II SA/Gl 496/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta K. zatrzymał obecnie skarżącemu R. P. prawo jazdy kat. B nr [...] na druku [...] wydane dnia [...]r. przez Prezydenta Miasta K. z powodu nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący R. P. decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. znak [...] został skierowany na badania lekarskie, w trybie art. 99 ust.1 pkt.2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta wydana została w oparciu o pozyskany odpis opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej skarżącego, a sporządzonej na potrzeby postępowania karnego. Decyzję skarżący odebrał osobiście w dniu 14 sierpnia 2014 roku i nie wniósł od niej odwołania. Organ wskazał, że w tej sytuacji decyzja taka podlegała wykonaniu z dniem, w którym stała się ostateczna, zaś organy administracji publicznej nie mają obowiązku badać przyczyn niewykonania obowiązku przez stronę postępowania. Adresat decyzji zobowiązany był do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym do niezwłocznego przedstawienia orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami, czego skarżący nie uczynił. Organ wskazał też, że nie mogły zostać uwzględnione zastrzeżenia skarżącego do wszczętego postępowania, bowiem z treści wyroku Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1380/13, na który powołuje się skarżący wynika jedynie, że wcześniejsza decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego na badania wydana została przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych wskazanych w sprawie okoliczności. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. P., który wyraził niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia oraz wskazał, że niesłusznie został skierowany na badania lekarskie, powołując się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Przyznał jednocześnie, że nie składał odwołania od decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie, ponieważ błędnie został pouczony przez pracownika organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął co najmniej rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji (art. 102 ust. 2 ustawy). Jednocześnie Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] o skierowaniu R. P. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest ostateczna, a skarżący nie złożył od niej odwołania. W decyzji organ pouczył R. P., że winien on niezwłocznie poddać się badaniu lekarskiemu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy ustawowe nie określały bowiem żadnego konkretnego terminu na wykonanie tychże badań, co oznaczało, że kierowca powinien wykonać decyzję niezwłocznie z dniem, kiedy stała się ona ostateczna. Kolegium wskazało również, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy należy do kategorii aktów związanych, czyli takich, co do których przepis prawa determinuje treść rozstrzygnięcia w sytuacji zaistnienia oznaczonego w przepisie stanu faktycznego. Decyzje wydane w powyższym trybie nie podlegają uznaniu administracyjnemu. Zważywszy zatem, że R. P. nie poddał się badaniu lekarskiemu i nie przedłożył Prezydentowi Miasta K., jak i Kolegium do dnia wydania zaskarżonej decyzji stosownego orzeczenia lekarskiego, spełniona została przesłanka z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, toteż zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu do czasu ustania przyczyny zatrzymania jest zasadne. Kolegium odnosząc się do treści odwołania podkreśliło, że decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, co do prawa odwołania od niej, a poza przedmiotem badania przez organ odwoławczy pozostaje kwestia, jakie były powody nie złożenia przez skarżącego odwołania od ww. decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. P. ponownie powołał się na orzeczenie w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1380/13 tut. Sądu wywodząc, że jego zdaniem brak było podstaw do skierowania go na badania kontrolne, a co za tym idzie również decyzje organów obu instancji w zakresie zatrzymania prawa jazdy były bezzasadne. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji, w dacie orzekania przez organy administracji w niniejszej sprawie, stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami ( tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 600 z późn. zm.) Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a cyt. ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowanie pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Niemniej analiza przesłanek, jakie muszą być spełnione, aby organ mógł wydać taką decyzję, będzie wskazywała zarazem zakres postępowania dowodowego i rodzaj dowodów, jakie organ musi przeprowadzić. Tym samym kontrola sądowa zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymaga zbadania, czy stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i czy dawał podstawę do zastosowania wyżej wskazanego przepisu. Przede wszystkim zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydana wobec nie przedstawienia stosownemu organowi orzeczenia lekarskiego należy do kategorii aktów związanych, a jej wydanie nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia, że zobowiązany nie poddał się badaniu lekarskiemu i nie przedłożył organowi w wymaganym terminie stosownego orzeczenia lekarskiego, starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu kierowcy prawa jazdy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że obowiązek przedstawienia orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami został nałożony na skarżącego R. P. decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. znak [...]. Decyzję tę skarżący odebrał osobiście i nie wniósł od niej odwołania, a zatem uzyskała ona przymiot ostateczności. Skarżący zatem zobowiązany był do niezwłocznego poddania się badaniu lekarskiemu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., a następnie po przeprowadzonym badaniu do przedstawienie otrzymanego orzeczenia lekarskiego organowi kierującemu na badanie. Skarżący mimo nie zaskarżenia wskazanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. badaniu lekarskiemu się nie poddał. Jako prawidłowe należy zatem ocenić stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji wobec nie przedstawienia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Należy zgodzić się również z argumentacją organów, dotyczącą bezzasadności zarzutów podnoszonych przez skarżącego zawartych zarówno w odwołaniu jak i w skardze, że wobec prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2014r. w sprawie sygn. akt II SA/Gl 1380/13, którym uchylono wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie, nie ma on obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu i przedłożenia stosownemu organowi orzeczenia lekarskiego. Wskazać bowiem należy, że wspomniane orzeczenie WSA w Gliwicach wydane zostało w oparciu o ustalenie, że decyzja o skierowaniu skarżącego na badania wydana została przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich wskazanych w sprawie okoliczności, tj. w oparciu o odpis fragmentów opinii sądowo-psychiatrycznej wydanej na potrzeby prowadzonego postępowania karnego, której to oryginałem organ nie dysponował. W postępowaniu będącym obecnie przedmiotem rozpoznania organy obu instancji dysponowały odpisem opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącej skarżącego i w oparciu o wskazane w niej informacje, przeprowadzone zostało ponowne postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nie zastosowanie się przez skarżącego do obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, którą nałożono na skarżącego obowiązek przedstawienia Prezydentowi Miasta K. orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowanie pojazdem pociągnęło za sobą sankcję w postaci wydania decyzji o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy. W przedmiotowym postępowaniu strona nie może skutecznie podnosić argumentów dotyczących bezzasadności wydania decyzji o skierowaniu jej na badania lekarskie, celem zweryfikowania, czy istnieją wobec niej przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami mechanicznymi, bowiem decyzja w tym zakresie jest ostateczna i nie podlega weryfikacji w ramach niniejszego postępowania. Można jedynie wskazać, że w myśl art. 75 ust. 1 pkt. 5 i ust. 2 pkt 2 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega między innymi osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Wobec uzyskania przez organ administracji informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego, które ujawniły się w trakcie prowadzonego przeciwko niemu postępowaniu karnemu, skierowanie skarżącego na badania lekarskie, było obligatoryjne i nie zostało pozostawione do uznania organu. Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi dotycząca bezzasadności wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, której zresztą jak wynika z akt postępowania administracyjnego R. P. nie zaskarżył. Zaskarżona przez niego w obecnym postępowaniu decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, stanowi odrębne postępowanie i jest konsekwencję niewypełnienia przez niego obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji o obowiązku poddania się badaniu lekarskiemu i dostarczeniu organowi stosownego orzeczenia lekarskiego. Jak już wyżej wskazano decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie normy prawnej. Dodatkowo wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) skargę oddalił.