II SA/Gl 5/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi B. C. i M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz P. nakazał B. i M. C. przyłączenie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Decyzja ta stała się ostateczna. W związku z brakiem realizacji obowiązku Burmistrz P. upomniał zobowiązanych o konieczności wykonania obowiązku pismem z dnia 13 marca 2018 r. Został również wystawiony tytuł wykonawczy (dnia [...] r.). W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r. organ wymierzył obecnie skarżącym grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1000 zł. Na skutek zażalenia B.C. sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku Białej, które zaskarżonym postanowieniem utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazało, ze zgodnie z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Wskazało, iż w sprawie organ I instancji wystosował upomnienie, został również wystawiony tytuł egzekucyjny. Celem postępowania egzekucyjnego jest niewątpliwie doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie egzekucji administracyjnej ma miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki, a zobowiązany tych obowiązków nie wykonuje dobrowolnie. Organ egzekucyjny obciąża obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Skargę na to postanowienie złożyli B. i M.C. Domagając się jego uchylenia lub zmiany zarzucili organowi odwoławczemu, że wydał on rozstrzygnięcie sprzeczne "z zapisem poprzednich dwóch postanowień SKO z dnia : [...] roku nr [...] oraz [...] o nr [...], gdzie treść tych postanowień mogły wprowadzać w błąd. W pierwszym z nich Kolegium stwierdziło, iż w decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. brak jest daty czy też okresu w jakim to przyłącze miało być dokonane. Do realizacji obowiązku wykonania przyłącza "są potrzebne środki oraz czas. A może się to wiązać z przebudową budynku, gdyż budynek techniczne z racji jego wieku (180 lat) nigdy nie był przystosowany do odprowadzenia ścieków do kanalizacji (dotychczas budynek posiadał szambo). Do powyższej przebudowy potrzebne będą pozwolenia na przebudowę, projekt, a to zaś wymaga czasu". Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454) w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4 (w tym przyłączenia do istniejącej kanalizacji sanitarnej), wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku. Wykonywanie decyzji, o której mowa w ust. 7, podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższego przepisu nie wynika, ażeby organ wykonawczy gminy określał datę wykonania nałożonego obowiązku. Zatem decyzja taka podlega wykonaniu z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności. Jak wynika z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy decyzja nakazująca przyłączenie nieruchomości do istniejącej kanalizacji sanitarnej jest ostateczna. Zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego było zasadne i zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Należy uznać, iż przesłanka przewidziana w tym przepisie została w rozstrzyganej sprawie spełniona. Maksymalną wysokość grzywny określa art. 121 § 2 ustawy. W przypadku osób fizycznych każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł. W rozstrzyganej sprawie została nałożona grzywna w wysokości 1/10 stawki maksymalnej. W ocenie Sądu jest to kwota, która zapewni realizację obowiązku i nie stanowi nadmiernego obciążenia dla skarżących. Niezależnie od tego realizacja nałożonego na nich obowiązku może skutkować umorzeniem grzywny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.