II SA/Gl 505/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.P. w przedmiocie przywrócenia naruszonego posiadania postanawia odrzucić skargę. W dniu [...]r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga S.P.. Jednocześnie złożył on skargę o identycznie brzmiącej treści za pośrednictwem Wojewody [...], który przesłał to pismo wraz z odpowiedzą na skargę i aktami sprawy w dniu [... r. W skardze S.P. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu położonego w Z. przy ulicy [...], a także o "wyegzekwowanie" kluczy od właścicieli domu jednorodzinnego w związku z zameldowaniem jego osoby w tym lokalu przez okres [...] lat. Z uwagi na fakt, że strona nie wskazała w treści skargi dokładnego przedmiotu zaskarżenia, została ona wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lipca 2011 r. do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie czy kwestionuje ona załączoną do skargi kopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], czy też domaga się przywrócenia posiadania lokalu przy ulicy [...] w Z. – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że zgodnie z treścią skargi S.P. występuje z powództwem w sprawie o naruszenie posiadania. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu [...]r. na adres wskazany w skardze, jednak pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie przede wszystkim dopuszczalności skargi. Zakres kognicji sądu administracyjnego został unormowany w art. 3 § 2 i 3 , art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 53, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej w p.p.s.a.). W myśl art. 3 tej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanego mu imperium. Natomiast skarga wniesiona w sprawie, w której właściwość sądu administracyjnego jest wyłączona, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie na wniosek uczestników postępowania H.K. i A.P. z dnia [...] r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania S.P. z pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] w Z., zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...]. Zgodnie z treścią tego rozstrzygnięcia uchylono decyzję organu pierwszej instancji, orzekającą o wymeldowaniu skarżącego i przekazano sprawę Prezydentowi Miasta Z. do ponownego rozpatrzenia. Jednak zgodnie z treścią skargi i żądań tam zawartych, a nadto wobec biernej postawy skarżącego Sąd przyjął, że S.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach powództwo cywilne o naruszenie posiadania. W ocenie Sądu zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją wniesienia do sądu administracyjnego skargi w zakresie cywilnoprawnego roszczenia zgłoszonego przez skarżącego, a dotyczącego naruszenia posiadania lokalu, w którym był dotychczas zameldowany. W konsekwencji skarga jako nienależąca do właściwości sądów administracyjnych podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.