II SA/Gl 5/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na wniosek A. K., Prezydent Miasta S. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji określonej jako budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce 1 obręb [...] przy ul [...] w S. Organ I instancji wskazał, iż szerokość elewacji frontowej wynosić ma 9,8 do 11,0 m. Wysokość natomiast wskazana została przez organ w dwóch wersjach: 1) dla zabudowy od strony ul [...] - zbliżoną do parametru wysokości gzymsu lub okapu - budynków sąsiednich przy ul. [...] zbliżonych do jej drogi, tj. 6 do 7 m, 2) dla zabudowy od strony ul, [...] - 4 do 5 m , w nawiązaniu do parametru budynku przylegającego do wspólnej drogi dojazdowej – nieurządzonej. Organ sformułował nadto wymogi co do geometrii dachu, także przyjmując w tym zakresie rozwiązania dwuwariantowe, linii i powierzchni zabudowy oraz ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów na terenach górniczych, a także ochrony gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu organ I instancji opisał zabudowę sąsiedzką i szerzej odniósł się do parametrów wskazanych w osnowie decyzji. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 53 ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przeprowadzono analizę obowiązujących przepisów mogących mieć wpływ na rodzaj inwestycji planowanej na określonym we wniosku terenie. Dokonano też analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W aktach sprawy znajdują się stosowne wypisy z rejestru gruntów. Teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, teren inwestycji nie był przeznaczony na realizację zadań rządowych. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów [...]. Prezydent Miasta S. wskazał nadto, że właściciele sąsiednich działek t.j. W. S., K. S., E. S. i E. F. z uwagi na cyt. "samowolnie przestawienie granic przez inwestora", jak i bardzo wąską działkę nie wyrażają zgody na planowaną inwestycję. Organ uznał jednak uwagi stron za nie mające istotnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej działki albowiem odtworzenie granic działki będzie miało znaczenie dopiero na etapie opracowania mapy do celów projektowych. Dowody zebrane w postępowaniu administracyjnym są wystarczające dla sporządzenia analizy parametrów zabudowy i ustalenia parametrów zabudowy i zagospodarowania działki przedmiotowej. Ponieważ zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Do decyzji organ I instancji dołączył pismo zatytułowane "Wyniki analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu" oraz załącznik graficzny. E. F. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołanie od decyzji organu I instancji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia, a następnie wydania decyzji oddalającej wniosek A. K. W uzasadnieniu strona wskazała, iż szerokość działki w decyzji została podana jako 9,8 do 11,0 m podczas gdy wynosi ona jedynie 8,9 m. Nadto przedmiotowa działka, zdaniem E. F. stanowi nieruchomość rolną i takie jej przeznaczenie wynika z planu miejscowego. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło tiret 1 w pkt 2a zaskarżonej decyzji i orzekło, iż szerokość elewacji frontowej wynosić ma około 7 metrów, utrzymało zaś w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania i omówiło przepisy odnoszące się do ustalania warunków zabudowy. Następnie wskazało, iż w ocenie składu orzekającego nie istnieje sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia, a zatem należało wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do kwestii szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku Kolegium wskazało, że wolą inwestora jest by szerokość ta wynosiła 7 metrów. Natomiast organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, że szerokość elewacji frontowej będzie wynosić od 9,8 do 11 metrów i wskazał, że rozstrzygniecie zostało podjęte w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Organy związane są treścią wniosku wobec czego należało zbadać czy możliwe jest zrealizowanie obiektu o szerokości elewacji frontowej wynoszącej 7 metrów. Kolegium stwierdziło, że w oparciu o wskazany wyżej przepis nie jest możliwe takie ustalenie ww. wskaźnika, bowiem średnia, nawet z uwzględnieniem 20% tolerancji, jest wyższa niż 7 metrów. Zbadano zatem czy możliwe będzie ustalenie szerokości elewacji frontowej wynoszącej 7 metrów w oparciu o § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Jak wynika z analizy funkcji na terenie analizowanym istnieją dwa budynki mieszkalne o analogicznej szerokości elewacji frontowej. Tym samym powstanie kolejnego obiektu nie będzie godziło w ład przestrzenny. Wobec powyższego Kolegium uznało za celowe dokonanie zmiany pkt 2a tiret 1 zaskarżonej decyzji. Z kolei odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że nie jest zasadny zarzut jakoby nieruchomość na której planowana jest inwestycja była nieruchomością rolną. Zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Tym samym wszystkie tereny położone w granicach miasta S. z mocy ustawy uległy tzw. odrolnieniu. Konsekwencją ww. przepisu jest spełnienie przez niniejszą inwestycję warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wyjaśniło ponadto, że działka na której planowana jest inwestycja nie jest objęta jakimkolwiek miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] r. E. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji zarzucając jej: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, 2/ niewyjaśnienie wszystkich okoliczności tak faktycznych jak i prawnych mających zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy i prawidłowego orzekania, 3/ sprzeczność istotnych ustaleń Samorządowego Kolegium z treścią zebranego w sprawie materiału. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S., ewentualnie o uchylenie decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez "organ administracji rządowej pierwszego stopnia". W uzasadnieniu E. F. wskazała, iż uchylając tiret 1 w pkt. 2 w decyzji Prezydenta Miasta S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze określiło szerokość elewacji frontowej na: "około 7 metrów". Takie ustalenie w decyzji jest nietrafne i wadliwe poprzez swoją ogólnikowość. Nadto skarżąca podtrzymała swe twierdzenie, iż przedmiotowa działka stanowi nieruchomość rolną i jako taka nieruchomość o takim charakterze i przeznaczeniu nie może być także kwalifikowana jako nieruchomość z przeznaczeniem na cele budownictwa indywidualnego a taka też decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z zapisami aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w Urzędzie Miejskim w S. Obydwie decyzje nie uwzględniają nadto żadnych norm dotyczących odstępu planowanej inwestycji budowlanej od zabudowań skarżącej co powoduje istotne naruszenie prawnie chronionego interesu skarżącej i jej prawnie chronionych dóbr. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, ustosunkowując się do zarzutu nieprecyzyjności określenia "około 7 metrów" Kolegium wyjaśniło, że przepisy nie dają jednoznacznych wskazówek, z jaką dokładnością należy ustalać parametry obiektów budowlanych w decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Nie budzi jednak wątpliwości, że parametry te należy określać precyzyjnie. Tym samym określenie szerokości elewacji frontowej, w taki sposób jak to uczynił organ pierwszej instancji, nie mogło być uznane za prawidłowe. Jednakowoż na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestor, co do zasady, nie dysponuje projektem budowlanym. Tym samym określone we wniosku o wszczęcie postępowania parametry planowanego obiektu są podawane w przybliżeniu, a ich konkretyzacja nastąpi dopiero z chwilą sporządzenia projektu budowlanego. Ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów poprzez podanie konkretnej wartości nie daje inwestorowi jakiejkolwiek tolerancji np. w przypadku niezgodności obiektu z normami szerokorozumianego prawa budowlanego. Celowe jest zatem pozostawienie swego rodzaju marginesu, pozwalającego z jednej strony na drobne korekty poszczególnych parametrów zabudowy na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a z drugiej strony na tyle małego by nie doszło do naruszenia zasady ładu przestrzennego i by parametry te były wystarczająco precyzyjne. Z tego względu Kolegium postanowiło ustalić szerokość elewacji frontowej na "około 7 metrów". Użycie słowa "około" dopuszcza tolerancję wielkości kilkunastu centymetrów, jednak ustalony w ten sposób parametr jest w ocenie Kolegium wystarczająco precyzyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślenia wymaga nadto w tym miejscu, że stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Odnosząc powyższe uwagi w pierwszej kolejności do decyzji pierwszoinstancyjnej wskazać należy, że w swoim wniosku A. K. zwrócił się o wydanie mu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego na działce nr 1. Organ I instancji wydał decyzję pozytywnie rozpoznającą wniosek strony, poprzez swoją redakcję niejasną jednak i sformułowaną w formie nieprzewidzianej przez prawo. Decyzja ma bowiem charakter dwuwariantowy, wprowadzając w zakresie wysokości elewacji frontowej, nachylenia połaci dachu i kierunku kalenicy głównej różne warunki i parametry w zależności od tego, od strony której ulicy, [...] czy [...] budynek miałby zostać w przyszłości posadowiony. Nadto organ nie wskazał jakie usytuowanie budynku na wąskiej i długiej działce będzie powodowało jego zdaniem, zakwalifikowanie budynku jako stanowiącego zabudowę od ulicy [...], a jakie zabudowę od ulicy [...]