II SA/Gl 489/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu A. R. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego A. R. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2016 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi, z kolei postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał wspomnianej pełnomocnik kwotę 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu (w postępowaniu sądowym pierwszej instancji). W dniu 21 grudnia 2016 r. radca prawny A. R. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wywodząc, iż orzeczenie to jest prawidłowe. Równocześnie zażądała przyznania jej kosztów pomocy prawnej za sporządzenie przedmiotowej opinii oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2017 r. sędzia sprawozdawca stwierdził, iż zapoznał się z powyższą opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie zgłosił przy tym zastrzeżeń co do staranności jej sporządzenia. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Jakkolwiek bowiem niniejsza sprawa została zainicjowana przed wejściem w życie tego aktu wykonawczego (czyli przed 1 listopada 2016 r.), to już zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło po tej dacie, a mianowicie 7 listopada 2016 r. W rezultacie, norma intertemporalna wyrażona w § 22 rzeczonego rozporządzenia, nakazująca stosowanie przepisów dotychczasowych (to jest wcześniejszych rozporządzeń) nie ma zastosowania w zakresie dotyczącym przyznania pełnomocnik skarżącego wynagrodzenia za czynności, których dokonała ona po wydaniu tego orzeczenia. Mając powyższe na względzie, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przyznano wnioskującej na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r, w kwocie 120 zł odpowiadającej 50% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Przedmiotową kwotę podwyższono o podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł, zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Niniejsze rozstrzygnięcie wydano nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.