II SA/Gl 500/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Magdalena Matuszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia [...] roku nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 139, poz. 993 z 2006 roku ze zm., dalej powoływana jako "ustawa o ewidencji") orzekł o wymeldowaniu A. Ł. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...]w C[...]. Rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone postępowaniem dowodowym, na które złożyło się przesłuchanie skarżącej A.Ł.; jej ojca, a wnioskodawcy w sprawie G. Ł. oraz sąsiadów (troje). W oparciu o to postępowanie organ ustalił, że A.Ł. opuściła sporny lokal w [...] roku. Nawet w sytuacji gdy opuszczenie lokalu zostało wymuszone zachorowaniem ojca G. Ł., to wobec nie podjęcia przez skarżącą od [...] roku środków prawnych umożliwiających jej powrót do lokalu (przywrócenie posiadania) lub zmierzających do potwierdzenia uniemożliwienia jej zamieszkiwania – opuszczenie lokalu należy uznać za dobrowolne i trwałe. Organ I instancji wskazał również, że ustalenie przesłanki wymeldowania – niezamieszkiwania – jest niezależne od zastosowania się przez zainteresowanego do innego rodzaju obowiązku meldunkowego (zameldowanie na pobyt tymczasowy). W odwołaniu A. Ł. domagała się uchylenia decyzji organu I instancji. Przyznała, że lokal przy ul. [...]opuściła w [...] roku, jednakże uczyniła to pod wpływem zachowania wnioskodawcy. Wnioskodawca zmienił zamki czym uniemożliwił jej powrót do mieszkania, a nosi się z takim zamiarem ponieważ nie posiada innego lokalu. Wojewoda Ś. po rozpatrzeniu powyższego odwołania i ponownym rozpoznaniu sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności utrzymał zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu podzielił ustalenia faktyczne i dokonaną subsumpcję tego stanu. Zdaniem organu odwoławczego zostały spełnione warunki do wymeldowania skarżącej bowiem nie mieszka ona w nim od [...] roku. Opuszczenie lokalu należy uznać za dobrowolne, albowiem odwołująca się we właściwym czasie nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W skardze A. Ł. powtórzyła dotychczasowe zarzuty i ich uzasadnienie. W istocie sprowadzały się one do zakwestionowania faktu dobrowolnego wyprowadzenia, a także podniosła brak innego lokalu, w którym mogłaby zameldować się na pobyt stały. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a przy przyjęciu przez organy, że wyprowadzenie skarżącej w [...] roku zostało spowodowane nieporozumieniami z ojcem, nie jest on kwestionowany przez skarżącą. Zaskarżona decyzja została wydana na postawie art. 15 ust. 2 o ewidencji ludności. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego jest uzależnione od ustalenia, że osoba ta opuściła to miejsce i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Ustalenie, że osoba, w stosunku do której toczy się postępowanie o wymeldowanie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, a opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały jest warunkiem koniecznym i wystarczającym do wydania orzeczenia o wymeldowaniu. W niniejsze sprawie skład orzekający podziela stanowisko organów ewidencyjnych o dobrowolnym i trwałym opuszczeniu spornego lokalu przez skarżącą w [...] roku. Opuszczenie lokalu w [...] roku należy bowiem uznać za dobrowolne skoro skarżąca nie podjęła we właściwym czasie środków prawnych przywracających posiadanie lokalu lub co najmniej potwierdzających fakt jej zmuszenia do opuszczenia lokalu. Także przesłanka trwałości opuszczenia lokalu została spełniona bowiem skarżąca zorganizowała swoje centrum życiowe w kolejno wynajmowanych lokalach i całkowicie utraciła więź z miejscem dotychczasowego pobytu – nie posiada w spornym lokalu rzeczy, nie śpi w nim, a jedynie składa okazjonalne wizyty. Ponieważ zameldowanie ma odzwierciedlać stan faktyczny, a nie służy ono potwierdzeniu ewentualnych uprawnień do lokalu, które w postępowaniu meldunkowym nie są badane to zaskarżona decyzja, wydana po ustaleniu dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu przez skarżącą, jest zgodna z prawem. Z tego powodu skarga, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), podlegała oddaleniu. SJ/