. Tego typu dwuwariantowości przepisy prawa w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy nie przewidują, a jeśli organ dopatrywał się potrzeby uzależnienia określonych parametrów od tego, od strony której ulicy budynek miałby zostać w zamierzeniu inwestora sytuowany winien był wezwać stronę do stosownych wyjaśnień, pamiętając jednak, że na etapie decyzji o warunkach zabudowy precyzyjna lokalizacja przyszłej inwestycji nie jest jeszcze wymagana. Nadto jak wynika z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) koniecznym załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy są wyniki analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W kontrolowanej sprawie wprawdzie załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej jest zatytułowany "Wyniki analizy...." ale w rzeczywistości nie odnosi się on w ogóle do ustaleń w zakresie sposobu zagospodarowania i funkcji nieruchomości sąsiednich, podając jedynie jakie warunki winna spełniać planowana inwestycja tj. jaka ma być wysokość, szerokość itp. przyszłego budynku inwestora. Wskazać nadto należy, że szerokość elewacji frontowej budynku organ I instancji określił jako 9,8 – m podczas gdy inwestor wskazał ją we wniosku jedynie jako 7 m. Podkreślenia wymaga zatem, że w sprawach wszczętych wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy organ nie może jednostronnie zmieniać wskazanej przez inwestora charakterystyki planowanej inwestycji, a jedynie, w zgodzie z art. 61 i 56 w zw. z art. 64 ustawy, ocenić czy ta, wskazana we wniosku, zezwala na wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji czy też wnioskowanego ustalenia warunków zabudowy należy odmówić. W konsekwencji wydanie decyzji, która przewiduje inne parametry zabudowy niż wnioskowane w istotny sposób narusza wskazane wyżej normy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oceniając, w wyniku wniesionego odwołania, prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie zauważyło ani wspomnianej wyżej dwuwariantowości, ani też wadliwego załącznika do decyzji, które to wady zdaniem Sądu kwalifikowały decyzję do jej uchylenia, a jedynie wadliwe, pozostające w niezgodzie z wnioskiem, określenie szerokości elewacji frontowej. Dokonana w decyzji Kolegium próba naprawienia wskazanej wady także jednak obarczona była uchybieniami. Kolegium uchyliło bowiem decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej określenia owej szerokości i w miejsce wartości 9,8 –11,0 m wprowadziło wymiar "około 7 m". W konsekwencji także Kolegium orzekło w niezgodzie z wnioskiem inwestora (we wniosku tym wymiar wskazany przez inwestora wynosił dokładnie 7 m), co gorsze jednak wprowadzając w tej mierze stan daleko idącej niejasności. Określenie "około" jest bowiem zwrotem niezdefiniowanym, który może być, w zależności od oceny osoby, która się nim posługuje, interpretowany różnie, a tego typu swoboda w przypadku parametrów inwestycji nie powinna mieć miejsca. Kwestia ta nabiera szczególnej wagi w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy z uwagi na nieznaczną szerokość działki, na której inwestycja zostać ma usytuowana. Na tak wąskiej działce bowiem to czy szerokość elewacji wyniesie 7 m czy też "około 7" a więc np. 8, może być różnicą co najmniej znaczącą. Wskazać także trzeba, iż wprowadzając szerokość "około 7 m" Kolegium podało, iż czyni tak, w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albowiem na terenie analizowanym znajdują się już 2 inne obiekty o szerokości 7 m. Kolegium nie wskazało w tej mierze na jakim dokumencie tezę swą oparło. Sąd stwierdza w tym miejscu, że ani uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, ani tekst oraz rysunek analizy, ani też dołączone jako załącznik do decyzji "Wyniki analizy" obecności takich budynków nie wskazują. Analiza akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie istnienia tylko jednego dokumentu, zatytułowanego "Tabela parametrów do analizy zabudowy zagospodarowania obszaru analizowanego", który faktycznie obiekty takie wylicza. Dokument ten jest jednak sporządzony ołówkiem i przez nikogo nie podpisany, a tym samym jego wiarygodność jako dowodu nie jest klarowna. Z akt nie wynika by Kolegium czyniło jakiekolwiek próby jego uwiarygodnienia. W konsekwencji powyższych wywodów zarówno decyzja pierwszoinstancyjna, jak i utrzymująca ją w zasadniczej części w mocy zaskarżona decyzja SKO w K. musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W ramach ponownie prowadzonego postępowania koniecznym będzie usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości i uchybień, powtórne wszechstronne rozważenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a wydane rozstrzygnięcie odpowiadać winno wskazanym wyżej przepisom. Wobec uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej pozbawione znaczenia stały się natomiast stanowiące kolejną kontrowersję pomiędzy skarżącą a organami, zarzuty E. F. co do wydania przez organ pozytywnej dla inwestora decyzji pomimo, że jej zdaniem obowiązujący plan miejscowy przewiduje, iż teren działki przeznaczony ma zostać na cele rolne. Sąd wskazuje jednak, że zarzut ten nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym, jak bowiem wynika z akt sprawy plan miejscowy na przedmiotowym terenie nie obowiązuje. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).