II SA/Gl 495/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 926/16 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowalnych oddala skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 25 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 926/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...] w D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach ("ŚWINB") z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. ("PINB") z dnia [...] r. nr [...]. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 8 grudnia 2017 r., co zostało stwierdzone postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 kwietnia 2018 r. Pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. M. C., (dalej zwana "skarżącą"), działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego opisanym na wstępie wyrokiem. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 271 pkt 2, art. 273 § 1 pkt 1 i 2, art. 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie p.p.s.a). W podstawie wniosku wskazano także art. 274 p.p.s.a. Skarżąca wskazała przy tym, że: 1. wskutek naruszenia przepisów postępowania była pozbawiona możliwości działania, 2. orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym ("[...]– użytkownik lokalu rzekomym INWESTOREM") i skazującym wyroku karnym ("[...] SR D."), następnie uchylonym; 3. orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa ("LEGALIZACJA rażącego naruszenia prawa materialnego), a postępowanie karne ("rażące naruszenie art. 51, 66 ustawy Prawo budowlane w związku z ustawą o własności lokali’) zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Skarżąca wskazała także, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd powinno być nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz również z urzędu inne prawomocne orzeczenia wydane przed 3 października 2016 r., dotyczące tej samej sprawy (tj. zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania obiektu wielorodzinnego przy ul. [...] w D.) w dacie wydawania: - postanowienie z dnia [...] r. nr [...], - decyzja z dnia [...] r. nr [...], - decyzja z dnia [...] r. nr [...] - decyzja z dnia [...] r. nr [...] Skarżąca dodała, że nie obowiązywała uchwała NSA sygn. II OPS 1/16 "dopuszczająca stosowanie art. 51 na obiekcie wielorodzinnym których nie ma kto wykonać/uchylić". Wskazała także, że nie doszło do uszczelnienia pomieszczeń, do lokalu dopływa nadmiar powietrza kanałem WK4_14 znad komina w ilości 47m3/h. Skarżąca wyjaśniła, że o możliwości wniesienia skargi o wznowienie powzięła wiadomość przy piśmie Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2018 nr V Inf/S 041/340/18. Skarżąca zarzuciła, że w obiekcie wielorodzinnym, w którym ustanowiona jest wspólnota mieszkaniowa urzędnicy nadzoru budowlanego obu instancji poszukiwali wewnętrznej instalacji gazowej wewnątrz komina, wewnętrznej instalacji CO w pomieszczeniach piwnicznych użytkowanych przez administratora, wewnętrznej instalacji elektrycznej - na drugiej klatce schodowej, a działanie "instalacji nawiewno/wywiewnej uzależniano od sposobu użytkowania mieszkania". Skarżąca wskazała także, że grozi jej niepowetowana szkoda. Skarżąca domaga się "uchylenia/zmiany" zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na to, że przy termomodernizacji, w ramach której wszystkie okna drewniane zastąpiono plastikowymi, nawiew ścienny zastąpiono montażem nawiewników niezgodnych z Polską Normą. Nawiewniki te zamontowano w niedostatecznej ilości (37 sztuk, co daje "wydatek mniejszy o 17%"). Ponadto są to nawiewniki, które reagując na wilgoć, a nie na podciśnienie -zamontowane w pokojach - mogą nigdy się nie otworzyć (opinia ze [...] r.). Montaż takich nawiewników odbył się w dziesięciu spośród dwunastu lokali. Z kolei instalacja wywiewna posiada właściwy przekrój tylko w lokalu nr [...]. Skarżąca wskazała także na niesprawność instalacji CO oraz dalej istniejący konflikt instalacji gazowej z elektryczną. Skarżąca uważa, że ze względu na powyższe niesprawności "jako rzekomy inwestor" została powagą rzeczy osądzonej pozbawiona możliwości obrony praw do bezpieczeństwa osobistego. Zarzuciła także, że w związku z istniejącymi od [...] maja 2015 zagrożeniami doszło do rażącego naruszenia prawa (art. 66 ust. 1 i art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali), "co nie zostało konwalidowane zaskarżonym Wyrokiem II SA/GI 926/16". Zdaniem skarżącej PINB uchylił się od ciążących na tym organie obowiązków określonych w art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, pozostając w bezczynności w sprawie zagrożeń związanych z dopuszczeniem do użytkowania urządzań gazowych typu A bez doprowadzenia powietrza zewnętrznego do spalania gazu, hermetyzacją budynku, niewłaściwie przeprowadzonym udrażnianiem kanałów wentylacyjnych i konfliktem instalacji gazowej z elektryczną w drugiej klatce schodowej. Końcowo skarżąca zaakcentowała, że kontynuowane są nielegalne działania połączone z jej szykanowaniem, pomimo że nie podlega ona przepisom prawa budowlanego, czego przejawem są wezwania kierowane do niej, jako do użytkownika lokalu nr [...], podczas, gdy ich adresatem powinien być właściciel obiektu. W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, akcentując pełną akceptację stanowiska wyrażonego w wyroku, kwestionowanym obecnie przez skarżącą. Organ wyjaśnił przy tym, że w dniu 16 lipca 2018 r. wpłynęło odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...], w której na skarżąca nałożono obowiązek wykonania w terminie do 30 września 2018 r. czynności i robót mających na celu doprowadzenie wykonanych w 2001 r. robót remontowych, związanych z wymiana okien drewnianych na szczelne okna z PCV w samodzielnym lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w D. do stanu zgodnego z normą PN 83/B-03430/Az3:2000. Organ dodał, że postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone. Postanowieniem z dnia 15 października 2018 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował sprawę do rozprawę. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o odroczenie rozprawy do czasu doprowadzenia przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Sąd postanowił jednak o oddaleniu tego wniosku. Pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze. Podniósł, że w poprzedniej sprawie Sąd został wprowadzony w błąd, że decyzja PINB nr [...] została wykonana. Decyzją tą nałożono obowiązek na Wspólnotę Mieszkaniową. Zarzucił, że organy nadzoru budowlanego uchylają się od działań w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, pomimo wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] r. sygn. [...]. Podniósł także, że w trakcie termomodernizacji budynku nie wykonano nawiewu w lokalach bez gazu. W lokalu skarżącej wykonano co prawda jeden nawiewnik ale na skutek błędnego połączenia instalacji wystąpiła tzw. cofka i skarżąca musiała zlikwidować. Natomiast pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej wniósł o oddalenie skargi, gdyż skarżąca nie wykazała żadnej przesłanki wznowieniowej, a zarzuty skargi zmierzają do wykazania wadliwości poprzedniego wyroku. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe pełnomocnika skarżącego zawarte w pismach z dnia 7 grudnia i 8 grudnia 2018 r. Ponadto Sąd postanowił połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W związku ze złożeniem przez pełnomocnika skarżącej na tej samej rozprawie kolejnego pisma z dnia 10 grudnia 2018 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w tym piśmie. Następnie pełnomocnik skarżącej wniósł o wyłącznie Sędzi Przewodniczącej wskazując, że powodem do wyłączenia jest bezpodstawne oddalenie jego wniosków dowodowych. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej o wyłączenie Sędzi Przewodniczącej. Naczelny Sąd Administracyjny oddali następnie zażalenie skarżącej na to postanowienie. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2021 r. nikt nie stawił się. Do akt sprawy dołączono pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 21 lipca 2021 r. oraz z dnia 22 lipca 2021. Jednocześnie Sąd wydał postanowienie o oddaleniu wniosków dowodowych skarżącej. Skarga o wznowienie postępowania nie zasługiwała na uwzględnienie Na wstępie wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi. Środek ten może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego inicjuje postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, w którym obowiązują szczególne reguły. Przede wszystkim dotyczy ono wyłącznie orzeczeń prawomocnych (art. 270 p.p.s.a.), podstawy jego wszczęcia i prowadzenia są ściśle określone w ustawie (art. 271-273 p.p.s.a.), na złożenie skargi o wznowienie strona ma określony termin (art. 277 p.p.s.a.), zaś sąd przystępuje do jej załatwienia dwuetapowo: najpierw bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia - w braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a), na której rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca skargę, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia (zachowanie terminu, wskazanie ustawowej podstawy wznowienia) z rozpoznaniem sprawy (art. 281 p.p.s.a.). Również rozstrzygnięcia sądu po merytorycznym rozpoznaniu skargi o wznowienie postępowania są ściśle określone przez ustawę (art. 282 § 2 p.p.s.a.), przy czym sąd orzekający w postępowaniu ze skargi o wznowienie nie rozpoznaje sprawy na nowo w całości, ale w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do przywołanego powyżej art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada w pierwszej kolejności, czy skarga jest wniesiona w terminie. Odnosząc się do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania podkreślić należy, że stosownie do art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 p.p.s.a., jest terminem procesowym zawitym. Początkową datą, od której biegnie termin wznowienia postępowania jest data powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia przez enumeratywnie wymienione podmioty, czyli przez stronę, jej organ lub jej przedstawiciela ustawowego. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd dał wiarę wyjaśnieniom pełnomocnika, wedle których o podstawach wznowienia skarżąca dowiedziała się przy piśmie z dnia 7 czerwca 2018 r. Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zważywszy, że pismo zawierające skargę o wznowienie nadano w dniu 11 czerwca 2018 termin na jej wniesienie został zachowany. Spełniona została również druga formalna przesłanka dopuszczalności wznowienia tj. wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. W niniejszej sprawie skarżąca żądała bowiem wznowienia postępowania na podstawie nieważności z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. zarzucają, że wskutek naruszenia przepisów prawa była pobawiona możności działania. Ponadto jako podstawę wznowienia strona skarżąca wskazała art. 273 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., podnosząc, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym i skazującym wyroku karnym następnie uchylonym. Wskazała także na art. 273 § 3 p.p.s.a. oraz wyjaśniła, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd powinno być nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz również z urzędu inne prawomocne orzeczenia wydane przed 3 października 2016 r., dotyczące tej samej sprawy (tj. zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania obiektu wielorodzinnego przy ul. [...] w D.): - postanowienie z dnia [...] r. nr [...], - decyzja z dnia [...] r. nr [...], - decyzja z dnia [...] r. nr [...], - decyzja z dnia [...] r. nr [...]. Wstępna analiza skargi o wznowienie, jak też akt administracyjnych uzasadniała połączenie badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 281 p.p.s.a. postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 10 grudnia 2018 r. Odnosząc się do poszczególnych podstaw wznowienia wskazanych przez skarżącą w pierwszej kolejności rozważyć należy podstawę wynikającą z art. 271 pkt. 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Wynikająca z omawianej tutaj podstawy wznowienia niemożność działania, czyli niemożność obrony swoich praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Chodzi tutaj o czynności procesowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem, którego dotyczy skarga o wznowienie. O pozbawieniu możności działania można mówić jedynie wówczas, gdy z przyczyny niezależnej od strony zainteresowanej, nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym lub w istotnej jego części (zob. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 131/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak możności działania jest wyrazem naruszenia procedury, polegającym na tym, że dany podmiot miał ustawowe prawo czynnego udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym lecz został tego prawa w praktyce pozbawiony (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2003 r., sygn. akt II SAB 18/03, https://orzeczenia.nsa.gov.pl - zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2019 r. I OSK 2213/17). W ocenie Sądu, żadna z powyższych sytuacji nie zachodzi w realiach rozpoznawanej sprawy, gdyż jak wynika z akt sprawy skarżąca brała udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w ramach, którego wydano kwestionowany obecnie wyrok. Z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika natomiast, że strona skarżąca wskazaną tutaj podstawę wznowienia rozumie w sposób sprzeczny z jej istotą. Wskazuje bowiem, że to na skutek kwestionowanego wyroku została pozbawiona możliwości obrony prawa do bezpieczeństwa osobistego. Skarżąca wskazała także na podstawę z art. 273 § 1 p.p.s.a., przywołując zarówno pkt 1 i 2 tego przepisu. W związku z tym należy zauważyć, że przesłanka z art. 273 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. zostanie spełniona, jeżeli rozstrzygnięcie sądu administracyjnego zostało oparte na dokumencie, który został podrobiony lub przerobiony. Chodzi o sytuację, w której taki dokument stanowił ważny element postępowania sądowadministracyjnego. Konieczne jest wykazanie, że sąd wydając kwestionowany wyrok oparł się na takim dokumencie (przerobionym lub podrobionym), przy czym miało to istotny wpływ na rozstrzygnięcie wydane w sprawie. Jednak w ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy żadna z takich okoliczności nie miała miejsca. Skarżąca jako przejaw podrobienia dokumentu uznaje bowiem okoliczność, że została przez Sąd określona mianem inwestora. Ponadto kwestionowany wyrok nie został oparty na żadnym wyroku skazującym wydanym przez sąd karny. Wynika to jednoznacznie zarówno z treści uzasadnienia kwestionowanego wyroku, jak i z akt administracyjnych w oparciu, o które wydany został ten wyrok. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzi również podstawa wskazana w art. 273 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. Należy podkreślić, że dla zaistnienia wskazanej tutaj podstawy wznowienia koniecznym jest, aby do wydania kwestionowanego wyroku doszło wskutek czynów stanowiących przestępstwo w rozumieniu art. 7 kodeksu karnego (są to zbrodnie i występki, natomiast przestępstw nie stanowią wykroczenia) Konieczne jest w tym zakresie wykazanie związku przyczynowego przestępstwa z wydaniem kwestionowanego wyroku. Zgodnie zaś z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia, jeżeli czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym. Tymczasem skarżąca przyjmuje, że przestępstwo o którym mowa w omawianej tutaj podstawie wznowienia polega na dokonaniu przez Sąd "legalizacji rażącego naruszenia prawa materialnego". Nie zachodzi również podstawa wznowienia wskazana w art. 273 § 3 p.p.s.a. Dla powołania się na tę przesłankę wznowienia konieczne jest wykazanie, że ta sama sprawa sądowoadministracyjna została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Chodzi tutaj o sprawę sądowoadministracyjną tożsamą zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Tymczasem sprawa, w której tutejszy Sąd wydał kwestionowane obecnie rozstrzygnięcie nie była wcześniej przedmiotom rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. W ramach podstaw wznowienia skarżąca przywołała także okoliczność, że w ramach termomodernizacji nawiewy ścienne zastąpione zostały nawiewnikami, które reagują na wilgoć, a nie na podciśnienie. Wskazała również na konflikt instalacji elektrycznej z gazową oraz, że instalacja wywiewna ma nieprawidłowy przekrój. Okoliczności te nie były podnoszone w toku postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanego obecnie wyroku tutejszego Sądu. Wskazanie tych okoliczności mieści się w ramach podstawy wznowienia, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Co prawda pełnomocnik skarżącej wprost nie przywołał tego przepisu, wymieniając podstawy wznowienia, na których oparł skargę. Niemniej zważywszy na to, że skarżącą reprezentuje