II SA/Gl 481/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska,, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skarg E. K., C. K., J. S., Stowarzyszenia "A." w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargi. Prezydent Miasta K. decyzją z [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 4, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz A sp. z o.o. działającą przez pełnomocnika A. N. (dalej jako inwestor) dla inwestycji polegającej na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (9 zespołów) w rejonie ul. [...] i ul. [...] w K.. W poszczególnych punktach tej decyzji określił poszczególne elementy związane z przewidywaną inwestycją. W części poświęconej podstawowym danym inwestycji wynikającym z wniosku wskazano, że powierzchnia objęta wnioskiem to 4 317 m; wskaźnik zabudowy terenu 0,27 – 0,33, a w przypadku podziału działek dopuszcza się do wartości około 0,40; Linia zabudowy w odległości 6 m od krawędzi jezdni; szerokość elewacji frontowej – od strony ul. [...] około 7 m, 10 m i 12 – 16 m, od ulicy [...] 12 – 16 m od strony wewnętrznej drogi dojazdowej 12 – 16 m. Wysokość górnej krawędzi okołom10 m, a geometria dachu ma być płaska na wysokości 10 m zapewniająca spływ wody. W zakresie ustaleń dotyczącym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazano, że inwestycja ta powinna wpisywać się do istniejącej zabudowy. W kolejnych punktach określono wymogi stawiane przewidzianej inwestycji, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej a także warunki obsługi infrastruktury technicznej, w zakresie obsługi komunikacyjnej i ochrony interesów osób trzecich oraz warunki w zakresie ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano na uzyskanie wszystkich wymaganych uzgodnień, jak również silnie akcentowano zapewnienie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu pozostałym stronom. Z powyższą decyzją nie zgodzili się G. M., E. K., C. K. i J. S. (dalej jako skarżący), którzy wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyrazili swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podnieśli zarzuty związane z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa. Zdaniem odwołujących się organ w decyzji tej posługuje się jedynie orientacyjnymi wielkościami. Zdaniem odwołujących się nie jest dopuszczalne określanie parametrów nowej zabudowy w oparciu o pojęcia, które nie są skonkretyzowane. Podniesiono wątpliwość dotyczącą prawidłowości wyznaczenia elewacji frontowej. Nie jest precyzyjne określenie wysokości elewacji frontowej, ponieważ wykorzystano pojęcie nieskonkretyzowane. Zwrócono uwagę, że w żadnym przypadku wysokość zabudowy w okolicy nie wynosi 10 m. Ponadto podkreślono, że z uzasadnienia decyzji nie wynika co legło u podstaw przyjęcia takich parametrów projektowanej inwestycji. W ocenie odwołujących naruszony został wskaźnik zabudowy, ponieważ dla tej okolicy wynosi on 0,19, a w decyzji jest on znacznie wyższy. Za całkowicie niedopuszczalne uznają określenie wskaźnika zabudowy w przypadku podziału działek na 0,40. W obszarze analizowanym są takie działki jednakże stanowią one margines i nie powinny być brane pod uwagę. Nadto podkreślono, że podział działek będzie instrumentem przy wykorzystaniu, którego osiągnie się taką intensywność zabudowy, która odbiega od tej, która występuje na tym terenie. W ocenie odwołujących się w decyzji wadliwie ujęto, że na każdy obiekt budowlany przypada jedno miejsce parkingowe, gdyż tych miejsc powinno być znacznie więcej na poziomie 2 miejsc a nawet 2,5. Takie współczynniki pozwolą zabezpieczyć miejsca parkingowe wszystkim posiadającym samochody, albowiem w przeciwnym wypadku samochody będą parkowane na okolicznych miejscach. Drugie odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie A. W odwołaniu tym wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W motywach tego odwołania podkreślono, że przedmiotowe postępowanie jest efektem tego, że inwestor nie otrzymał pozytywnej decyzji na budowę trzech budynków wielorodzinnych. Dostrzeżono, że dla przeprowadzenia analizy przyjęto znacznie większy obszar niż przy wcześniejszych postępowania obejmujący 16 ha i 132 domy obejmujący zabudowę bliźniaczą przy ul.[...]