II SA/Gl 49/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi D.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu [...] r. J. P. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę pawilonu handlowego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., ul. [...] , gm. R.. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. P. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego pawilonu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył D. J., reprezentowany przez r. pr. M.L., wskazując, że inwestorka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę obiektu, który na obecną chwilę nie stanowi budynku, o jakim mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem pozostały po poprzednio przeprowadzonych pracach stan faktyczny obejmuje jedynie trzy ściany bez dachu. Zatem skoro nie istnieje budynek to tym samym nie można mówić o jego rozbudowie z nadbudową. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że niezrozumiałym jest fakt udzielenia przez organ I instancji pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę pawilonu handlowego w sytuacji, gdy z inwentaryzacji rysunkowej zawartej w projekcie wynika, że na przedmiotowej działce nie znajduje się żaden obiekt, a jedynie elementy konstrukcyjne, wykonane na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. Jednocześnie Wojewoda [...] zauważył, iż projekt budowlany pod względem formalnym jest prawidłowo wykonany, jednakże błędnie zatytułowany, w sposób nieadekwatny do rysunkowej zawartości projektu i do faktycznego stanu istniejącego na działce inwestorki. Dlatego też zobowiązał organ I instancji, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wezwał wnioskodawczynię do zmiany nazwy inwestycji. W toku ponownie prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. wezwał inwestorkę do usunięcia nieprawidłowości poprzez zmianę nazwy inwestycji na wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz poprzez dostarczenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego zatytułowanego "projekt budowlany budowy pawilonu handlowo-usługowego z wykorzystaniem istniejących (legalnie) elementów konstrukcyjnych", zawierającego opis elementów istniejących oraz informację o sposobie odprowadzania wód opadowych i śniegu z dachu projektowanego budynku. Powyższe braki inwestorka uzupełniła w dniu 4 września 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. P. pozwolenia na budowę spornego pawilonu handlowo-usługowego z wykorzystaniem istniejących (legalnie) elementów konstrukcyjnych. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na inwestorkę postanowieniem z dnia [...] r., jak również wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami ustawy - Prawo budowlane i z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości K. w gminie R., przyjętego uchwałą Rady Gminy R. Nr [...] z dnia 2 [...] r. Od ww. decyzji odwołanie złożył D. J., reprezentowany przez r. pr. M.L., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, poprzez brak zastosowania art. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a także naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, tj. art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący się wskazał na niezgodność przedmiotowego zamierzenia z § 5 ust. 2 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym dopuszcza się realizację zabudowy przy granicy działki wyłącznie pod warunkiem uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej w formie umowy notarialnej. Ponadto odwołujący się zwrócił uwagę na pozostałe ustalenia zawarte w § 5 ust. 2 planu miejscowego, mówiące o wymogu realizacji budynków o podobnych proporcjach, formie dachu, kolorystyce oraz stosowanych materiałów wykończeniowych w stosunku do obiektów istniejących w sąsiedztwie (pkt 2), jak również wymogu ujednolicenia zabudowy i zagospodarowania w granicach jednej nieruchomości (pkt 3), wskazując na rozbieżności występujące między planowanym obiektem a budynkiem odwołującego się. Jednocześnie podważył aktualność załączonej do projektu budowlanego mapy do celów projektowych oraz wiarygodność ekspertyzy stanu technicznego z uwagi na sporządzenie jej przez tę samą osobę, która wykonała projekt budowlany. W ocenie odwołującego się wątpliwości budzi również zakres uprawnień osoby sporządzającej projekt budowlany. Odwołujący się podniósł ponadto kwestię odprowadzania wód opadowych i śniegu z dachu projektowanego budynku, wskazując że w dokumentacji projektowej znajdują się obliczenia dotyczące wyłącznie dachu projektowanego budynku, natomiast brak jest obliczeń wytrzymałości dla dachu istniejącego budynku, będącego własnością D. J. