II SA/Gl 490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 10 lutego 2014 r. Tym samym termin do wniesienia skargi upływał 12 marca 2014 r. (środa – dzień roboczy). Skarga została natomiast wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, co skutkowało koniecznością przekazania jej właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi należało przyjąć dzień przekazania skargi. Skargę przekazano organowi w dniu 13 marca 2014 r., tym samym uznać należało, że wniesiono ją z uchybieniem terminu. Skarga G. S. podlega ponadto odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego. Stosownie bowiem do art. 46 § 1 P.p.s.a, skarga wniesiona do sądu winna spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. Przepis ten przewiduje w szczególności, że pismo wnoszone do sądu powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec stwierdzonego braku formalnego w tym zakresie, wezwano skarżącą do podpisania skargi wskazując, że brak ten może zostać uzupełniony przez podpisanie skargi w siedzibie Sądu lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Mimo jednakże prawidłowego wezwania do wykonania opisanego obowiązku, skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję adresowana była do obojga skarżących i została odebrana przez skarżącą G. S. W sytuacji, jeżeli skarżąca ta nie była należycie umocowana i nie mogła działać w imieniu skarżącego M. S., to okoliczność a może być podstawą do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 86 P.p.s.a., po spełnieniu określonych w tym przepisie warunków formalnych.