II SA/Gl 498/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi A. L. – K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wejścia na teren nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. skierowanym do Wojewody [...], skarżąca A. L.-K., zakwestionowała zgodność z prawem decyzji Zarządu Gospodarki Terenami w J. z dnia [...] r. nr [...] oraz zaświadczenia Urzędu Miejskiego z dnia 12 czerwca 2014 r., które to dokumenty w kserokopii dołączyła, wyjaśniając że zostały jej udostępnione jako właścicielowi działki nr [...], dopiero w połowie 2016 r. w związku ze złożeniem przez firmę "A" S.A. wniosku o dokonanie w księdze wieczystej wpisu, obciążającego jej działkę. Na wezwanie organu, skarżąca w piśmie z dnia 9 września 2016 r. sprecyzowała żądanie, domagając się na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowienia postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji i zaświadczenia o fakcie których istnienia dowiedziała się w dniu 26 lipca 2016 r. W tej sytuacji Wojewoda przekazał wniosek Prezydentowi Miasta J. wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta J. na podstawie art. 149 § 3 kpa, orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją. Zdaniem organu, wniosek został bowiem złożony z uchybieniem miesięcznego terminu od dowiedzenia się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 kpa). Co prawda w piśmie z dnia 9 września 2016 r. wnioskodawczyni jako datę dowiedzenia się o decyzji wskazała dzień sporządzenia skargi skierowanej do Wojewody, tj. 26 lipca 2016 r., jednak na podstawie dokumentów udostępnionych przez Spółkę "A", organ ustalił, że kopię kwestionowanej decyzji otrzymała od tego podmiotu przy piśmie z dnia 2 maja 2016 r. Fakt otrzymania i znajomości decyzji strona potwierdziła też w piśmie z dnia 23 maja 2016 r., skierowanym do Spółki. Oznacza to, że najpóźniej w dniu 23 maja wnioskodawczyni dowiedziała się o istnieniu decyzji, a bez znaczenia jest źródło tej wiedzy. Zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie upłynął w dniu 23 czerwca 2016 r. Jako niedopuszczalne uznał też organ prowadzenie postępowania wznowieniowego w sprawie wydanego zaświadczenia, do którego nie ma zastosowania art. 145 kpa. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni zarzuciła, że odmowa wznowienia postępowania jest nieobiektywnym i tendencyjnym doszukiwaniem się uchybień formalnych w porozumieniu z firmą "A". Dostarczenie samej kopii decyzji, z której nie wynika fakt wykonania napowietrznej linii elektrycznej wraz ze stacją transformatorową na jej działce, nie może być traktowany jako wyznacznik dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, gdyż musi być znana również merytoryczna informacja wskazująca na dokładną treść rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem nie wiadomo, czego dotyczy decyzja, gdyż stanowi o remoncie linii, której wcześniej jednak nie było. Zdaniem strony, istotne elementy wiedzy zawierają jedynie materiały źródłowe w postaci dokumentacji projektowej, o której mowa jest w uzasadnieniu decyzji, a do niej nie uzyskała dostępu, co świadczy nie tylko o nielegalności decyzji, lecz także jej nieostateczności z powodu wydania z naruszeniem prawa, niezgodnie ze stanem faktycznym oraz na nieistniejących przesłankach, a dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Zaskarżonym postanowieniem zażalenia nie uwzględniono. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził bowiem, że o przedmiotowej decyzji wnioskodawczyni wiedziała już przed dniem 31 grudnia 2009 r., kiedy to pismem z tej daty zwróciła się do Urzędu Miejskiego w J. o jej udostępnienie. Wystarczające jest zaś posiadanie informacji, pozwalających zidentyfikować decyzję, aby domagać się wznowienia postępowania. Stąd też wniosek o wznowienie postępowania złożono z uchybieniem miesięcznego terminu. Organ odwoławczy wskazał też na konieczność wydania odrębnego postanowienia w kwestii wznowienia postępowania co do wydania zaświadczenia. W skardze do sądu administracyjnego A. L.-K. domagała się uchylenia postanowień organów obydwu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Ponawiając zarzuty i argumentację, zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, skarżąca dodatkowo zarzuciła fałszywość załącznika do kolejnej decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Wskazała też brak decyzji o pozwoleniu na budowę kolejnego odcinka linii średniego napięcia oraz stacji TRAFO na działce nr [...]