II SA/Gl 503/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w C. XI Wydział Karny uznał R. R. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 kodeksu karnego, polegającego na tym, że w dniu [...] r. w C. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości. W punkcie 4 sentencji wyroku Sąd Rejonowy w C. orzekł wobec R. R. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 2 lat, natomiast w punkcie 5 zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] r. do dnia [...]r. Wyrok uprawomocnił się z dniem 30 października 2014r. W dniu 18 listopada 2014r. odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w C. został doręczony do Kancelarii Urzędu Miasta C. W dniu [...]r. z upoważnienia Prezydenta Miasta C. została wydana decyzja nr [...], w której orzeczono o cofnięciu R. R. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B na okres 2 lat, liczony od dnia 01 września 2014r. Wnioskiem z dnia [...]r. R. R. wystąpił do Prezydenta Miasta C. o wydanie prawa jazdy kategorii A,D,C. W dniu [...]r. z upoważnienia Prezydenta Miasta C. została wydana decyzja nr [...], w której orzeczono o odmowie wydania R. R. prawa jazdy kategorii A,C,D w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. i wydaną na podstawie tego wyroku decyzją o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. R., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika radcę prawnego D. S. W odwołaniu podniósł, że przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, w brzmieniu do dnia 25 października 2014r., nie zakazywał zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w kategoriach A, C, D, w przypadku gdy zatrzymaniu podlegała jedynie kategoria B. Jednocześnie wskazał, że do stanów prawnych powstałych przed wejściem w życie nowelizacji ustawy należy stosować przepisy sprzed nowelizacji. Nadto z uwagi na fakt, że wyrok nakładający środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów kat. B zapadł w dniu [...]r.,a więc przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów, to w stosunku do skarżącego przepisy art. 12 ust. 2 w obowiązującym brzmieniu nie mają zastosowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12. ust. 1 i ust 2 oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014r. poz.600 z późniejszymi zmianami) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Natomiast w myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy, przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii wymienionych w tym przepisie. Kolegium podkreśliło, iż zakaz wynikający z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami dotyczy nie tylko wydania prawa jazdy, ale także wszystkich innych czynności organu, których skutkiem byłoby uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami w okresie i zakresie wynikającym z sądowego zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Fakt, że przed wyrokiem sądu karnego skarżący legitymował się prawem jazdy obejmującym kat. A,B,C,D, zaś Sąd Rejonowy w C. prawomocnym wyrokiem odebrał mu je tylko częściowo, tzn. zakazał prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kat. B, nie oznacza że w trakcie obowiązywania tego zakazu, skarżący może prowadzić pojazdy mechaniczne objęte pozostałymi kategoriami. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że wyrok karny stał się prawomocny w dniu 30 października 2014r., a więc w dniu kiedy obowiązywał już obecny kształt art. 12 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami. Zatem wobec skarżącego, mają zastosowanie przepisy ustawy o kierujących pojazdami w obecnie obowiązującym brzmieniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł R. R. reprezentowany przez radcę prawnego D. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie słusznego interesu strony oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji, przejawiający się w nie uwzględnieniu faktu, że wyrok karny zawierał jedynie sankcję w zakresie dotyczącym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B i rozszerzenie przez organ zakazu na pozostałe kategorie. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 października 2014r. poprzez odmowę zwrotu prawa jazdy kategorii A,C i D. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2014r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że art.12 ust.2 w brzmieniu nadanym tą ustawą ma zastosowanie do osób w stosunku do których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy. Zatem nie znajduje zastosowania w stosunku do skarżącego, który został skazany przed tym terminem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w całości podtrzymało stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta C. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Bezsporny w sprawie pozostaje fakt, że wyrokiem z dnia [...]r. sygn. akt [...]Sąd Rejonowy w C. orzekł w pkt 4 w stosunku do R. R., na podstawie art. 42 § 2 i art. 43 § 1 Kodeksu karnego, środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres dwóch lat. Wyrok stał się prawomocny z dniem 30 października 2014r. Wobec powyższego Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] orzekł o cofnięciu R. R. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B od dnia 1 września 2014r. Następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...]organ ten odmówił R. R. wydania prawa jazdy kategorii A,C,D. W sprawie zatem sporna pozostaje kwestia w jakim brzmieniu znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz czy może stanowić podstawę do odmowy wydania prawa jazdy kategorii, których wyrok karny nie dotyczył. Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 12 ust. 1 pkt 2 i art.12 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami ( w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 czerwca 2014r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami - Dz.U. z 2014r., poz. 970) zgodnie z którym prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (artr.12 ust.1 pkt 2). Nadto zgodnie z art. 12 ust. 2 powołanej ustawy przepis ten stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Z kolei z treści art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2014r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami wynika, że przepis art. 12 ust. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ma zastosowanie do osób wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy tj. po dniu 25 października 2014r. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że ponieważ wyrok Sądu Rejonowego w C. uprawomocnił się w dniu 30 października 2014r. to zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 3 ustawy zmieniającej zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art.12 ust.2 w aktualnym brzmieniu. Wprawdzie polskie ustawodawstwo karne nie definiuje pojęcia prawomocności, przyjmuje się jednak, że prawomocność to sytuacja prawna charakteryzująca się niepodważalnością orzeczenia. Stan taki istnieje wówczas, gdy orzeczenia nie można już podważyć za pomocą zwykłych środków odwoławczych - apelacji lub zażalenia. Wyróżniamy prawomocność formalną, którą najkrócej można ująć jako zakaz podważenia konkretnej decyzji sądu w drodze kontynuacji danego postępowania oraz prawomocność materialną pojmowaną jako zakaz prowadzenia nowego postępowania w tym samym przedmiocie, a więc gdy postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte postępowanie w dalszym ciągu się toczy. Drugi z zakazów jest sformułowany wprost w kodeksie postępowania karnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że w art. 3 ustawy zmieniającej ustawodawca posłużył się zwrotem "prawomocnym wyrokiem", a nie zwrotem "po uprawomocnieniu się wyroku". Jest to o tyle istotne, że treść przepisu nie wskazuje na moment stwierdzenia prawomocności, a jedynie na fakt jej zaistnienia. Chodzi bowiem o orzeczenia, co do których strony nie skorzystały z przysługujących im środków zaskarżenia lub wyczerpały przysługujące im środki nie doprowadzając do zmiany treści orzeczenia. W tym stanie rzeczy bez znaczenia jest sam moment zaistnienia prawomocności wyroku, a istotnym jest fakt, że wyrok jest prawomocny. Brzmienie art. 3 ustawy zmieniającej wskazuje niewątpliwie, że ustawodawca chciał, aby przepisy znowelizowanej ustawy znalazły zastosowanie do spraw, które nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte przez sądy ( sprawy będąc w toku zarówno przed sadem I instancji jak i te w których wniesione zostały środki zaskarżenia), natomiast do spraw już zakończonych (w których zapadł wyrok i strony nie wniosły apelacji) zastosowanie znajdują dotychczasowe przepisy. Dlatego też zdaniem składu orzekającego znowelizowane przepisy art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok w sprawie karnej dotyczący skarżącego został wydany w dniu [...]r. tj. przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 2014r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami i nie została od niego wywiedziona apelacja. Nie ulega zatem wątpliwości, że był to wyrok prawomocny, natomiast fakt, że prawomocność tego wyroku została stwierdzona po wejściu w życie znowelizowanych przepisów nie powoduje, że znajdują one zastosowanie w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy dokonując interpretacji art.12 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu z przed nowelizacji należy mieć na względzie całość obowiązującej wówczas regulacji, a nie tylko poszczególne przepisy. Z faktu, że ustawodawca nie określił wprost, że przepisu art. 12 ustawy o kierujących pojazdami nie stosuje się do osób już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, nie można wywodzić, że ustawodawca nie przyjmuje rozróżnienia odnośnie wymogów, jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o prawo jazdy, którego wcześniej nie posiadała lub które utraciła, od wymogów określonych dla osób uprawnienia takie posiadających. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. W myśl art. 103 ust. 4 tej ustawy - powyższego przepisu nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i pkt 3. Ponadto z art. 104 ustawy o kierujących pojazdami, wynika a contrario, że wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami nie mają zastosowania do osób, którym uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte w związku z orzeczeniem zakazu ich prowadzenia przez sąd karny, to tym bardziej nie mają zastosowania do osób – w zakresie uprawnień, które nie zostały im cofnięte. Należy mieć na względzie, że w świetle art. 42 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny, orzeczony przez sąd środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju lub wszelkich pojazdów mechanicznych. Zatem to sąd, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy, decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, a organ administracji zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do prowadzenia pojazdów w orzeczonym zakresie, nie mogąc wydać takich uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego). Potwierdza to brzemiennie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, z którego wynika, że starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. W konsekwencji z przywołanych przepisów wynika, że to sąd karny, a nie organ administracji – orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jakiego rodzaju pojazdów zakaz ten dotyczy. To orzeczenie sądu karnego stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie. Nie może więc organ administracji samodzielnie rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd karny na uprawnienia do kierowania pojazdami nie objęte tym zakazem. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy w C. orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, do kierowania których uprawnia posiadanie prawa jazdy kategorii B. Zakaz nie dotyczył zatem prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których wymagane jest uprawnienie w pozostałych kategoriach pojazdów. Kierowca ma wobec tego prawo posiadać prawo jazdy w tych kategoriach pojazdów, w stosunku do których nie orzeczono wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów. Na marginesie sprawy należy wskazać, że wątpliwości może budzić również dokonana przez organ wykładania aktualnego brzmienia przepisu art. 12 ust. 2 w treści którego ustawodawca dokonał zmiany mającej na celu objęcie tą regulacją nie tylko osoby, które po raz pierwszy ubiegają się o wydanie prawa jazdy, ale również osoby które taki dokument już posiadały. Zgodnie z tą zmianą przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się nie tylko wobec osoby ubiegającej się o wydanie, ale również takiej która ubiega się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy w okresie obowiązywania zakazu. Należy jednak mieć na uwadze, że analizując pozostałe przepisy ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z powołaną już wyżej argumentacją, wydanie prawa jazdy dotyczy tylko osób, które takim dokumentem nie dysponowały lub też dokument utraciły lub zniszczyły (art.11, art.18 ust.2). Natomiast w przypadku ubiegania się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy a także przywrócenia uprawnień, zgodnie z art. 49 ust. 2 powołanej ustawy prawo jazdy wydaje się po złożeniu z wynikiem pozytywnym odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Nie ulega wątpliwości, że brak jest podstaw do nałożenia takiego obowiązku w stosunku do kierującego, w zakresie uprawnień których orzeczony środek karny nie dotyczył. Wskazuje na to również treść art. 49 ust. 3 ustawy zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 3 lit. b nie stosuje się do osób, wobec których zapadł wyrok uniewinniający albo postępowanie zostało bezwarunkowo umorzone. Tym bardziej nie można stosować do osób, wobec których w ogóle nie toczyło się takie postępowanie. Z kolei art. 103 ust.1 pkt 4 ustawy określa jako podstawę cofnięcia uprawnień orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów. Nie ulega wątpliwości, że jeżeli sąd powszechny orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, to tylko w tym zakresie organy administracyjne mają prawo do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Tymczasem organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały wykładni rozszerzającej art. 12 ust. 1 pkt 2 w związku ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami. Zdaniem Sądu uregulowania zawarte w art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy winny być stosowane jedynie do osób, które ubiegają się o wydanie prawa jazdy określonych kategorii nigdy ich nie posiadając lub takich, które utraciły uprawnienia w określonych kategoriach, czy też osób, którym zostały cofnięte uprawnienia. Innymi słowy treść tego przepisu należy wykładać w ten sposób, że jeżeli kierujący miał orzeczony zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii B, to w okresie trwania tego zakazu, nie można mu wydać po raz pierwszy uprawnień do kierowania innymi pojazdami, ale także nie można zwrócić zatrzymanego prawa jazdy na podstawie przepisów określonych w ustawie, jak również przywrócić uprawnień w tym zakresie. Jednakże warunkiem jest wcześniejsze zatrzymanie prawa jazdy lub cofnięcie uprawnień w tym zakresie. Nie ulega wątpliwości, że skarżącemu nie zatrzymano prawa jazdy, jak również nie cofnięto uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A,C,D. Decyzja odmowna organów administracji w przedmiocie wydania tych kategorii pozbawiałyby faktycznie uprawnienia do prowadzenia pojazdów nie objętych zakazem orzeczonym przez sąd karny, jak również bez wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy lub cofnięciu uprawnień. Dodatkowo należy podkreślić, że skarżącemu został zatrzymany dokument prawa jazdy uprawniający do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, nie może on jednak ponosić ujemnych konsekwencji faktu, że dokument prawa jazdy zbiorczo stwierdza uprawnienia do kierowania pojazdami różnych kategorii. Bez wpływu na rozstrzygnięcie organu powinny zatem pozostawać czynności materialno- techniczne w postaci wydania druku prawa jazdy z wyłączeniem kategorii objętej zakazem z art. 42 § 2 Kodeksu karnego. Zdaniem składu orzekającego decyzja o wydaniu prawa jazdy została już wydana w momencie gdy skarżący uzyskał uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych kategorii i do chwili obecnej w części ich nie utracił. W tej sytuacji wydanie kolejnej decyzji, która dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, stanowiłoby wadę określaną jako res iudicate. W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy w C. orzekł zakaz prowadzenia przez skarżącego pojazdów w zakresie kategorii B, a Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]r. cofnął skarżącemu uprawnienia w zakresie tej kategorii, zatem dalsza odmowa wydania prawa jazdy w zakresie kategorii A,C,D, nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego i stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną wyroku karnego, co narusza art. 42 § 2 Kodeksu karnego w związku z art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnego wniosku, że środek karny może być istotnie modyfikowany przez art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami a orzeczenie sądu stawałoby się iluzoryczne, gdyż surowsza dolegliwość byłaby tu niejako automatycznie wprowadzana przez ustawodawcę. Dlatego nie do przyjęcia jest rozumowanie, że dolegliwość skutków wyznaczonych w ustawie będzie przekraczać dolegliwość odpowiadającego im środka karnego zawartego w rozstrzygnięciu sądu. Oznaczałoby to bowiem, że ustawodawca wkroczył nieproporcjonalnie daleko w zakres kognicji sądów, co budziłoby wątpliwości dotyczące zgodności rozważanych regulacji z Konstytucją. Nadto gdyby wolą ustawodawcy było uniemożliwienie osobom co do których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju, zwrotu prawa jazdy co do pozostałych kategorii, wówczas dokonałby stosownych zmian w kodeksie karnym i kodeksie karnym wykonawczym, czego nie uczynił dokonując nowelizacji ustawy o kierujących pojazdami. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Sąd zobowiązany był zatem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) uchylić obie decyzje. Wobec uwzględnienia skargi należało również orzec o kosztach postępowania zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ orzekający wydając rozstrzygnięcie, będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia.