II SA/Gl 494/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia: przyznać radcy prawnemu J.S-W. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy w kwocie w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym podatek VAT w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy). Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 7 maja 2012 r. Sąd ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. W dalszej kolejności Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J. S.-W. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik wystąpił do Sądu z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, a następnie z wnioskiem o przyznanie kosztów sporządzenia tej opinii wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznania tego wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje zatem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwane dalej w skrócie rozporządzeniem. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia sąd zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu. Nadto, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie będzie to zatem kwota 180 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia), podwyższona o stawkę 23 % podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane w ramach prawa pomocy polegające na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 221,40 zł, w tym podatek VAT w kwocie 41,40 zł.