II SA/Gl 496/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta B. decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm. – dalej jako ustawa lub u.p.z.p.) oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku R. G. (dalej jako inwestor lub skarżący) z dnia [...] r. uzupełnionego w dniu [...] r. w sprawie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania stolarni na zakład produkcji śmietany, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] oraz [...] k.m. [...], obręb G., przy ulicy [...] w B., ustalił wnioskowane warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Jako rodzaj inwestycji podano: "przebudowa i zmiana sposobu użytkowania stolarni na zakład produkcji śmietany." W zakresie ustaleń dotyczących rodzaju zabudowy w obszarze analizowanym wskazano: "przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; przeznaczenie uzupełniające: zabudowa usługowa." W ramach ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu podano: "sposób użytkowania obiektów analizowanego obszaru - budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, budynki usługowe, obiekty infrastruktury technicznej; sposób zagospodarowania terenu analizowanego obszaru - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny zabudowy usługowej, drogi publiczne i wewnętrzne, tereny otwartej zieleni (lasy), obiekty infrastruktury technicznej." Wskazano również, że przedmiotowa inwestycja posiada charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (funkcja podstawowa) z usługową funkcją uzupełniającą i zamierzenie to stanowi kontynuację tej funkcji. W odwołaniach od tej decyzji właściciele sąsiednich nieruchomości A.D. i M.K. zarzucili, że planowana działalność ma charakter produkcyjny, która w okolicy nie występuje, a istniejąca na terenie objętym wnioskiem stolarnia od wielu lat nie funkcjonuje. Po rozpatrzeniu tych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej też jako SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla wymienionego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji co do zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Produkcja śmietany nie jest bowiem – w ocenie Kolegium – działalnością uzupełniającą zabudowę mieszkaniową. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO inwestor zarzucił, że została ona wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy oraz z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się błędnym przyjęciem, że planowana inwestycja nie uzupełni dotychczasowej zabudowy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że charakter produkcyjny budynku objętego wnioskowaną inwestycją jest ciągły, zmianie ma ulec jedynie przedmiot działania. Nieruchomość objęta wnioskiem jest nieruchomością, w której przed jego złożeniem wykonywano działalność produkcyjno-usługową. Zarzucono też, że w ramach analizowanego przedsiębiorstwa znajdującego się na działkach ujętych na mapie, stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji, prowadzona jest także działalność produkcyjna, tj. produkcja artykułów piśmiennych, ujęta w Polskiej Klasyfikacji Działalności (dot. firmy "A"). Doszło zatem do błędu w rozumowaniu organu II instancji, jakoby w analizowanym obszarze nie znajdowały się żadne budynki stricte produkcyjne. Ponadto wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób szerszy wykazałoby, iż zabudowa usługowo-produkcyjna oraz produkcyjna jest obecna w pobliżu działki objętej wnioskiem. Po rozpoznaniu tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1287/16 uchylił zaskarżoną decyzję SKO. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na braki należytego rozpoznania i rozważenia sprawy co do ewentualnego występowania w obszarze analizowanym funkcji produkcyjnej mogącej stanowić punkt odniesienia dla planowanej inwestycji objętej wnioskiem. W tym względzie Sąd wskazał na działalność firmy "A" przy ul. [...] w odniesieniu do której z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że może tam być prowadzona działalność z zakresu produkcji materiałów piśmiennych. Stwierdził też WSA, że punktu odniesienia dla kontynuacji funkcji nie może stanowić istniejąca wcześniej na działkach objętych wnioskiem stolarnia, zwłaszcza, gdy od dłuższego czasu już nie funkcjonuje. Chodzi bowiem o kontynuację funkcji w odniesieniu do działalności na działce sąsiedniej. Po ponownym rozpoznaniu odwołań SKO decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia celem dokładnego ustalenia funkcji zabudowy na działkach przy ul. [...] o raz ul. [...] nr [...] i nr [...]