osoba nie będąca adwokatem, czy radcą prawnym, Sąd uznał, że ze względu na wskazanie w skardze wykrycie okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania sądowo-administracyjnego skarga o wznowienie została oparta także o podstawę z art. 273 § 2 p.p.s.a. Omawiana tutaj podstawa wznowienia dotyczy takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, a z których strona nie mogła skorzystać w toku postępowania. W ocenie Sądu ocena zaistnienia tej podstawy, jak i związku zaistniałego stanu faktycznego z treścią prawomocnego orzeczenie sądu administracyjnego możliwa była w pełni dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy. Kierując się tym względami, Sąd na wspomnianej powyżej rozprawie, która odbyła się 10 grudnia 2018 r. wydał postanowienie o połączeniu badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Rozpoznając zaś sprawę w granicach, jakie zakreśliła wskazana powyżej podstawa wznowienia Sąd doszedł do wniosku, że okoliczność, iż w ramach termomodernizacji nawiewy ścienne zastąpione zostały nawiewnikami, które reagują na wilgoć, a nie na podciśnienie, a ponadto zachodzi konflikt instalacji gazowej z elektryczną, instalacja wywiewna ma zaś nieprawidłowy przekrój, nie mogły mieć wpływu na kwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie, jakie w rozpatrywanej sprawie wydał poprzednio tutejszy Sąd. Sąd w składzie obecnie orzekającym, rozpoznając sprawę w granicach wskazanych w art. 282 § 1 p.p.s.a., w pełni podziela rozstrzygnięcie i argumentację zaprezentowaną w wyroku z dnia 25 września 2017 r. i przyjmuje ją jako własną. Decyzja nakładająca przedmiotowe obowiązki na Wspólnotę Mieszkaniową nie mogła pozostać w obrocie prawnym, gdyż Wspólnota zasadnie podniosła, iż jest ona niewykonalna. Zasadnie podkreśliła, że Wspólnota mieszkaniowa nie może podejmować działań ingerujących we własność lokali. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali, na żądanie zarządu właściciel lokalu obowiązany jest zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku lub jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Tak więc wyliczenie przypadków, w których właściciel lokali jest zobowiązany zezwalać na wstęp do lokalu na żądanie zarządcy wspólnoty mieszkaniowej ma charakter wyczerpujący. W przepisie tym wymieniono w sposób zamknięty przesłanki uprawniające do takiego żądania, a mianowicie konieczność przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomościach wspólnych czy wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje. Żadna w wymienionych przesłanek nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie. Zasadnie zatem Wspólnota Mieszkaniowa podniosła kwestię niewykonalności nałożonego nań obowiązku. Zaakcentować jednocześnie należy, że w zaskarżonym wyroku w ramach wskazań co do dalszego postępowania wyraźnie wskazał, że organ pierwszej instancji, mając na uwadze, iż wadliwie działająca wentylacja grawitacyjna może być zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi i mienia, winien w pierwszej kolejności przeprowadzić ponowne postępowanie, w którym potwierdzi dotychczasowe ustalenia w zakresie nieprawidłowego działania instalacji wentylacyjnej w lokalu nr [...]. Wobec tego, że Sąd nałożył na organ obowiązek potwierdzenia dotychczasowych ustaleń, kwestia treści tych ustaleń pozostawała nadal otwarta, co dawało skarżącej możliwość podniesienia okoliczności faktycznych, które w ramach omawianej tutaj podstawy wznowienia przywołała w skardze o wznowienie. Jednocześnie okoliczności te nie mają istotnego wpływu na kwestionowane rozstrzygnięcie sądowodministracyjne. Zdaniem bowiem Sądu, w składzie obecnie orzekającym, gdyby nawet omawiane tutaj okoliczności został podniesione w ramach wcześniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, to i tak zachodziłyby podstawy do wydania rozstrzygnięcia tożsamego z wyrokiem z dnia 25 września 2017 r. tj. uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. Mając wszystko powyższe na uwadze skarga o wznowienie postępowania podlegała oddaleniu na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., bowiem wznowione postępowanie w spawie II SA/Gl 926/16 zakończyło się prawidłowym rozstrzygnięciem sądowym.