. W odwołaniu tym podkreślono, że na analizowanym obszarze nie ma zabudowy szeregowej. Nadto wskazano, że od 1950 r. Miasto K. nie wydało na tym terenie zgód na budowę wielorodzinną, wysoką na 10 m. Wskazano, że nie jest prawdą, aby budynki usytuowane przy ul. [...] i [...]znajdowały się w różnych odległościach od krawędzi jezdni. Wskaźnik zabudowy dla tego obszaru wynosi 0,19, a dla planowanej inwestycji ma on wynosić 0,27 – 0,33 i nie można podzielić prezentowanego stanowiska o nieznacznym odbieganiem od wartości średniej zabudowy na analizowanym obszarze. Zakwestionowano także wysokość górnej krawędzi frontowej, jej gzymsu lub attyki na poziomie 10 m, akcentując że w okolicy generalnie dominują budynki o wysokości 6 m. W odwołaniu tym zakwestionowano także ilość miejsc parkingowych utrzymując, że 1 miejsce parkingowe na jedno mieszkanie jest zdecydowanie za niska, gdyż obecnie rodzina posiada z zasady dwa samochody i taka powinna być gwarantowana ilość miejsc parkingowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano przepisy prawa leżące u podstaw wydawanej decyzji i podkreślono związany charakter tej decyzji, co oznacza, że spełnienie ustawowych wymogów obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji dla wnioskodawcy. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do poszczególnych przesłanek. W pierwszej kolejności odniesiono się do kontynuacji funkcji zabudowy. Analizie poddano wyznaczony obszar i w następstwie przeprowadzonych ustaleń stwierdzono, że w decyzji obszar analizowany wyznaczony został w sposób prawidłowy zgodny z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami prawnymi. W zakresie analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej na potrzeby tego postępowania uznano spełnienie przewidzianych wymogów w kontekście respektowania linii nowej zabudowy i zawarto ustalenie, że obiekt budowlany przy drodze gminnej powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 metrów od krawędzi jezdni. Następnie poruszono problematykę wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W następstwie przeprowadzonej analizy ustalono, że w obszarze analizowanym wartości te znajdują się w przedziale 0.08 – 0,53, tym samym przyjęty wskaźnik mieści się we wskazanym przedziale i nawiązuje do wskaźników właściwych dla zabudowy bliźniaczej. Przewidziane dopuszczenie wskaźnika na poziomie 0.40 w przypadku podziału działek koresponduje ze wskaźnikiem właściwym dla ul. [...] znajdującej się bezpośrednio przy realizowanej inwestycji. Tym samym uznano ten zarzut za niezasadny. Przeprowadzona analiza co do szerokości elewacji frontowej nie wykazała naruszenia obowiązujących regulacji prawnych. Podkreślono, że w analizowanym obszarze szerokość elewacji frontowej waha się między 5 m a 40 m, a średnia wartość to 12 m. W konsekwencji organ ten uznał, że proponowana wielość mieści się w przywoływanym wyżej przedziale. Kolejnym elementem uzasadnienia uczyniono wysokość nowo projektowanych budynków. W decyzji organu pierwszej instancji ustalono ją na poziomie 10 m. Zdaniem organu odwoławczego taka wysokość nawiązuje do budynków zlokalizowanych w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, a tym samym nie zakłóci ładu przestrzennego. Odnosząc się do geometrii dachu uznano, że w tym zakresie nie dopuszczono się naruszenia obowiązujących regulacji prawnych. W konsekwencji uznano, że kontynuacja funkcji zabudowy i zasada dobrego sąsiedztwa są respektowane. Nadto podniesiono, że w pozostałym zakresie nie zostały naruszone obowiązujące regulacje prawne. Z powyższą decyzją nie zgodzili się skarżący reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego B. P.. W skardze tej wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucono jej naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. poprzez ustalenie wskaźnika nowej zabudowy powyżej średniej dla analizowanego obszaru wynoszącej 0,19; postawiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 1 wyżej wskazanej ustawy oraz § 7 ust. 4 powyższego rozporządzenia w zakresie ustalenia wysokości nowej zabudowy na poziomie 10 m, w sytuacji, gdy średnia dla tego obszaru wynosi 6 m; Kolejnym zarzutem uczyniono naruszenie postanowień art. 107 § 1 pkt. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie posłużenia się nieprecyzyjnym określeniem szerokości elewacji frontowej wykorzystując pojęcie "około". Jako ostatni zarzut podniesiono naruszenie art. 7 i art. 77 powyższego Kodeksu poprzez pominięcie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji problematyki miejsc parkingowych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością i rozwinięto podniesione zarzuty. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze to podkreślono, że problematyka miejsc parkingowych nie jest rozpoznawana na etapie warunków zabudowy lecz na etapie pozwolenia na budowę. Odniesiono się także do zarzutu związanego z wadliwością pouczenia co do wysokości wpisu sądowego. Kolejną skargę na powyższą decyzję wniosło wskazane powyżej Stowarzyszenie. Decyzji tej zarzucono wyznaczenie w niej innego obszaru analizowanego niż w innych wcześniejszych postępowaniach. Podkreślenia wymaga to, że w skardze tej wielokrotnie występuje odwoływanie się do wcześniejszych rozstrzygnięć podejmowanych w odniesieniu do przedmiotowego obszaru. Ponadto wskazano, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji odwołano się do nazwy ulicy, której na terenie miasta nie ma. W skardze tej zakwestionowano geometrię dachu w czterech przypadkach w niej wskazanych. Obliczony średni parametr powierzchni zabudowy nie jest wystarczający dla planowanej zabudowy, a wysokość elewacji przekracza średnią dla tego obszaru. W skardze tej podkreślono, że w analizowanym obszarze brak jest występowania budynków takich, które projektowane są w ramach nowej zabudowy, ponieważ dominują budynki jednorodzinne lub dwurodzinne przy czym nie są to podwójne budynki, nadto w kwestionowanej decyzji pominięto ilość kondygnacji jak również problematykę miejsc parkingowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Oznacza to zatem, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji publicznej uzasadniało będzie uwzględnienie wniesionej skargi. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organów administracji publicznej ustalających warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W tak wyznaczonych ramach prowadzonego postępowania przywołać należy w pierwszej kolejności regulacje prawne, które leżą u podstaw jej wydawania. Wskazana problematyka normowana jest ustawą 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503). Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, a według art. 60 ust. 1 powoływanej ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z ze stosownymi organami i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W omawianym zakresie kluczową rolę odgrywa art. 61 przywoływanego aktu. Zgodnie z nim wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; decyzja jest zgodna z odrębnymi; zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ustanowiony został zakaz, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W świetle przywołanego stanu normatywnego decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podejmowana jest w warunkach związania, a zatem oznacza to, że jeżeli wnioskodawca spełni przewidziane przywołanymi regulacjami warunki, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać mu decyzję pozytywną. Po przywołaniu stanu normatywnego leżącego u podstaw wydania kwestionowanej decyzji rozważyć należy to, czy decyzja ta wydana została w zgodzie z przepisami prawa procesowego i materialnego. W odniesieniu do wymogów formalnych kontrolowanych decyzji przyjdzie stwierdzić, że wydane zostały przez uprawnione do tego organy, które w tym zakresie nie dopuściły się naruszeń prawa uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi. W ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji dopełnił ciążące na nim obowiązki i ustalił, że w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, a teren na którym ma być realizowana nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ustalono także, że projektowana inwestycja nie znajduje się na obszarze udokumentowanych złóż kopalin oraz ujęć wód podziemnych. Przewidziane prawem uzgodnienia z organami wskazanymi w przepisach szczególnych zostały poczynione i w tym zakresie także wypowiadające się organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa. W decyzji organu pierwszej instancji w sposób precyzyjny określono warunki w zakresie ochrony obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenach górniczych. W ramach prowadzonego postępowania jego strony miały możliwość zapoznawania się z aktami sprawy jak również czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, czego potwierdzeniem była możliwość zapoznania się z projektem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Obszar analizowany wyznaczony został w zgodzie z postanowieniami § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), a sama analiza przeprowadzona została w sposób, który nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. W skardze do tutejszego Sądu skarżące strony reprezentowane przez pełnomocnika zarzuciły kontrolowanym decyzją naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. poprzez ustalenie wskaźnika nowej zabudowy powyżej średniej dla analizowanego obszaru wynoszącej 0,19. