II SA/Gl 49/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zameldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Na podstawie § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a w następstwie wezwania Sądu, wniosek ten złożył w przewidzianej przepisami formie, tj. na druku urzędowego formularza. Z jego treści wynika, że G. M. jest osobą osadzoną w placówce penitencjarnej, która nie posiada żadnego majątku ani też nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia. Ta ostatnia okoliczność została uprawdopodobniona poprzez nadesłanie (na wezwanie) zaświadczenia wystawionego przez administrację zakładu karnego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący, będący osobą pozbawioną wolności, posiada ograniczone możliwości zdobycia środków pieniężnych na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W tego rodzaju sytuacji w zasadzie jedynym źródłem ich zdobycia jest zatrudnienie w zakładzie karnym, jednakże skarżący nie jest zatrudniony. W tej sytuacji niepodobna oczekiwać, że będzie miał możliwość zdobycia funduszy na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.