II SA/Gl 489/12

PostanowienieWSA w Gliwicach2012-06-11

Skład orzekający: sędzia NSA Bonifacy Bronkowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jeśli strona uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu z powodu błędnego przeświadczenia o tożsamości doręczonych wezwań?
Ratio decidendi
Sąd przywrócił skarżącemu termin do uiszczenia wpisu sądowego, uznając, że skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu. Błędne przeświadczenie skarżącego o tożsamości doręczonych wezwań do uiszczenia wpisu, wynikające z ich niemal identycznej treści, stanowiło wystarczającą podstawę do przywrócenia terminu, mając na uwadze prawo strony do sądu.
Stan faktyczny
Skarżący J. K. wniósł skargi na dwie decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji. Po rozdzieleniu skarg, został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w każdej ze spraw. Skarżący uiścił wpis w kwocie 200 zł, błędnie przekonany, że jest to łączna kwota za obie sprawy. Po kolejnym wezwaniu zorientował się, że powinien uiścić dwa odrębne wpisy i niezwłocznie uiścił brakującą kwotę. W związku z tym wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia pierwszego wpisu.
Rozstrzygnięcie
Przywrócono skarżącemu termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W jednym piśmie z dnia 20 marca 2012 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [... ]r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oraz nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2012 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a, rozdzielono powyższe skargi. Skargę w niniejszej sprawie potraktowano jako wniesioną na decyzję z dnia [...] r. nr [...] i zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Gl 489/12. W obu sprawach na podstawie odrębnych zarządzeń z dnia 12 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie, jak również wezwanie w sprawie o sygn. II SA/.Gl 488/12 zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2012 r. W dniu 19 kwietnia 2012 r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 200 zł uiszczona przez J.K. tytułem wpisu sądowego. Na podstawie zarządzenia z dnia 26 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącego do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia, do której ze spraw uiścił przedmiotowy wpis, pod rygorem przyjęcia, że wpis uiścił w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 488/12. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że jego intencją było uiszczenie wpisu od skarg na obie decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący był przekonany, że przesłane mu dwa egzemplarze wezwania są tożsamej treści i jedno z nich stanowi kopię. Dopiero po kolejnym wezwaniu z dnia 27 kwietnia 2012 r. zorientował się, że zobowiązany był do uiszczenia dwóch odrębnych wpisów po 200 zł, co też niezwłocznie uczynił. W związku z powyższym skarżący wnosi o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu przez stronę, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wskazać przede wszystkim należy, iż rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy mieć na uwadze prawo strony do rozpoznania sprawy przez Sąd. Okoliczności przedstawione we wniosku uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Akta analizowanej sprawy, jak również sprawy o sygn. akt II SA/Gl 488/12 niewątpliwie wskazują, że w dniu 18 kwietnia 2012 r. skarżący otrzymał niemalże identycznej treści dwa zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł., co mogło wywołać błędne przeświadczenie skarżącego, że są one tożsame, a tym samym że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia opłaty sądowej w łącznej wysokości 200 zł. W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło