II SA/Gl 50/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komitetu Mieszkańców Osiedli [...]i [...]w G. na działalność Prezydenta Miasta G. i Rady Miejskiej w G. dotyczącą sprzedaży nieruchomości położonej w rejonie ulicy [...] w G. na rzecz "[...]" Spółki z o.o. w G. i wydania następnie pozwolenia na budowę na tym terenie hali magazynowo-logistycznej wraz z infrastrukturą p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę. W piśmie z dnia [...] r., sprecyzowanym w pismach z [...] r. i [...] r., skarżący Komitet Mieszkańców Osiedli [...] i [...] w G. zawarł skargę na działalność Prezydenta Miasta G. i Rady Miejskiej w G. dotyczącą sprzedaży nieruchomości położonej w rejonie ulicy [...] w G. na rzecz [...] Spółki z o.o. w G. i wydania następnie pozwolenia na budowę na tym terenie hali magazynowo-logistycznej wraz z infrastrukturą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak ustanowiona kontrola ograniczona jest ramami ustanowionymi przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 ustawy stanowiącym, iż sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nadto również skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz skargi na bezczynność organów. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo, przez czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa rozumie akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów, mające przy tym charakter publicznoprawny. (por. J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Warszawa 1995, s. 52, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 30, s. 27). Konkretny akt lub czynność musi ponadto dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, stanowią głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003 r., OPS 2/03, ONSA 2004, nr 1, poz. 5, s. 79). W oparciu o powyższe stwierdzić należy wobec tego, że sformułowany w niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia jako całokształt działalności Prezydenta Miasta G. i Rady Miejskiej w G. dotyczącej sprzedaży nieruchomości położonej w rejonie ulicy [...] w G. na rzecz "[...]" Spółki z o.o. w G. i wydania następnie pozwolenia na budowę na tym terenie hali magazynowo-logistycznej wraz z infrastrukturą, nie mieści się w ramach kontrolnych kompetencji sądu administracyjnego określonych w powołanym wyżej unormowaniu, pozostając poza zakresem orzeczniczej działalności tegoż sądu. W szczególności zaś tak ujęty przedmiot zaskarżenia nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Zauważenia wymaga wszakże, iż przedmiot skargi wskazany przez Komitet Mieszkańców Osiedli [...]i [...]w G. stanowi w swej istocie skargę obywatelską wnoszoną na podstawie przepisów działu VIII kpa. Załatwianie tego typu skarg reguluje natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Tryb załatwiania takich skarg nie przewiduje jednak możliwości zaskarżenia ich do sądu administracyjnego (zobacz też w tym względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 457/06, Rzeczpospolita z dnia 14 czerwca 2006 r., Prawo co dnia, str. 3). Nadto należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 50 ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle treści tego przepisu w związku z art. 25 § 4 ustawy, dla stwierdzenia dopuszczalności wniesionej skargi (pomijając omówioną wyżej kwestie przedmiotu zaskarżenia) konieczne byłoby wykazanie dwóch przesłanek, tj. zdolności sądowej skarżącego Komitetu oraz faktu brania przez stronę skarżącą udziału w postępowaniu administracyjnym. Żadna z tych przesłanek nie została zdaniem Sądu spełniona. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że skarżący Komitet stanowi organizację społeczną w rozumieniu ww. przepisów ustawy. Pomimo wezwania zawartego w piśmie Sądu z dnia 24 stycznia 2007 r. skarżący Komitet nie przedłożył dokumentów poświadczających fakt powołania i funkcjonowania takiej organizacji. Jakkolwiek obowiązujące przepisy nie zawierają jednoznacznych uregulowań przesądzających o uznaniu danego podmiotu za organizację społeczną, to nie oznacza to, że za taki podmiot może być uznana każda forma organizacji osób trzecich. Forma ta (twór) musi bowiem posiadać odpowiedni stopień organizacji pozwalający na jego identyfikację, odzwierciedlający przedmiot, sposób działania, sposób reprezentacji, sposób uzyskiwania członkostwa i jego utraty oraz sposób powoływania władz organizacją taką kierujących. Każda organizacja społeczna powinna dysponować co najmniej statutem rozstrzygającym ww. kwestie. Do statutu takiego nawiązuje wprost treść art. 25 § 4 i art. 50 § 1 ustawy. Takiej formy organizacyjnej skarżący Komitet nie wykazał. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że posiada on zdolność sądową. Co więcej, nawet gdyby przyjąć zdolność sądową po stronie skarżącej to, jak już stwierdzono, organizacja ta nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie wydania inwestorowi "[...]" Spółki z o.o. w G. pozwolenia na budowę. Z posiadanych przez Sąd dokumentów wynika bowiem bezspornie okoliczność, że skarżący Komitet nie był stroną prowadzonego w tym przedmiocie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez Prezydenta Miasta G. decyzji z dnia [...]r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i 6 ustawy.