. Jej zdaniem, istotne jest zatem określenie mocy prawnej decyzji nr [...] i zaświadczenia jako dokumentów urzędowych, na których "A" opiera roszczenia. Dla poparcia zasadności skargi, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dołączonych dokumentów w postaci kserokopii decyzji z dnia [...] r. wraz z załącznikiem, oświadczeń Z. L., K. D., A. B., pisma PINB w J. z dnia 23 lutego 2017 r. skierowanego do "A", odpowiedzi z dnia 16 lutego 2017 r. oraz pisma Urzędu Miejskiego z dnia 7 lipca 2016 r. i materiału fotograficznego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zasadnie bowiem organy obydwu instancji orzekły o odmowie wznowienia postępowania, zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Tryb i termin wniesienia podania o wznowienie postępowania reguluje art. 148 kpa. Termin ten należy liczyć odrębnie dla każdej z podstaw wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1, 145a i art. 145b kpa. Dla oceny dochowania terminu istotna jest zatem treść wniosku oraz powołana w nich przesłanka wznowienia. W niniejszej sprawie skarżąca jako podstawę żądania wskazała art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Na tej podstawie z mocy art. 148 § 2 kpa, strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie w terminie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o decyzji. Trafnie uznały organy obydwu instancji, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o fakcie jej wydania, a więc wiedzy co do organu, od którego pochodzi oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. Nie ma zaś żadnego znaczenia fakt, od kogo strona uzyskała powyższe informacje. Do złożenia podania o wznowienie w pełni była zatem wystarczająca wiedza, jaką skarżąca dysponowała już w dniu 31 grudnia 2009 r. Dowodzi tego pismo organu I instancji z dnia 20 stycznia 2010 r. stanowiące odpowiedź na jej żądanie o udostępnienie przedmiotowej decyzji (zał. nr 4 do pisma skarżącej z dnia 26 lipca 2016 r.). Nie budzi żadnych wątpliwości, że Spółka "A" powołała się na fakt wydania takiej decyzji, która w ocenie tej firmy stanowiła podstawę do wybudowania na nieruchomości skarżącej urządzeń elektroenergetycznych (pismo z dnia 2 maja 2016 r. oraz odpowiedź skarżącej z dnia 23 maja 2016 r.). Wreszcie, kserokopię decyzji skarżąca dołączyła do skargi z dnia 26 lipca 2016 r., wyjaśniając że dokument ten został udostępniony w połowie 2016 r. Oznacza to, że już w dniu 31 grudnia 2009 r. skarżąca wiedziała o wydaniu decyzji, tj. dysponowała informacją co do organu, który ją wydał, daty wydania i przedmiotu rozstrzygnięcia, tj. realizacji remontu linii 6 kV B.-C. Taka wiedza była równoznaczna z dowiedzeniem się o decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeżeli decyzja ta nie została doręczona ówczesnej właścicielce nieruchomości, a poprzedniczce prawnej skarżącej. Składając wniosek o wznowienie postępowania, skarżąca nie dysponowała wszak innymi dokumentami, ani wiedzą w sprawie. Nie zachowały się bowiem akta sprawy, zakończone kwestionowaną decyzją z uwagi na okres archiwizacji w organie administracji. Zaskarżone postanowienie dotyczy rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tym zaś względzie organy administracji dysponowały pełnym materiałem dowodowym, który został prawidłowo oceniony zgodnie z wymogami z art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 kpa. Odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny jest zatem zgodna z prawem (art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 kpa). Sedno problemu sprowadza się zaś do oceny, czy decyzja ta stanowiła podstawę do legalnej budowy nowego odcinka napowietrznej linii energetycznej wraz z odłącznikiem i stacją transformatorową na działce skarżącej. Kwestia ta nie mogła być jednak rozstrzygnięta w niniejszym postępowaniu. Ocena legalności robót budowlanych należy bowiem do organów nadzoru budowlanego (art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2017 r. poz. 1337). Z treści skargi wynika, że takie postępowanie jest w toku. W ramach niniejszego postępowania sądowego nie mogła być też przedmiotem kontroli dołączona do skargi decyzja Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r., zobowiązująca skarżącą do udostępnienia nieruchomości. Stąd też zarzucana fałszywość załącznika do tej decyzji nie mogła odnieść żadnego skutku prawnego w niniejszej sprawie. Brak było też podstaw prawnych do uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej. Dołączone do skargi zdjęcia oraz oświadczenia świadków nie mają bowiem waloru dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Wreszcie, podniesiony w skardze zarzut niezgodności z prawem decyzji z [...] r. nie mógłby uzasadniać jej wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie wznowieniowym nawet w razie dochowania terminu do złożenia podania i stwierdzenia prawdziwości przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. niedoręczenia tej decyzji poprzednikowi prawnemu skarżącej. Przepis art. 146 § 1 kpa wymienia bowiem negatywne przesłanki uchylenia decyzji, nawet wadliwej, ograniczając taką możliwość upływem 5 lat od doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani uchybienia przepisom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym uzasadniały przepisy art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy. ec