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego wskazując następnie, że działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, tj. działka nr ewid. [...], położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości K. symbolem 4Up, tj. tereny publiczne. W wyniku analizy projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działki, sporządzonych dla przedmiotowej inwestycji, organ stwierdził, że badane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego nie ma sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami § 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ww. planu miejscowego, albowiem żaden z tych przepisów nie nakazuje, aby nowa zabudowa była identyczna jak zabudowa istniejąca na działce skarżącego. Zapis § 5 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego określa jedynie, że przy kształtowaniu nowej zabudowy, należy spełnić wymóg zachowania podobnych proporcji, formy dachu oraz kolorystyki w odniesieniu do działek sąsiednich, a nie do najbliższej działki sąsiedniej, tj. działki skarżącego. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia § 5 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie organ wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę pawilonu handlowo-usługowego z wykorzystaniem istniejących (legalnie) elementów konstrukcyjnych, tj. dwóch ścian zewnętrznych prostopadłych do granicy z działką nr [...] oraz ściany zewnętrznej konstrukcyjnej przeciwpożarowej, wykonanej wzdłuż granicy z ww. działką. Powyższe elementy konstrukcyjne, wykonane na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], uchylonej następnie, na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], zostały zalegalizowane decyzją PINB w C. z dnia [...] r., nr [...], orzekającą o zaniechaniu dalszych robót budowlanych, utrzymaną w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] r., nr [...] konsekwencji Wojewoda [...] nie znajduje podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie nakazu, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, tj. uzyskania przez inwestora zgody właścicieli działki sąsiedniej, w formie umowy notarialnej, w przypadku realizacji zabudowy przy granicy działki lub w odległości od 1,5 m do 3,0 m, gdyż elementy, które znajdują się w granicy z działka sąsiednią stanowią fragment już istniejącej legalnie konstrukcji. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego wymagane prawem dokumenty: oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ekspertyzę stanu technicznego istniejącej konstrukcji wraz z inwentaryzacją oraz charakterystykę energetyczną, inwestorka złożyła zaś, pod rygorem odpowiedzialności karnej, prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane oraz dołączyła informację do planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Wojewody wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowy projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania (sprawdzenia) projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Natomiast zarzut wykonania projektu budowlanego oraz ekspertyzy stanu technicznego istniejącej konstrukcji przez tę samą osobę pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. W obowiązujących przepisach brak jest bowiem zapisu wykluczającego możliwość wykonania przez tę samą osobę projektu budowlanego i wymaganej do tego projektu ekspertyzy stanu technicznego. Ekspertyzę taką może wykonać każdy kto posiada stosowne do tego uprawnienia. Natomiast odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii, że załączona do projektu mapa z dnia 25 maja 2013 r. nie spełnia warunków mapy do celów projektowych, gdyż była ona nieaktualna na dzień składania wniosku, organ wyjaśnił, że nie ma przepisu prawa, który jednoznacznie określa ważność mapy zasadniczej, ewidencyjnej czy mapy do celów projektowych. Za punkt odniesienia w ustalaniu aktualności mapy do celów projektowych w ocenie Wojewody należy uznać moment dokonania zmian w zagospodarowaniu analizowanego terenu, które mają znaczący wpływ na planowane zamierzenie inwestycyjne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wbrew twierdzeniom skarżącego w projekcie została nadto wyjaśniona kwestia "zrzutu opadów z projektowanego budynku na niższy budynek sąsiada". Jak wynika z projektu budowlanego, z części opisowej (str. 16 i 17) i rysunkowej (Rys. nr 9), wody deszczowe i roztopowe, z całej powierzchni dachu zostaną odprowadzone 4 rurami Ø140 mm, poprzez rynny średnicy 150 mm oraz koryta odwadniające o przekroju 180 x 150 mm usytuowane na ścianie przeciwpożarowej, (tj. wzdłuż granicy z działką skarżącego), które zostały zaprojektowane z zapasam 120%. Następnie wody te odprowadzane będą na teren zielony działki inwestorki i rozsączane w terenie. Odpowiednie ukształtowanie spadków wjazdu do posesji oraz ogrodzenie z podmurówki nie dopuści do zalewania terenów sąsiednich i ulicy. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że postępowanie dowodowe organu I instancji w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, a w jego trakcie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach. Pismem z dnia [...] r. reprezentowany przez r. pr. M.L. D. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Wojewody [...]wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Decyzjom pełnomocnik zarzuciła, zarzuty te rozwijając w uzasadnieniu, naruszenie prawa materialnego poprzez brak zastosowania art. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez obrazę podstawowych zasad procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu pełnomocnik podniosła, analogicznie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, iż na terenie objętym inwestycją obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. dla miejscowości K.. Zgodnie z paragrafem 5 pkt 2 tego aktu, dopuszczona jest realizacja zabudowy przy granicy działki wyłącznie pod warunkiem uzyskania zgody właścicieli działki sąsiedniej, w formie umowy notarialnej (pkt 1). Co więcej, pkt 2 i 3 powołanego przepisu nakazują, aby na działkach sąsiednich realizowane były budynki o podobnych proporcjach, formie dachu i kolorystyce. Skarżący jako współwłaściciel nieruchomości sąsiedniej nigdy nie wyrażał zgody inwestorce na wybudowanie przedmiotowego budynku. Zdaniem pełnomocnik powyższy wymóg dotyczy każdej nowej inwestycji, a okoliczność, iż w granicy znajdują się jakieś elementy konstrukcyjne nie niweluje obowiązku uzyskania zgody w odpowiedniej formie. Co więcej, istniejących elementów konstrukcji nie można uznać za legalne. Są to jedynie pozostałości po częściowym zrealizowaniu poprzedniego projektu. Nadto niezgodność z planem miejscowym przejawia się w tym, iż zaprojektowany dwukondygnacyjny budynek z czterospadowym dachem diametralnie różni się od sąsiedniego jednokondygnacyjnego budynku skarżącego z dachem dwuspadowym. Inna jest jego proporcja, forma dachu, a zapewne i kolorystyka. Nie sposób również zgodzić się z organem w kwestii aktualności mapy załączonej do projektu. Nie jest prawdą, że od daty jej sporządzenia ([...] r.) nie doszło do dokonania żadnych zmian w zagospodarowaniu analizowanego terenu. To właśnie na skutek decyzji wydanej przez Wojewodę do takich zmian doszło i były to zmiany bardzo znaczące, albowiem dokonano rozebrania budynku. Na działce nie ma już więc budynku, a pozostały po nim jedynie szczątkowe elementy konstrukcyjne. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy udzielającą pozwolenia na budowę decyzję pierwszoinstancyjną. W sposób przekonujący poparty dowodami organ II instancji wykazał zaistniałe w sprawie przesłanki, a wydana decyzja, w odróżnieniu od lakonicznej redakcji decyzji pierwszoinstancyjnej, została szczegółowo uzasadniona i nie budzi wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Organ sprawdza również czy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i czy posiada ona zaświadczenie o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Istotne znaczenie mają postanowienia ust. 4 wyżej powołanego przepisu, który stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, tj. zostało złożone przez inwestora oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymogi wskazane w ust. 1 wyżej omawianego artykułu. W konsekwencji badając w wyniku wniesionego odwołania prawidłowość udzielonego pozwolenia na budowę Wojewoda [...] zobligowany był zbadać istnienie wskazanych wyżej przesłanek i w razie potwierdzenia ich spełnienia utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie ma bowiem charakteru uznaniowego. Jest to decyzja związana, którą organ zobligowany jest wydać o ile spełnione zostały ww. wymogi. Zdaniem Sądu Wojewoda przekonująco wykazał, ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów odwołania, że przesłanki z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zostały w sprawie spełnione. Wskazał bowiem, iż projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania (sprawdzenia) projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Trafnie zauważył też, że zarzut wykonania projektu budowlanego oraz ekspertyzy stanu technicznego istniejącej konstrukcji przez tę samą osobę pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa. W obowiązujących przepisach brak jest bowiem zapisu wykluczającego możliwość wykonania przez tę samą osobę projektu budowlanego i wymaganej do tego projektu ekspertyzy stanu technicznego. Ekspertyzę taką może wykonać każdy kto posiada stosowne do tego uprawnienia. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny, dołączono nadto do niego wymagane prawem dokumenty: oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ekspertyzę stanu technicznego istniejącej konstrukcji wraz z inwentaryzacją oraz charakterystykę energetyczną. Inwestorka złożyła zaś pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane oraz dołączyła informację do planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną dla przedmiotowej inwestycji. Podzielić należy też przekonanie Wojewody [...], iż badane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, zarzucającego sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami § 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ww. planu miejscowego, w rzeczywistości żaden z tych przepisów nie nakazuje, aby nowa zabudowa była identyczna jak zabudowa istniejąca na działce skarżącego. Odnoszący się do ładu przestrzennego § 5 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego określa jedynie, że przy kształtowaniu nowej zabudowy należy spełnić wymóg zachowania podobnych proporcji, formy dachu oraz kolorystyki występujących na działkach sąsiednich, a nie konkretnie na działce skarżącego stanowiącej tylko jedną ze znajdujących się w sąsiedztwie nieruchomości. Odnosząc się natomiast do sformułowanego zarówno w odwołaniu, jak i w skardze zarzutu naruszenia § 5 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podzielić należy pogląd Wojewody, że w niniejszej sprawie inwestorki nie obowiązywał przewidziany w planie wymóg uzyskania zgody sąsiada na zabudowę w granicy (notabene budynek skarżącego też znajduje się w granicy działek). Jak bowiem wynika z akt sprawy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę pawilonu handlowo-usługowego z wykorzystaniem istniejących (legalnie) elementów konstrukcyjnych, tj. dwóch ścian zewnętrznych prostopadłych do granicy z działką nr [...] oraz ściany zewnętrznej konstrukcyjnej przeciwpożarowej, wykonanej wzdłuż granicy z ww. działką. Powyższe elementy konstrukcyjne, wykonane zostały w przeszłości na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - J. P. - pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Decyzja ta uchylona została wprawdzie, na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], jednak roboty już wykonane zostały zalegalizowane decyzją PINB w C. z dnia [...] r., nr [...], orzekającą o zaniechaniu dalszych robót budowlanych, utrzymaną w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] r., nr [...]. W konsekwencji brak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie nakazu, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, gdyż elementy, które znajdują się w granicy z działką sąsiednią stanowią fragment już istniejącej legalnie konstrukcji. Słusznie też, odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii, że załączona do projektu mapa z dnia [...] r. nie spełnia warunków mapy do celów projektowych, gdyż była ona nieaktualna na dzień składania wniosku, Wojewoda wyjaśnił, że nie ma przepisu prawa, który jednoznacznie określa ważność mapy zasadniczej, ewidencyjnej czy mapy do celów projektowych. Za punkt odniesienia w ustalaniu aktualności mapy do celów projektowych należy uznać moment dokonania zmian w zagospodarowaniu analizowanego terenu, które mają znaczący wpływ na planowane zamierzenie inwestycyjne, co w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi, nie miało miejsca. Trafnie Wojewoda podkreśla nadto, co zresztą nie zostało już zarzucone w skardze, że w przedmiotowym projekcie wbrew treści odwołania została wyjaśniona kwestia "zrzutu opadów z projektowanego budynku na niższy budynek sąsiada". Jak bowiem wynika z projektu budowlanego wody deszczowe i roztopowe, z całej powierzchni dachu zostaną odprowadzone 4 rurami Ø140 mm, poprzez rynny średnicy 150 mm oraz koryta odwadniające o przekroju 180 x 150 mm usytuowane na ścianie przeciwpożarowej. Następnie wody te odprowadzane będą na teren zielony działki inwestorki i rozsączane w terenie. Projekt zawiera też dalsze szczegóły omawianej kwestii Sąd nie dopatrzył się też w postępowaniu odwoławczym zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, 8, 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. Prowadzone przez organ II instancji postępowanie wbrew twierdzeniom skargi prowadzone było wnikliwie, wykazało wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a wydana przez organ decyzja, obszernie uzasadniona, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.