. Orzekając w sprawie ponownie Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 9, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 Kpa odmówił ustalenia dla wnioskowanej inwestycji warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na działkach nr [...] k.m. [...], obręb G. przy ul. [...] w B. jako niespełniającej wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasady kontynuacji funkcji oraz naruszającej wynikające z powołanych przepisów art. 1 ust. 2 u.p.z.d. wymagania. W uzasadnieniu stwierdził, że w toku postępowania doszło do podziału objętej wnioskiem działki nr [...] na działki nr [...],[...] [...] co skutkowało koniecznością przeprowadzenia kolejnej (trzeciej) analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. W oparciu o wyniki analizy należało stwierdzić w odniesieniu do projektowanej inwestycji brak kontynuacji funkcji w zakresie objętej tym zamierzeniem funkcji produkcyjnej. Objęta wnioskiem nieruchomość znajduje się bowiem w obszarze stanowiącym kompleks zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z punktowo występującą zabudową usługową, m.in. w zakresie usług poligraficznych świadczonych przez położoną w pobliżu hurtownię papierniczą "A". Hurtownia ta świadczy kompleksowe rozwiązania w zakresie funkcjonowania biura, oferuje do sprzedaży artykuły papiernicze, szkolne, dekoracyjne oraz zabawki. Nie jest tam prowadzona żadna funkcja produkcyjna, w tym produkcja materiałów piśmiennych, poza hurtownią papierniczą jest tam prowadzona działalność poligraficzna, która jest funkcją usługową. Nadto ta funkcja (usługowa i poligraficzna) usytuowana jest przy ul. [...] z której odbywa się główny wjazd dla klientów na teren hurtowni (z ulicy [...] odbywa się pomocniczy wjazd np. dla dostaw towaru) i która ma zupełnie inny charakter niż ulica Leśna. Wskazał też Prezydent, że obszar analizowany został wyznaczony z jednoczesnym uwzględnieniem wymogu stanowienia całości urbanistycznej (spójności) i uwzględnienia specyfiki okolicznej zabudowy. Na działkach wskazanych przez inwestora nie stwierdzono faktycznego prowadzenia działalności produkcyjnej. Zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał też aby wcześniejsza działalność produkcyjna na działkach objętych wnioskiem była prowadzona legalnie. W tym zakresie przedstawiono bowiem jedynie wydane w [...] r. pozwolenie na użytkowanie warsztatu produkcji okleiny. Od objętego wnioskiem budynku płacony jest podatek od nieruchomości jako od budynku gospodarczego lub warsztatu, a nie budynku produkcyjnego. Zdaniem organu pierwszej instancji projektowana inwestycja, to "mini mleczarnia", która może stwarzać różnorakie uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. W odwołaniu od tej decyzji inwestor zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania przez błędną kwalifikację usług poligraficznych na działce sąsiedniej, jako nie mającej cech działalności produkcyjnej oraz przez błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja będzie stwarzała uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem odwołującego nie zostało też wykazane aby objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne prowadziło do naruszenia ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Zarzucono też, że organ pierwszej instancji nie dopuścił dowodu z przesłuchania stron i ewentualnie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność działalności produkcyjnej prowadzonej na innych sąsiednich nieruchomościach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że wbrew zarzutom odwołania sprawa została należycie wyjaśniona do jej załatwienia, a swoją decyzję organ pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił. Nawet gdyby uznać działalność poligraficzną za działalność produkcyjną