II SA/Gl 489/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A" sp. z o.o. z siedzibą w R., przy ul. [...] pozwolenia na budowę garażu murowanego dwustanowiskowego przy ul. [...] w R. na nieruchomości o numerze geodezyjnym 1. Od decyzji tej dnia [...]r. odwołała się M. C. zam. w R. ul. [...]. Podniosła, iż inwestycja ma zostać zrealizowana w granicy działek 2 (stanowiącej jej własność) i 3. W ocenie odwołującej się powyższa lokalizacja nie jest właściwa, gdyż działka o numerze 1 ma 25 metrów szerokości i można dokonać lokalizacji garażu w sposób odpowiadający przepisom prawa. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania przez M. C. Podniósł on, że organ nadał przesyłkę zawierającą decyzję przy pomocy operatora pocztowego. Pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki (awizo) zostało wystawione dnia 1 grudnia 2014 r. W związku z niepodjęciem przesyłki zostało wystawione drugie zawiadomienie (awizo) dnia 8 grudnia 2014 r. Na skutek niepodjęcia przesyłki przez M. C. została ona zwrócona, dnia 17 grudnia, do nadawcy. Powołując się na treść art. 44 § 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego organ uznał, iż w przypadku odwołującej się czternastodniowy termin do złożenia skargi rozpoczął swój bieg dnia 15 grudnia 2015 r., czternaście dni od pierwszego awizo i 7 dni od drugiego awizo. Zatem złożenie odwołania dnia 31 grudnia 2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Jednocześnie organ wskazał, iż M. C. nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożyła M. C. Wnosząc o uchylenie postanowienia Wojewody [...] zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 44 § 3 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, przy czym jako uzasadnienie przytoczyła tylko treść tego przepisu. Jednocześnie, "z ostrożności procesowej", wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Podniosła także, że została poinformowana przez pracownika organu, iż odwołanie może złożyć "do końca roku". Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. – w dalszej części jako "k.p.a.") w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Jeżeli zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia zaś przesyłki w terminie, 7 dni pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie wreszcie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W rozpatrywanej sprawie pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki poleconej (awizo) w placówce operatora nastąpiło dnia 1 grudnia 2014 r. Drugie zaś dnia 8 grudnia 2014 r. Na kopercie pierwotnie została wypisana data awizowania 9 grudnia 2014 r. – ale została skreślona i nadpisana data 8 grudnia 2014 r. Zmiana została parafowana przez doręczyciela. Należy zatem uznać, iż operator pocztowy prawidłowo podjął próbę doręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję. Ostatnim dniem okresu 14 dniowego, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. był zatem dzień 15 grudnia 2014 r. i od tego dnia należy liczyć 14 dniowy termin do złożenia odwołania (czyli do dnia 29 grudnia 2014 r.). Skarżąca dokonała tej czynności dopiero dnia 31 grudnia 2014 r. czyli z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W związku z powyższym skład orzekający uznał, iż ustalenia Wojewody [...] w zakresie złożenia przez M. C. odwołania z uchybieniem terminu są prawidłowe. Skarżąca podnosi również, iż została poinformowana przez pracownika organu, iż może złożyć odwołanie "do końca roku". Okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie a niezależnie od tego nie została w jakikolwiek sposób udokumentowana. Sąd administracyjny nie jest wreszcie władny przyjmować jakichkolwiek wniosków o przywrócenie terminu do złożenia środka prawnego w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.