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny. Jak zaznaczył to organ odwoławczy w załączniku do decyzji, którym jest analiza architektoniczno-urbanistyczna zamieszczono stosowne rozważania, jak również uczyniono to w sposób pogłębiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że na obszarze analizowanym wskaźnik zabudowy kształtuj się na poziomie 0,08 do 0,53, zatem wyznaczenie go na poziomie 0,27 – 0,33 oznacza że mieści się we wskazanych parametrach, tym bardziej, że dla zabudowy bliźniaczej parametry te kształtują się w przedziale 0,25 – 0,38 i w niewielkim stopniu odbiega od średniej występującej w na analizowanym obszarze, przy czym w bezpośrednim sąsiedztwie jest nieruchomość, gdzie poziom ten wynosi 0,40 i będzie on odpowiadał poziomowi wskaźnika po podziale przedmiotowej nieruchomości. W konsekwencji uznać należy, że przedmiotowy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie jako nie mający umocowania w stanie faktycznym występującym na analizowanym obszarze i daje podstaw dla uznania, że naruszony został § 5 ust. 2 przywoływanego rozporządzenia, ponieważ przyjęty w decyzji wskaźnik wielkości zabudowy znajduje umocowanie w przedmiotowej analizie, a tym samym brak jest podstaw dla uznania naruszenia postanowień wskazanej regulacji. Jako kolejny zarzut postawiono naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 1 wyżej wskazanej ustawy oraz § 7 ust. 4 powyższego rozporządzenia w zakresie ustalenia wysokości nowej zabudowy na poziomie 10 m, w sytuacji, gdy średnia dla tego obszaru wynosi 6 m. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu wypowiedział się już organ odwoławczy, który w swoim rozstrzygnięciu stwierdził, że co prawda średnia wysokość dla obszaru analizowanego wynosi 6 m, jednakże organ ten dokonał pogłębionej analizy, w wyniku, której stwierdził, że w analizowanym obszarze znajdują budynki o wysokości w przedziale 2,5 do 11 m, a zatem wyznaczenie górnej krawędzi elewacji na poziomie 10 m mieści się w tych ramach, a ponadto w sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajdują się tego typu obiekty, a tym samym nie zostanie naruszony ład przestrzenny okolicy. W konsekwencji uznać należy, że organy administracji publicznej we wskazanym zakresie nie dopuściły się naruszenia prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi. Kolejnym zarzutem w przedmiotowej skardze uczyniono naruszenie postanowień art. 107 § 1 pkt. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie posłużenia się nieprecyzyjnym określeniem szerokości elewacji frontowej wykorzystując pojęcie "około". Na wstępie przyjdzie dostrzec, że w przywoływanym powyżej Kodeksie powołanego w skardze przepisu nie ma, ponieważ art. 107 § 1 tego aktu nie składa się z punktów, jednakże jak można wnioskować pełnomocnik skarżących miał na myśli element decyzji, który jest określany jako "rozstrzygnięcie". Rozpoznając podniesiony zarzut w takiej perspektywie przyjdzie stwierdzić, że faktycznie w decyzji organu pierwszej instancji w sygnalizowany sposób wyznaczona została szerokość elewacji projektowanych budynków. Odniesienie się do podniesionego zarzutu wymaga odwołania się do postanowień § 6 ust. 1 przywoływanego rozporządzenia, zgodnie z którym szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza szerokości elewacji w obszarze analizowanym pozwala stwierdzić, że wyznaczone w kwestionowanych decyzjach wielkości mieszczą się w ramach obowiązujących dla tego obszaru jak również co do zasady są niższe niż średnia dla niego, która wynosi 12 m. W tej sytuacji wyznaczenie szerokości elewacji w dwóch wariantach w wymiarach 12 – 16 m, znajduje umocowanie w przeprowadzonej analizie. Podnoszony przez skarżących zarzut posłużenia się pojęciem "około" jako pojęciem nieprecyzyjnym uznać należy za zasadny, jednakże rozważyć należy, czy wykorzystanie takiego sformułowania może uzasadniać uwzględnienie wniesionej skargi. W ocenie wypowiadającego się w sprawie Sądu uchybienie to nie uzasadnia podjęcia takiego orzeczenia. Treść tego fragmentu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji widzieć należy w kontekście wszystkich postanowień podjętych w tym zakresie. Skoro organ ten posłużył się także widełkami 12 – 16 m, to oznacza, że występujące w osnowie decyzji organu pierwszej instancji wielkości są tymi, które będą determinowały działania organów podejmujących rozstrzygnięcia z wykorzystaniem tej decyzji. W konsekwencji uznać należy, że postawiony zarzut nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Jako ostatni zarzut, pełnomocnik skarżących podniósł naruszenie art. 7 i art. 77 powyższego Kodeksu poprzez pominięcie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji problematyki miejsc parkingowych. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny. Podkreślić należy, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej przeprowadziły postepowanie w sposób prawidłowy i wyjaśniły w ocenie Sądu wszystkie istotne okoliczności sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. Tak sformułowany zarzut nie odnosi się do kwestii związanej z postępowaniem wyjaśniającym, lecz nawiązuje do problematyki łączonej z prawem materialnym. Podzielić przyjdzie stanowisko, że na tym etapie procesu inwestycyjnego problematyka związana z miejscami parkingowymi nie jest rozważana. Będzie ona odgrywała istotna rolę na dalszych etapach tego postępowania. Na okoliczność tę zasadnie uwagę zwrócił organ odwoławczy i w uzasadnieniu swojej decyzji okoliczność tę podniósł, jak również uczynił to w odpowiedzi na skargę. W konsekwencji uznać należy, że zarzut ten nie jest zasadny i nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Obok skargi wniesionej przez skarżących, wniesiona została także skarga przez Stowarzyszenie A. W skardze tej wielokrotnie odwoływano się do wcześniejszych rozstrzygnięć podejmowanych w odniesieniu do analizowanego obszaru. Taka budowa skargi przyczyniła się do tego, że nie jest ona czytelna, a stawiane zarzuty i ich argumentacja nie są przejrzyste. Podkreślić trzeba, że w ramach tego postępowania nie mogą być uwzględniane rozstrzygnięcia podejmowane przez uprawnione organy w ramach innych postępowań. Wynika to między innymi z tego, że uprzednie postępowania dotyczyły innego rodzaju inwestycji na przedmiotowym terenie, jak można wnosić z treści skargi – budowy jakichś bloków mieszkalnych, a ponadto Sąd nie dysponuje tymi dokumentami, ponieważ nie stanowią one element składowy tego postępowania. Z tego też powodu Sąd nie może odnieść się do tych zarzutów, które odwołują się do wcześniejszych rozstrzygnięć podejmowanych w stosunku do analizowanego obszaru. Ponadto w skardze tej wskazano, że w uzasadnieniu decyzji odwołano się do nazwy ulicy, której na terenie miasta nie ma. Tak sformułowany zarzut jest trafny i zasadnie skarżące Stowarzyszenie dostrzegło uchybienie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, jednakże dostrzec należy, że organ odwoławczy posłużył się nazwą ulicy, która była wykorzystywana przed jej zmianą, a po drugie uchybienie w tym zakresie w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość bądź wadliwość zaskarżonej decyzji. Jest to ułomność nie mogąca negatywnie wpływać na trafność rozstrzygnięcia, a jedynie jest elementem niestaranności w sporządzaniu uzasadnienia. W przedmiotowej skardze zakwestionowano geometrię dachu w czterech przypadkach w niej wskazanych. Zarzut ten nie jest zasadny i nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi, ponieważ odnosi się on do przeprowadzonej analizy obszaru poddanego badaniu. Zatem nie jest to zarzut związany z rozstrzygnięciem i ewentualnym naruszeniem obowiązujących regulacji, a odnosi się do postępowania dowodowego i przeprowadzanego procesu analizy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do problematyki geometrii dachu i w tym zakresie skład orzekający nie dostrzegł uchybień uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi. W konsekwencji powyższy zarzut nie mógł stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. W omawianej skardze podkreślono, że obliczony średni parametr powierzchni zabudowy nie jest wystarczający dla planowanej zabudowy, a wysokość elewacji przekracza średnią dla tego obszaru. Do tak sformułowanych zarzutów Sąd już odniósł się powyżej, zatem zbędne jest powielanie tych samych rozważań. Jako kolejny zarzut w skardze tej podniesiono, że w analizowanym obszarze brak jest występowania budynków takich, które projektowane są w ramach nowej zabudowy, ponieważ dominują budynki jednorodzinne lub dwurodzinne przy czym nie są to podwójne budynki. Tak sformułowany zarzut nie jest zasadny i nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. W obszarze analizowanym dominują faktyczne domy jednorodzinne, jednakże znajdują się na nim także domy w zabudowie bliźniaczej, a nawet w zabudowie szeregowej. Zatem budynki w ramach projektowanej inwestycji nie odbiegają swoim kształtem i charakterem od tych, które znajdują się na analizowanym obszarze. Skoro takie budynki się znajdują tym samym bark podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej skardze postawiono zarzut pominięcia w kwestionowanej decyzji ilość kondygnacji, jak również problematykę miejsc parkingowych. Na powyższą okoliczność Sąd już się wypowiedział w części poświęconej wysokości elewacji jak również odniósł się także do problematyki miejsc parkingowych, w tej sytuacji bark jest podstaw dla ponownej analizy tych zagadnień. Na marginesie można zauważyć, że z postanowień przywoływanego rozporządzenia wynika niezbędność analizy wysokości górnej krawędzi elewacji, natomiast w postanowieniach § 7 nie wspomina się nic na temat ilości kondygnacji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.