to w obszarze analizowanym ma ona uboczny charakter, gdy w przypadku inwestycji projektowanej ma ona podstawowy charakter, w sytuacji gdy w jej wyniku ma zostać wyprodukowane do 50 ton śmietany rocznie. Brak jest przy tym podstaw do dopuszczenia na okoliczność charakteru działalności poligraficznej dowodu z opinii biegłego. SKO podkreśliło nadto, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy ład przestrzenny to również zgodność z istniejącą na danym terenie funkcją jego wykorzystania, która w rozpatrywanej sprawie nie występuje. W świetle treści odwołań od pierwszej wydanej w tej sprawie decyzji organu pierwszej instancji za zasadne uznało też SKO stanowisko, że projektowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na istniejący na tym terenie ład przestrzenny. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO z dnia [...] r. reprezentowany przez adwokata R. G. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja SKO została wydana z naruszeniem: 1. art. 7, 77, 80 i 84 Kpa poprzez niepełne zgromadzenie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego przejawiające się dokonaniem ustaleń przez organ, co do których koniecznym było posiadanie wiadomości specjalnych, bez wykorzystania opinii biegłych z danej dziedziny, 2. art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez niepełne zgromadzenie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego przejawiające się dokonaniem przez organ ustaleń sprzecznych z treścią projektu budowlanego będącego załącznikiem do wniosku inwestora pomimo braku w materiale dowodowym dowodów przeciwnych, 3. art. 107 § 3 w związku z art. 6, art. 7 oraz art. 8 Kpa, poprzez błędną konstrukcję uzasadnienia skarżonej decyzji, jak również poprzez brak odniesienia się organu II instancji do wszystkich zarzutów odwołania, 4. art. 7, 77, 80 i 86 Kpa poprzez niepełne zgromadzenie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego przejawiające się zaniechaniem przesłuchania stron i uczestników postępowania oraz mylnym przyjęciem przez organ jakoby planowana inwestycja naruszała "zasady współżycia społecznego", 5. art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez niepełne zgromadzenie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego przejawiające się mylnym uznaniem, iż działalność poligraficzna prowadzona na obszarze analizowanym nie stanowi podstawy do określenia warunków zagospodarowania dla projektowanego zamierzenia, 6. art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez niepełne zgromadzenie i niewszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego przejawiające się mylnym uznaniem, iż budynek objęty wnioskiem nie jest budynkiem o charakterze produkcyjnym, 7. § 6 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe tj. zbyt małe określenie rozmiaru obszaru analizowanego, co poskutkowało nieobjęciem tym obszarem zabudowań posiadających funkcje zbieżne do wnioskowanej inwestycji, 8. art. 8 , 9 oraz 10 § 1 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania strony do organów Państwa, zaniechanie przez organ II instancji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz zaniechanie przez organ II instancji, przed wydaniem decyzji, umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, 9. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, przejawiającą się niewłaściwym przyjęciem, iż planowana inwestycja nie uzupełni dotychczasowej zabudowy i pozostaje z nią w sprzeczności. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia przez organ pierwszej instancji, zaakceptowanego przez SKO, że projektowana działalność będzie uciążliwie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie poprzez generowanie uciążliwych zapachów, hałasu i różnych odpadów i w konsekwencji może doprowadzić do naruszenia zasad współżycia społecznego. Co do stwierdzenia takich uciążliwości wymagane były wiadomości specjalne, których organy nie posiadały. Nie wzięto też w tym względzie pod uwagę wielkości projektowanej produkcji oraz procesu technologicznego wynikającego z przedłożonego projektu inwestycji. Co do przedmiotowych okoliczności należało dopuścić dowód z opinii biegłego