II SA/Gl 504/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku M. M. z dnia 11 sierpnia 2008 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie wraz z niezbędną przebudową istniejącego budynku usługowego (dla potrzeb sprzedaży artykułów spożywczo - przemysłowych, usług fryzjerskich, kosmetycznych) przewidzianego do realizacji na nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], oznaczonej na karcie mapy nr 4 obręb [...] jako działki nr 1 i 2 w granicy z działką nr 3 Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] dnia [...] r. ustalił wnioskowane warunki zabudowy. Na skutek odwołania wniesionego przez R. R. właściciela działki nr 3 orzeczenie to zostało uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] r. W toku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił zawieszenia na wniosek R. R. postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek ten został złożony z powołaniem na toczące się przed sądem powszechnym z jego inicjatywy postępowanie dotyczące przebiegu przez nieruchomość inwestora (działka nr 1) obciążającej ją służebności gruntowej. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w C. z dnia [...] r. nr [...]. Skarga wniesiona na to postanowienie przez R. R. została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 911/09. W wyroku tym Sąd podzielił pogląd organów orzekających, iż treść służebności gruntowej w okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w stosunku do postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a brak takiego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny nie uniemożliwia wydania przez organ decyzji w przedmiocie ustalenia warunków dla planowanej inwestycji. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że służebność taka została już R. R. zapewniona, co wynika z aktu notarialnego (Repertorium A Nr [...]) z dnia [...] r. zawierającego umowę zniesienia współużytkowania wieczystego i współwłasności budynku oraz ustanowienia służebności gruntowe. Zgodnie z jego § 4 pkt A "M. i D. małżonkowie M. ustanawiają służebność gruntową polegającą na bezpłatnym przechodzie i przejeździe przez działkę nr 1 od strony wschodniej działki patrząc od ulicy [...] na całej długości i szerokości trzech metrów na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych lub właścicieli działek nr 3 i 5". Jak wynika zaś z § 4 pkt B tej umowy strony ustaliły, iż "M. i D. małżonkowie M. ustanawiają służebność gruntową polegającą na bezpłatnym Przechodzie przez klatkę schodową znajdującą się w obrębie ich budynku na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych lub właścicieli działek nr 3 i 5". Akt ten zapewnia zatem R. R., obecnemu właścicielowi działki nr 3 służebność przechodu i przejazdu przez działkę inwestora i określa pas, po którym służebność może być wykonywana, zapewnia też służebność przechodu przez klatkę schodową. W konsekwencji kwestia dalszego uszczegółowienia treści służebności gruntowej w ramach toczonego postępowania przed sądem powszechnym nie stanowi zdaniem WSA zagadnienia prejudycjalnego w stosunku do prowadzonego na wniosek M. M. postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu albowiem służebność jako taka została już na rzecz R. R. ustanowiona notarialną umową. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ponownie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla objętej postępowaniem inwestycji dopuszczając jej usytuowanie w granicy z działką nr 3. W odwołaniu od decyzji R. R. zakwestionował możliwość zlokalizowania inwestycji w granicy z jego nieruchomością podnosząc m.in., że takie jej usytuowanie godzi w treść przysługującej mu służebności i w konsekwencji pozbawi go dostępu do jego budynku. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła stwierdzić, iż planowana inwestycja zostanie zlokalizowana na obszarze, na którym znajduje się zabudowa jedno i wielorodzinna, zabudowa usługowa oraz produkcyjno – usługowa, co pozwala na uwzględnienie wniosku inwestora. Odnosząc się do kwestii naruszenia służebności przysługującej skarżącemu SKO zauważyło, że nie jest to zagadnienie o charakterze prejudycjalnym dla rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Za nietrafny uznało również zarzut naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stwierdzając, że jest to przepis o charakterze odrębnym, od przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do sądu administracyjnego na tę decyzję SKO, R. R. wskazał, że narusza ona przysługujące mu uprawnienia do nieruchomości, albowiem uniemożliwia dalsze korzystanie z nieruchomości inwestora w ramach istniejącej służebności przejścia (przechodu). Podniósł, że zarówno jego budynek, jak i budynek inwestora stanowią jedną bryłę architektoniczną, a jej zmiana w zakresie planowanym przez inwestora naruszy ład przestrzenny i z pewnością nie może być uznana za odpowiadającą pojęciu "kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy". Zakwestionował również zasadność i dopuszczalność lokalizowania rozbudowy obiektu w granicy z nieruchomością sąsiednią. Podkreślił, że organy błędnie wyznaczyły linię zabudowy przyjmując, iż przebiega ona wzdłuż ul. [...], gdy tymczasem jest ona usytuowana od ul. [...] oraz drogi wewnętrznej. Po rozpoznaniu tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 722/14 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku powołując się na treść art. 59 ust. 1 i art. 51 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. zwana dalej u.p.z.p.