II SA/Gl 5/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2006r. sprawy ze skargi E. P. i J. P. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718 ze zm.) decyzją z dnia [...]r. nr [...] nakazał E. i J. małż. P. rozbiórkę samowolnie wykonanej konstrukcji stalowej, stanowiącej rozbudowę istniejącego zakładu stolarskiego w T. przy ul. D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż powyższa konstrukcja o wymiarach 2,3 x 2,1 x 2,6 m w dacie oględzin w dniu [...]r. była wypełniona deskami w jednej ze ścian, pozostałe ściany nie były wypełnione, brak było również zadaszenia. Zdaniem organu, z uwagi na fakt, iż jest to konstrukcja przestrzenna, nie może stanowić ogrodzenia, jak to sugerowali inwestorzy, lecz jest częścią obiektu kubaturowego. Tymczasem zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy K., teren ten jest przeznaczony dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z przeznaczeniem uzupełniającym usług handlu, gastronomii oraz rzemiosła nieuciążliwego. Zakład stolarski jest jednak obiektem uciążliwym, a ponadto, nie zostało zakończone postępowanie administracyjne w sprawie jego samowolnego powstania. Stąd też zdaniem organu nadzoru budowlanego nie można legalizować samowolnej rozbudowy takiego zakładu. W odwołaniu od decyzji E. i J. P. zaprzeczyli, aby wykonana przez nich konstrukcja stalowa stanowiła rozbudowę warsztatu stolarskiego, podnosząc iż realizują nowy zakład w innym miejscu,. Podtrzymali też stanowisko, iż stanowi ona element ogrodzenia. Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego budowa obiektu w postaci wiaty w odległości 0,50 m od granicy działki sąsiedniej nr [...], bezpośrednio przy zabudowaniach tworzących zakład stolarski na działce nr [...] nie jest zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Lokalizacja stolarni jest zaś niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. nr [...]z dnia [...]r. (Dz. Urzęd. Woj. Ś. Nr [...], poz. [...]), bowiem stolarnie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez co nie mieszczą się w pojęciu rzemiosła nieuciążliwego, dopuszczonego planem. Zatem budowa wiaty, stanowiąca w istocie rozbudowę zakładu stolarskiego, która po wybudowaniu byłaby funkcjonalnie związana z tym zakładem, jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu. Zdaniem organu II instancji, okoliczność ta wyklucza w świetle art. 48 ust. 2 pkt 1a Prawa budowlanego, wdrożenie procedury legalizacyjnej. Jednocześnie organ ten nie uwzględnił wyjaśnień odwołujących się, iż wykonana przestrzenna konstrukcja stalowa to dodatkowe ogrodzenie działki mające zabezpieczyć bramę zakładu stolarskiego i osoby przebywające w tym rejonie przed kamieniami, rzucanymi przez właściciela sąsiedniej działki. W tej sytuacji odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego E. P. i J. P. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zdaniem skarżących, nieistotny jest zapis planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowiąc dowodu co do przeznaczenia przedmiotowej konstrukcji, którą organ odwoławczy dowolnie zaklasyfikował jako wiatę, związaną z zakładem stolarskim, wbrew ich zamiarom i oświadczeniom, a przy tym prawo nie zakazuje realizacji ogrodzenia w formie przestrzennej. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, stwierdzając nadto, iż budowa ogrodzenia w formie wiaty nie jest zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zaś realizacja ogrodzenia międzysąsiedzkiego o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Uczestnicy postępowania A. K. i H. K. jako właściciele działki sąsiedniej w piśmie procesowym z dnia [...]r. przychylili się do stanowiska organu odwoławczego, podnosząc iż inwestor w sposób świadomy i celowy dopuścił się samowoli budowlanej w ich granicy, naruszając reguły prawne. Ich zdaniem, konstrukcja stalowa jest ściśle związana ze stolarnią, gdyż działka jest ogrodzona siatką i obsadzona tujami, co już spełnia funkcję wydzielenia fizycznego terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy nadzoru budowlanego nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jedynie stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Sąd administracyjny nie dopatrzył się podstaw do negowania ustaleń faktycznych organów obydwu instancji, iż sporna konstrukcja stalowa, wypełniona częściowo deskami, jako dobudowa do istniejącego obiektu, wchodzącego w skład zakładu stolarskiego, stanowiąca konstrukcję przestrzenną, jest częścią obiektu kubaturowego. Zgodzić się należy co prawda ze stanowiskiem skarżących, iż z uwagi na usytuowanie ściany tylnej w odległości ok. 0,5 m od granicy działki, przedmiotowa wiata może pełnić również funkcję dodatkowego ogrodzenia, jednak taki stan rzeczy nie zwalniał skarżących jako inwestorów od dopełnienia wymogów Prawa budowlanego. Wszak funkcję ogrodzenia może pełnić każdy budynek, usytuowany przy granicy działki. Nie oznacza to jednak, iż na jego realizację nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zatem o zakwalifikowaniu robót budowlanych w aspekcie wymogów Prawa budowlanego musi decydować nie tylko oświadczenie inwestora, lecz i okoliczności faktyczne sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie mając na uwadze właśnie twierdzenia skarżących co do przeznaczenia konstrukcji, a mianowicie jako zabezpieczenie wejścia do zakładu stolarskiego, od strony którego zrealizowano sporny obiekt, podzielić należy stanowisko organów o funkcjonalnym związaniu z obiektem, stanowiącym zakład stolarski. W ten sposób przystąpiono bowiem do realizacji zadaszenia nad bocznym wejściem do zakładu stolarskiego. Tego rodzaju roboty należało zatem kwalifikować jako dobudowa (rozbudowa) w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie – tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118). Natomiast ogrodzenie jako urządzenie budowlane nie pełni żadnej innej funkcji gospodarczej. Realizacja ogrodzenia między posesjami o wysokości powyżej 2,20 m, wymaga też zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Tymczasem jest poza sporem, iż skarżący nie dopełnili nawet takiego wymogu przed przystąpieniem do robót budowlanych. Sporna wiata nie stanowi też zabudowy gospodarczej. W świetle § 3 pkt 8 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), budynkiem gospodarczym jest bowiem m. in. budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych. Tymczasem prowadzony przez skarżących zakład stolarski oczywiście nie ma takiego charakteru. Stąd też zasadnie uznały organy nadzoru budowlanego, iż obiekt ten jako rozbudowa zakładu stolarskiego nie może być kwalifikowany jako wolno stojący budynek gospodarczy, wiata i altana o pow. zabudowy do 10 m2, którego realizacja nie wymagała pozwolenia na budowę, lecz podlegała zgłoszeniu właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). W konsekwencji, aczkolwiek nie wiadomo, czy obiekt ten posiada fundamenty, jego realizacja wymagała pozwolenia na budowę w świetle zasady, wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Skoro jest poza sporem, iż skarżący nie legitymowali się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, likwidacja skutków samowoli budowlanej podlegała trybowi z art. 48 ustawy. Zasadnie przy tym stwierdziły organy nadzoru budowlanego, iż sporna wiata nie podlegała legalizacji w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z braku zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przywołanego w motywach zaskarżonej decyzji. Zakład stolarski nie mieści się bowiem w kategoriach rzemiosła nieuciążliwego, dopuszczonego obowiązującym planem z [...]r. W tej sytuacji każdy obiekt, funkcjonalnie związany z zakładem stolarskim, narusza ustalenia planu miejscowego, co wyklucza możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej. Zatem stwierdzenie przesłanki negatywnej z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego, obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki z mocy art. 48 ust. 1 tej ustawy. Rozstrzygnięcia w tym trybie nie zapadają zaś na zasadzie uznania administracyjnego. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa, sąd administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. sw