II SA/Gl 492/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L. i J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości w kwestii wniosków skarżących E. L. i J. L. oraz pełnomocnika skarżącego J. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych p o s t a n a w i a wnioski o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] r. zatytułowanym "Wniosek – zażalenie wraz ze skargą" skarżący E. L. i J. L. oraz pełnomocnik skarżącego J. L. zwrócili się m.in. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 2 listopada 2007 r. przesłano skarżącej oraz pełnomocnikowi skarżącego (temu ostatniemu dwa egzemplarze) urzędowe formularze wniosku PPF, celem ich wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Powyższe wezwania, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy, zostały skutecznie doręczone skarżącej oraz pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 listopada 2007 r. W wyznaczonym terminie skarżąca oraz pełnomocnik skarżącego nie nadesłali urzędowych formularzy PPF, natomiast wraz ze skarżącym J. L. wnieśli zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 października 2007 r., w którym ustosunkowali się także do powyższych wezwań, podnosząc, iż nie zgadzają z nimi i w całości je zaskarżają. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. W rozpoznawanej sprawie skarżący oraz pełnomocnik skarżącego nie dopełnili powyższego obowiązku pomimo faktu, iż wezwania wraz urzędowymi formularzami wniosku zostały im skutecznie doręczone oraz zostali oni pouczeni o skutku pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.