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanego dalej rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164, poz. 1588) stwierdził, że w aktach sprawy brak jest analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Prawidłowo sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu musi bowiem przede wszystkim wskazywać dokładne określenie parametrów konkretnych nieruchomości przyjętych do analizy. Tymczasem znajdująca się w aktach sprawy analiza w sposób nieprecyzyjny i pobieżny wskazuje istnienie budynków o funkcji zbliżonej do tej, którą charakteryzuje się budynek wnioskodawcy, bez podania szczegółów charakteryzujących ich parametry. Nie wiadomo również, czy analiza ta obejmuje wszystkie budynki usługowe znajdujące się na wspomnianym obszarze, czy też organ dokonał wyboru jedynie kilku spośród nich, a jeżeli tak, to w oparciu o jakie kryteria. W tym stanie rzeczy nie sposób ocenić, czy i na ile wyznaczone przez organ wskaźniki kształtowania zabudowy oraz parametry planowanej inwestycji odpowiadają otaczającej zabudowie. W konsekwencji nie są również miarodajne wyniki takiej analizy, stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Za poważne uchybienie uznał też Sąd brak dostatecznego uzasadnienia dla ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku usługowego w granicy z nieruchomością sąsiednią. W tym względzie, wskazując na rozbieżność w orzecznictwie dopuszczalności ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy lokalizacji obiektu budowlanego w granicy z nieruchomością sąsiednią, WSA w Gliwicach dopuścił taką możliwość pod warunkiem, że pozwalają na to wyniki analizy. Stwierdził przy tym, że w rozpoznawanej sprawie żaden z organów nie podjął próby ustalenia, czy w obszarze analizowanym znajdują się budynki o charakterze usługowym, zlokalizowane w granicy z nieruchomością sąsiednią, których parametry pozwoliłyby stwierdzić, że planowana rozbudowa daje podstawę do uznania jej za kontynuację istniejącej na tym terenie funkcji i cech zabudowy. Kontynuacja funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza przy tym ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi, nie mniej jednak wymaga zbadania na ile nowe przedsięwzięcie inwestycyjne "wpisuje się" (pod względem parametrów i przeznaczenia) w istniejącą zabudowę. W tym kontekście, na gruncie niniejszej sprawy zbadania wymagało zdaniem Sądu, czy w obszarze analizowanym istnieją inne, przylegające do siebie budynki usługowe, jakimi parametrami się charakteryzują, a w konsekwencji, czy można w opisywanym przypadku mówić o kontynuacji funkcji, parametrów i nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Za nietrafne uznał natomiast WSA podniesione w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia przysługującej skarżącemu służebności. Kwestie wykonywania praw rzeczowych przysługujących do nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy terenu pozostają bowiem poza zakresem właściwości organu rozpoznającego taki wniosek. Ponadto, biorąc pod uwagę charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy, Sąd stwierdził, że nie kreuje ona żadnych, materialnoprawnych uprawnień do terenu, a w konsekwencji nie ingeruje również w treść stosunków prawnych (w tym również rzeczowych), których nieruchomość ta jest przedmiotem. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Prezydenta Miasta C. została uzupełniona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W części tekstowej wyników analizy opisane zostały budynki znajdujące się w obszarze analizowanym poprzez wskazanie ich parametrów oraz funkcji, jakie pełnią. Następnie, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. decyzją nr [...] znak [...] z dnia [...]r. ponownie ustalono na wniosek M. M., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie wraz z niezbędną przebudową budynku usługowego (usługi fryzjerskie, kosmetyczne, sprzedaż art. spożywczo - przemysłowych) wraz z realizacją niezbędnych elementów infrastruktury technicznej oraz urządzeń technicznych wymaganych dla funkcjonowania projektowanej zabudowy a także pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach wnioskowanej inwestycji przewidzianego do realizacji na nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oznaczonej na karcie mapy nr 4 obręb [...] jako działki nr 1 i 2 w granicy z działką nr 3. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 Kpa oraz art. 74 ust. 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 w zw. z art. 54 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji powołując się na treść i wyniki analizy funkcjonującej zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wskazał, że w obszarze tym dominuje zabudowa mieszkaniowa w formie budynków wielorodzinnych i jednorodzinnych uzupełniona usługami (handel, usługi); zabudowa usługowa: usługi gastronomiczne, biurowe, zdrowia; we wschodniej części obszaru analizowanego na terenach poprzemysłowych zlokalizowana jest zabudowa produkcyjno-usługowa. Wyjaśnił także, iż w granicach obszaru analizowanego istnieją nieruchomości o tożsamej funkcji i dostępne z tej samej ulicy, gdzie budynki lokalizowane są bezpośrednio przy granicach działek sąsiednich, tj. ul. [...] 1, 3, 4a. Istnieją także budynki o funkcji usługowej zlokalizowane przy granicy działek i przylegające do siebie ( budynek przychodni, sklep "[...]"). Przywołał też organ szczegółowe wyniki dokonanej analizy, na podstawie których ustalił parametry wnioskowanej inwestycji. W odwołaniu od tej decyzji R. R. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił, że realizacja planowanej inwestycji pozbawi jego budynku dostępu do drogi publicznej oraz naruszy ustanowioną na jego rzecz służebność przejazdu przez działkę nr 1 oraz służebność przechodu przez klatkę schodową prowadzącą do pomieszczeń znajdujących się na li II piętrze budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p utrzymało decyzję Prezydenta Miasta C. w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołując się na art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 tej ustawy oraz na rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r., w odniesieniu do przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków zabudowy stwierdziło, że nieruchomość wnioskodawcy położona jest na obszarze, gdzie zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa w formie budynków wielorodzinnych i jednorodzinnych uzupełniona usługami, zabudowa usługowa (usługi gastronomiczne, biurowe, zdrowia) oraz zabudowa produkcyjno-usługowa. W obszarze analizowanym istnieją również nieruchomości o funkcji usługowej lokalizowane bezpośrednio przy granicach działek sąsiednich. Pozwala to na ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy zgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zdaniem Kolegium, sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w tym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia. Analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym funkcje i parametry zabudowy. W odniesieniu do nowoprojektowanej zabudowy parametry zabudowy zostały ustalone w nawiązaniu do znajdującej się w obszarze analizowanym zabudowy. Organ I instancji ustalił i uzasadnił określone w zaskarżonej decyzji wymagania dotyczące: linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachów. Wyjaśnił także, że badanie zgodności realizacji inwestycji, tj. zgodności projektu budowlanego z przepisami, m.in. techniczno- budowlanym, nastąpi na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Nadto, podkreślił, iż uzyskanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie wyklucza konieczności uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno -budowlanych w zakresie odległości planowanego obiektu od granicy działki oraz, że organ administracji publicznej orzekający w sprawie, jest związany wnioskiem inwestora o ustalenie wskazanych przez niego warunków i do tego wniosku powinien odnieść się pozytywnie lub negatywnie w zależności od dokonanych ustaleń. W konsekwencji SKO uznało, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i wniesione odwołanie nie może skutkować jej uchyleniem bądź zmianą. Planowana inwestycja nie narusza bowiem przepisów prawa, a tym samym nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, które należy rozumieć jako interes prawny, a nie ich interes faktyczny. W konsekwencji jest on naruszony jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, że realizacja planowanej inwestycji uniemożliwia odwołującemu się korzystanie z przysługującej mu służebności przejazdu i przechodu SKO powołując się na wydane w tym przedmiocie w/w wyroki WSA w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 911/09 i z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 722/14 SKO stwierdziło, że treść tej służebności nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w stosunku do postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w C. z dnia [...] r. R. R. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o ich zmianę przez orzeczenie o odmowie ustalenia wnioskowanych warunków w zakresie dotyczącym realizacji inwestycji w granicy z działką nr 3. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono w ogólnym zarysie zastrzeżenia sformułowane w odwołaniu oraz we wcześniejszych skargach do sądu administracyjnego i pismach procesowych. Podkreślono, że realizując sporną inwestycję M. M. zamierza wyburzyć jeden bieg schodów będącej we wspólnym użytkowaniu klatce schodowej budynku, co narusza jego interes prawny. Rozbudowa budynku w granicy działki w kierunku południowym jest niezgodna z wcześniejszymi ustaleniami z M. M. i pozbawi go bezpośredniej komunikacji z jego działki do klatki schodowej w budynku. Nadto naruszy ład architektoniczny, gdyż po rozbudowie obiekt jako jedna bryła architektoniczna, będzie miał "pokraczny wygląd" i będzie stanowił "bubel budowlany", co oznacza, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Front budynku, który jego zdaniem znajduje się od strony ul. [...] będzie przeniesiony na jego zaplecze, nowy zaś zostanie usytuowany (po zrealizowaniu inwestycji) od ul. [...]. Zmiana elewacji frontowej wpływająca niekorzystnie na estetykę i bryłę budynku ma zaś znaczenie dla prowadzonej przez niego działalności noclegowej, restauracyjnej i bankowej. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że spełnione zostały określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wymogi formalne do ustalenia kwestionowanych warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest dostatecznych powodów do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszeniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w zw. a art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). W pierwszej kolejności należy podnieść, że sprawa spornej inwestycji była już przedmiotem postępowania przez tutejszym Sądem. W konsekwencji zgodnie z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a. rozpoznając niniejszą sprawę Sąd był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w omówionych wyżej wyrokach z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 911/09 i z dnia 25 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 722/14. Zostało w nich przesądzone, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest rozstrzygana kwestia treści i sposobu wykonywania służebności gruntowej obciążającej nieruchomość na której ma być realizowana inwestycja dla której warunki te mają być ustalone. W związku z tym nie może w tym postępowaniu odnieść skutku zgłaszany po raz wtóry zarzut, że realizacja spornej inwestycji uniemożliwi skarżącemu realizację przysługującej mu po działce inwestora nr 1 służebności gruntowej polegającej na bezpłatnym przechodzie i przejeździe przez tę działkę oraz na bezpłatnym przechodzie przez klatkę schodową. Kolejny raz należy w tym względzie podnieść, że ostateczne rozstrzygnięcie tego zarzutu będzie możliwe dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, gdzie w oparciu o przedłożony projekt budowlany ustalona zostanie dokładna lokalizacja rozbudowy oraz objętych inwestycją elementów infrastruktury technicznej. Tam też pozwany będzie mógł domagać się ochrony przysługującej mu służebności gruntowej m.in. w związku z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz w związku z treścią pkt 2 e decyzji organu pierwszej instancji, w którym określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w tym sformułowano m.in. zakaz pozbawiania dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest też dostatecznych podstaw do przyjęcia, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja nie spełnia wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunku kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych i linii zabudowy. Z akt, a z zwłaszcza z analizy zabudowy w obszarze analizowanym oraz znajdujących się w aktach administracyjnych fotografii, nie wynika aby objęty kwestionowanym przez skarżącego zamierzeniem inwestycyjnym budynek wraz z jego budynkiem odznaczał się jakąś szczególną i podlegającą ochronie formą architektoniczną - bryłą i wyjątkową estetyką, a w szczególności aby wartości te mogły zostać naruszone po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji. Twierdzenia skarżącego są w tym przedmiocie są bardzo ogólne, z tego względu nie poddają się w ogóle kontroli i w konsekwencji nie mogą podważać legalności zaskarżonej decyzji. Gabaryty budynku i jego forma architektoniczna wynikają z ustalonych w decyzji w oparciu o wyniki analizy zabudowy w obszarze analizowanym parametrów, których sposobu wyliczenia skarżący nie zakwestionował. Wbrew stanowisku skarżącego z wyników analizy stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż była nią objęta również zabudowa na jego działce nr 3, która też w konsekwencji została uwzględniona przy ustalaniu objętych zaskarżoną decyzją parametrów decydujących o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do spornej inwestycji. W świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw do przyjęcia, że ochrona interesów osób trzecich miałaby uwzględniać interes faktyczny związany m.in. z możliwym wpływem użytkowania i formą architektoniczną budynku na działce sąsiedniej na wyniki finansowe prowadzonej przez te osoby działalności gospodarczej lub też z upodobaniami estetycznymi właścicieli sąsiednich nieruchomości, co w rzeczywistości podnosi skarżący. Niezrozumiałe jest też twierdzenie skarżącego, że zmiana elewacji frontowej rozbudowywanego budynku spowoduje zmianę jego funkcji. O zmianie tej elewacji i w ogóle o zmianie bryły i formie architektonicznej objętego postępowaniem budynku można będzie zresztą mówić gdy będzie znany projekt jego przebudowy i rozbudowy, a więc na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Trudno też podzielić zapatrywanie, że linia planowanej rozbudowy powinna być wyznaczona od strony ul. [...] (a nie od ul. [...]), w sytuacji gdy objęta zmierzeniem inwestycyjnym nieruchomość z tą ulicą nie graniczy (nie ma do niej prawnego dostępu). Gdy zaś chodzi o dopuszczenie rozbudowy w granicy z działką skarżącego nr 3 to wynika ona z analizy zabudowy w obszarze analizowanym, co zostało przedstawione prawidłowo zarówno w tej analizie, stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, jak i uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W tym zakresie, jak również gdy chodzi o ustalenie pozostałych cech zabudowy i zagospodarowania terenu organy orzekające wykonały wytyczne zawarte w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku tut. Sądu z dnia 25 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 722/14, omówionym wyżej. Należy przy tym stwierdzić, że dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości realizacji budynku w granicy z nieruchomością sąsiednią takiej lokalizacji jeszcze nie przesądza. Ostatecznie zadecyduje o tym organ wydający pozwolenie na budowę po zbadaniu zgodności takiej lokalizacji z przepisami odrębnymi oraz wymogami o jakich mowa w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Również działając z urzędu w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jako wydanej z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem obowiązujących przepisów. W szczególności nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że nie zaistniały określone w art. 61 ust 1 i ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogi do określenia ustalonych zaskarżoną decyzją warunków zabudowy. Z tych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. im