z uwagi na usytuowanie okien w dwóch lokalach skarżących, rodzi dla nich uciążliwości. Jednak kwestia ta nie mogła być uwzględniona w niniejszym postępowaniu na gruncie prawa budowlanego, lecz jedynie w procesie cywilnym o ochronę własności. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.