oraz z przesłuchania stron. Powtórzono zarzut z odwołania, że działalność poligraficzna prowadzona na nieruchomości przy ul. [...] ma charakter produkcyjny i tym samym istnieją podstawy do przyjęcia "dobrego sąsiedztwa" w zakresie kontynuacji funkcji. Zdaniem skarżącego nie wzięto pod uwagę dotychczasowego sposobu wykorzystywania budynku na działce inwestora na funkcję produkcyjno-usługową. Faktycznie chodzi zatem jedynie o zmianę sposobu użytkowania budynku z zakładu meblarskiego na zakład przetwórstwa mleka. Funkcja wykorzystywania budynku nie ulegnie zatem zmianie – nadal będzie produkcyjna. Wymóg kontynuacji funkcji oraz dobrego sąsiedztwa nie może być interpretowany zawężająco, w ramach tej samej nieruchomości, a która to sytuacja zachodzi w sprawie, nie musi być prowadzona tożsama działalność. Przyjmując minimalny obszar analizowany organy doprowadziły do pominięcia przy analizie funkcjonującej w pobliżu zabudowy produkcyjnej na ulicy [...] nr [...] i [...] oraz na ul. [...]. Twierdzenie organu pierwszej instancji, że w czasie wizji lokalnej w obszarze analizowanym nie stwierdzono "cech funkcjonalnych charakterystycznych dla zabudowy produkcyjnej" nie zostało bliżej uzasadnione o jakie cechy chodzi. SKO z naruszeniem treści art. 10 § 1 Kpa nie zapewniło skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty skargi pokrywają się z zarzutami odwołania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 Kpa stwierdziło, że na etapie postępowania odwoławczego nie zostały przeprowadzone żadne nowe dowody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja ostać się nie może, aczkolwiek większość ze sformułowanych w skardze zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia tutejszego Sądu omówionym wyżej wyrokiem z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1287/16. Zgodnie zatem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) przy rozpoznawaniu niniejszej skargi Sąd był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższym wyroku. Były nimi związane również organy obu instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. W wyroku tym WSA zaś przesądził, że gdy chodzi o kontynuację funkcji w obszarze analizowanym, stanowiącej odniesienie w ramach "dobrego sąsiedztwa" dla inwestycji projektowanej, należy odróżnić działalność usługową od działalności produkcyjnej. Z uwagi na produkcyjny charakter projektowanego zamierzenia Sąd polecił dokonanie jednoznacznych ustaleń charakteru działalności gospodarczych prowadzonych na innych nieruchomościach w obszarze analizowanym, w tym wskazywanych przez skarżącego, jako mogących stanowić punkt odniesienia dla wnioskowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Przesądził przy tym jednoznacznie, że mogąca stanowić taki punkt odniesienia zabudowa "musi znajdować się na działce sąsiedniej, a zatem nie chodzi tu o nieruchomość objętą wnioskiem, gdzie to w przeszłości prowadzono działalność produkcyjną i ją zaprzestano". Zwrócił przy tym Sąd uwagę, że nawet sam skarżący nie potrafił podać na rozprawie sądowej kiedy działalność produkcyjna była prowadzona. Ta wypowiedź skarżącego koresponduje przy tym ze stwierdzeniami sąsiadów składających odwołania od pierwszej wydanej w tej sprawie decyzji organu pierwszej instancji, w których zarzucili oni, że na nieruchomości objętej wnioskiem "stolarnia" nie funkcjonuje od wielu lat. Przesądził nadto Sąd, że punktem odniesienia może być jedynie faktycznie prowadzona działalność produkcyjna na danej nieruchomości. Nie ma zatem w tym względzie znaczenia wpis do ewidencji działalności gospodarczej, względnie prowadzenie takiej działalności poza terenem analizowanym przez podmiot gospodarczy mający na tym terenie siedzibę. Wobec wiążących obecny skład Sądu powyższych wytycznych, za nietrafne i bezprzedmiotowe należało uznać zarzuty odnoszące się do bezpodstawnego pominięcia przez organy orzekające faktu, że w rzeczywistości chodzi jedynie o zmianę przeznaczenia położonego na nieruchomości obiektu budowlanego bez zmiany jego produkcyjnej funkcji. Nawet gdyby jednak przyjąć, ze punktem odniesienia może być nieruchomości objęta wnioskiem, to strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że jest na niej prowadzona jakakolwiek działalność produkcyjna. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut bezpodstawnego zawężenia obszaru analizowanego do trzykrotnej szerokości frontu objętej wnioskiem nieruchomości, a to w sytuacji gdy tak wyznaczona wielkość tego obszaru nie narusza treści § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. nr 164 poz. 1588, zwanego dalej rozporządzeniem). Większość objętych tym obszarem nieruchomości jest zabudowana. Usytuowanie tej zabudowy daje podstawę do przyjęcia, że obszar ten stanowi urbanistyczną całość i jest wystarczający i miarodajny dla przeprowadzenia analizy funkcji zabudowy i zagospodarowania oraz cech zabudowy i zagospodarowania w celu ustalenia wymagań dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Strona skarżąca nie sformułowała żadnych konkretnych i przekonujących twierdzeń oraz nie podała istotnych nadających się do kontroli powodów przemawiających w takiej sytuacji za rozszerzeniem tego obszaru. Powodem takim nie może być bowiem niewątpliwie rozszerzenie zmierzające jedynie do znalezienia w tym większym obszarze nieruchomości, której funkcja zabudowy mogłaby stanowić punkt odniesienia (w ramach "dobrego sąsiedztwa") dla działalności wnioskowanej. W konsekwencji takiego punktu odniesienia nie mogły stanowić m.in. wskazywane przez skarżącego nieruchomości przy ul. [...] nr [...] i nr [...] oraz ul. [...], jako położone poza obszarem analizowanym. Niezależnie od tego w żaden sposób strona skarżąca nie podważyła ustaleń organu pierwszej instancji, aby na tych nawet nieruchomościach była faktycznie realizowana konkretna działalność produkcyjna mogąca stanowić punkt odniesienia dla działalności projektowanej przez wnioskodawcę. W szczególności skarżący nie naprowadził na tę okoliczność żadnych obiektywnych dowodów. W tym względzie należy podnieść, że w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych brak jest też oświadczeń S.K. właściciela "A" oraz A.B. mającej prowadzić na nieruchomości przy ul. [...] nr [...] Przedsiębiorstwo "B", o których to oświadczeniach jest mowa w decyzjach organu pierwszej instancji. Braku tego nie wyjaśnił też na rozprawie sądowej w dniu 26 września 2018 r. pełnomocnik skarżącego. Należy też w tej kwestii podnieść, że jakkolwiek również w postępowaniu prowadzonym na wniosek, organy dla realizacji zasady prawdy obiektywnej mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 Kpa) to nie zwalnia to strony, zwłaszcza reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika, do zgłaszania w tym celu stosownych wniosków dowodowych. Nie zawsze bowiem organ dysponuje w tym względzie istotnymi informacjami. Niezrozumiały i niezasługujący na uwzględnienie jest też zarzut poczynienia przez organy orzekające ustaleń sprzecznych z treścią projektu budowlanego skoro z akt nie wynika aby taki został do nich przez skarżącego dołączony i w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest wymagany. Podzielić też trzeba stanowisko SKO zawarte w odpowiedzi na skargę, że naruszenie przez ten organ treści art. 10 § 1 Kpa nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.), w sytuacji gdy organ ten nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Takie też nie zostały na tym etapie postępowania jak i w skardze przez skarżącego zgłoszone chociaż co już podniesiono, powinno to leżeć w jego interesie przy jednoczesnym dążeniu do realizacji zasady szybkości postępowania. Skarga zasługuje natomiast na uwzględnienie gdy chodzi o niedostateczne wyjaśnienie faktycznego rodzaju działalności prowadzonej na objętej obszarem analizowanym nieruchomości przy ul. [...]. W pierwszej kolejności należy w tym względzie podnieść, że organy obu instancji nie wyjaśniły w nadający się do kontroli sposób na czym polega konkretnie prowadzona tam działalność poligraficzna, a to z punktu widzenia ewentualnego jej zaliczenia do działalności produkcyjnej, czego domaga się strona skarżąca. W konsekwencji ustalenie, ze faktycznie jest to działalność usługowa zastało dokonane przez organy z naruszeniem treści art. 80 kpa, zwłaszcza w sytuacji gdy w poprzednim wyroku Sąd w odniesieniu do działalności firmy "A" polecił precyzyjnie w toku postępowania odróżnić działalność usługową oraz produkcyjną, czego organy nie dokonały chociaż skarżący naprowadzał w tym przedmiocie w odwołaniu konkretne argumenty i stwierdzenia. Nie można podzielić przy tym w tej kwestii stanowiska organu pierwszej instancji zaaprobowanego w zaskarżonej decyzji przez SKO, że różnicujące w tym względzie znaczenie może mieć wielkość działalności produkcyjnej i jej uciążliwość dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Nie stanowi to bowiem kryterium odróżniania działalności produkcyjnej od działalności usługowej i w konsekwencji nie daje podstawy do innego ich traktowania gdy chodzi o funkcję zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia. W sytuacji gdy dla planowanej inwestycji nie jest wymagane wydanie decyzji środowiskowej, zakaz ustalenia dla niej warunków zabudowy w związku z przewidywanym ewentualnym jej negatywnym oddziaływaniem na środowisko czy też nieruchomości sąsiednie musiałoby wynikać z konkretnych przepisów prawa materialnego, których organy nie wskazały. Należy podzielić zatem w tym względzie stanowisko skarżącego, że stwierdzenie organów co do takiego negatywnego oddziaływania nie zostało dostatecznie wykazane. Nawet gdyby jednak brać pod uwagę akcentowaną przez organ pierwszej instancji wielkość objętej zamierzeniem inwestycyjnym produkcji to niewątpliwie należałoby mieć też na uwadze jej porównanie ze skalą działalności prowadzonej w sąsiedniej hurtowi papierniczej, której budynki zajmują większą część bardzo dużej nieruchomości ciągnącej się od ul. [...] do ul. [...]. Ich powierzchnia jest najprawdopodobniej związana z wielkością prowadzonej tam działalności. O skali tej może też świadczyć fakt, że działalność ta jest obsługiwana dojazdami z obu tych ulic. W świetle treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie ma w tym względzie znaczenia, że główny dojazd dla klientów hurtowni odbywa się od ul. [...]. Nie zostało też dostatecznie i w pozwalający na kontrolę sposób wykazane aby ustaleniu wnioskowanych warunków sprzeciwiła się treść powołanych w podstawie prawnej dec. organu pierwszej instancji przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 9 u.p.z.p., nawet gdyby przyjąć, że te ogólne w swojej treści przepisy mogą stanowić podstawę takiej odmowy. Ich konkretyzacja w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została bowiem dokonana w przepisach Rozdziału 5 u.p.z.p. oraz w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Z powyższych względów w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesądzające znaczenie dla rozpoznania wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy ma ustalenie charakteru działalności faktycznie prowadzonej w "A" m.in. w odniesieniu do działalności poligraficznej. Organy nie zbadały na czym konkretnie działalność ta podlega. W ogóle na okoliczność prowadzenia takich działalności jak również pozostałej działalności tego podmiotu brak jest w sprawie podlegających kontroli dowodów, co przemawia za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem jednocześnie odeprzeć zarzutu skargi, że decyzje organów obu instancji zapadały z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez przyjęcie, że brak jest w obszarze analizowanym odniesienia do projektowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Co do rodzaju prowadzonej w hurtowni papierniczej działalności inicjatywę dowodową powinien wykazać też skarżący. Niewątpliwie jednak organy powinny wykorzystać w tym względzie chociażby wiadomości zawarte na stronie internetowej tego podmiotu, gdzie niewątpliwie będzie podane jakie konkretne działalności podmiot ten oferuje. Dopiero po uzupełnieniu w tym przedmiocie postępowania dowodowego, co zdaniem Sądu nie jest wykluczone w postępowaniu odwoławczym (w trybie art. 136 Kpa) SKO ponownie rozpatrzy odwołanie. Z powyższych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1a i c ustawy p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu przez SKO odwołania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. 2015. 1800 ze zm.).