II SA/Gl 482/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant asystent Jolanta Czarnata, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. F. i M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. Wydaną po rozpoznaniu wniosku [...] w K. ostateczną decyzją z dnia [...] r. im. [...] Wójt Gminy C. orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu [...] w K., ze wskazanymi w tej decyzji działkami stanowiącymi współwłasność ustawową M. i M. F. Obie strony postępowania nie zgadzając się z treścią tej decyzji złożyły wnioski o przekazanie sprawy rozgraniczenia do rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Z. We wniosku z dnia [...] r. M. F. i M. F. powołując się na treść art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i 7 kpa wnieśli o stwierdzenie nieważności w/w decyzji jako wydanej ich zdaniem z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, gdyż zapadłej w sprawie wszczętej na żądanie podmiotu nie mającego przymiotu strony postępowania. Zdaniem wnioskodawców w postępowaniu rozgraniczeniowym Skarb Państwa powinien być bowiem reprezentowany nie przez [...] w K., a przez [...], względnie przez Starostę Z. W toku wszczętego zgodnie z tym wnioskiem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, w piśmie z dnia [...] r. M. F. wniósł o jego zawieszenie do czasu wydania przez ten organ w trybie art. 74 § 2 kpa postanowienia w przedmiocie odmowy umożliwienia stronie przejrzenia w dniu [...] r. akt postępowania administracyjnego. Uzasadniając to żądanie podał, że w tym dniu uniemożliwiono mu i jego pełnomocnikowi zapoznanie się z tymi aktami w siedzibie SKO w B., co uniemożliwiało im przygotowanie się do rozprawy administracyjnej wyznaczonej w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym m.in. na podstawie art. 98 i art. 101 Kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło zawieszenia przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu postanowienia SKO opisało okoliczności w jakich dnia [...] strona nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a o których M. F. został też powiadomiony szczegółowo w skierowanym do niego piśmie SKO z dnia [...] r. SKO stwierdziło nadto, że pełnomocnik strony zapoznał się z aktami przed rozprawą administracyjną przeprowadzoną w dniu [...] r. W tej zaś sytuacji nie było w ogóle potrzeby wydawania postanowienia o odmowie udostępnienia akt i w konsekwencji podstaw do zawieszenia postępowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie objętym w/w postanowieniem o odmowie zawieszenia postępowania M. F. i M. F. zarzucili, iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 6,7 i 8 kpa. W uzasadnieniu wniosku podtrzymali twierdzenia co do bezprawnej i nieusprawiedliwionej odmowy udostępnienia akt sprawy w dniu [...] r. Sformułowali też zarzuty co do prawidłowości przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w dniu [...] r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym z powołaniem się m.in. na treść art. 98 i 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i 144 Kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy swoje omówione wyżej postanowienie z dnia [...] r. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiając ponownie okoliczności w jakich stronie nie udostępniono akt w dniu [...] r. organ odwoławczy podtrzymał w ogólnym zarysie motywy swojego wcześniejszego postanowienia. Zdaniem SKO w okolicznościach sprawy nie było określonych w art. 97 § 1 i art. 98 § 1 kpa podstaw do zawieszenia postępowania. W skardze do sądu administracyjnego M. F. i M. F. wnieśli o uchylenie obu omówionych wyżej postanowień SKO i jednocześnie o stwierdzenie ich nieważności jako wydanych z rażącym naruszeniem kpa. Wnieśli nadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymali w ogólnym zarysie dotychczasowe zarzuty i twierdzenia. Stwierdzając, że w zasadzie kwestia zawieszenia jest bezprzedmiotowa, a to wobec przeprowadzenia rozprawy w dniu [...] r., wnieśli jednocześnie o skontrolowanie przez Sąd postępowania toczącego się przed SKO. Dodatkowo zarzucili, że oba postanowienia zostały wydane przez Kolegium w tym samym składzie osobowym. W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i co do zasady jego uzasadnienie. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymując zarzuty skargi zaakcentowali konieczność kontroli przez Sąd całego toku czynności podejmowanych w postępowaniu przez SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane niezgodnie z prawem w rozumieniu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ). Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty prawne podejmowane przez tę administrację oraz na bezczynność tych organów. Oznacza to, że przedmiotem skargi, orzekania i kontroli sądu może być konkretny akt lub bezczynność w jego wydaniu a nie każda czynność organu podejmowana w toku postępowania administracyjnego. Poszczególne czynności mogą i powinny być oceniane tylko o tyle o ile są unormowane obowiązującymi przepisami oraz o ile ich podjęcie, sposób przeprowadzenia względnie zaniechanie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na wydanie aktu objętego skargą zgodnie z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Rozpoznając skargę w powyższych ramach Sąd uznając, że jej przedmiotem jest omówione wyżej postanowienie SKO w B. z dnia [...] r. ( sprostowane postanowieniem tego Kolegium z dnia [...] r.) nie znalazł podstaw do zakwestionowania jego legalności. Wobec złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, SKO było zobowiązane do tego formalnego rozpoznania w drodze postanowienia a to zgodnie z treścią art. 123 w zw. z art. 98 i art. 101 kpa. Należy bowiem podkreślić, że wniosek ten nigdy nie został przez M. F. cofnięty i to pomimo powtarzanego w dalszych pismach procesowych, w tym w skardze i w piśmie do Sądu z dnia [...] r. stwierdzenia, że faktycznie stał się on bezprzedmiotowy wobec przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w dniu [...] r. Stwierdzenie to pozostaje zresztą w sprzeczności z faktycznymi działaniami skarżących polegającymi na wnoszeniu kolejnych środków zaskarżenia w tej incydentalnej kwestii. Oceniając co do meritum odmowę zawieszenia postępowania Sąd uznał ją w świetle w/w przepisów kpa za zasadną, co w zasadzie również w skardze nie jest kwestionowane. Po pierwsze odmowa umożliwienia stronie przejrzenia akt ( nawet gdyby przyjąć, że istotnie do niej doszło ), o jakiej mowa w art. 74 § 2 kpa, nie stanowi żadnej z podstaw zawieszenia postępowania wymienionej w art. 97 § 1 kpa. Po drugie zaś przyczyna ta nie istniała już w dacie podejmowania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, a to w sytuacji gdy strony zapoznały się z aktami w dniu [...] r., co same przyznają. W takiej sytuacji wniosek o zawieszenie postępowanie nie mógł też być uwzględniony w oparciu o treść art. 98 kpa jako sprzeczny m.in. z zasadą szybkości postępowania ( art. 12 kpa ). Zdaniem Sądu brak jest także dostatecznych podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia z tego względu, że zostało ono wydane w takim samym składzie Kolegium jak poprzedzające go postanowienie z dnia [...] r. W takim wypadku nie zachodzi bowiem sytuacja o jakiej mowa w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa, gdyż nie można tu mówić o wydawaniu przez SKO orzeczenia w niższej i wyższej instancji. W tej kwestii Sądu nie wiąże ( w związku i treścią art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a.) uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/07/ONSA i WSA 2007/3/61, której trafność została nadto zakwestionowana przez powiększony skład NSA w pytaniu prawnym do Trybunału Konstytucyjnego sformułowanym w postanowieniu z dnia 5 listopada 2007 r. sygn. akt II OPS 3/07 ), gdyż odnosi się ona do ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Wyrażony w niej pogląd nie ma zatem zastosowania do ponownego rozpatrzenia przez SKO w toku postępowania zagadnienia wpadkowego, rozstrzyganego przez wydanie postanowienia niekończącego postępowania, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie ( zobacz też mający w tym względzie zdaniem Sądu odpowiednie zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 42/04 oraz uchwałę NSA sygn. akt I OPS 3/05). Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.