II SA/Gl 507/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. W wyniku ponownego rozpatrzenia po raz kolejny sprawy, decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. nakazał obecnie skarżącemu M. T. rozbiórkę obiektu lakierni zlokalizowanej na działce [...] oraz [...] przy ul. [...] w D. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazano m.in., że skarżący na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] roku wybudował obiekt lakierni. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę, a postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę umorzone. W dalszym toku postępowania decyzją Prezydenta Miasta D. z dnia [...] roku skarżący uzyskał pozwolenie na ukończenie budowy budynku lakierni. Ta decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę, jednakże na skutek wniesionej skargi przez uczestników postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 października 1999 roku, sygn. akt II SA/Ka 2196/97, stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji, a ponadto decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] roku nakazującej inwestorowi przedłożenie aneksu do zatwierdzonego projektu budowlanego. Na skutek zmiany właściwości organów, akta sprawy wraz z wyrokiem NSA zostały w [...] roku przekazane organowi nadzoru budowlanego pierwszej instancji. W toku dalszego postępowania doszło do wydania nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skarżący przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] roku, a organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie. Na skutek odwołania uczestników postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzjami z dnia [...] roku stwierdził nieważność rozstrzygnięć wydanych przez organ pierwszej instancji, a także nieważność decyzji Prezydenta D. o pozwoleniu na użytkowanie. Na skutek wniesionych przez skarżącego odwołań, ostatecznymi decyzjami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymane zostały w mocy rozstrzygnięcia stwierdzające nieważność dotychczas wydanych decyzji i postanowień za wyjątkiem postanowienia zobowiązującego skarżącego do przedłożenia pozwolenia na użytkowanie. W tej ostatniej kwestii GINB uchylił postanowienie WINB i umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Dalej organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jednakże i ta decyzja została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W [...] roku skarżący zawiadomił organ pierwszej instancji, że dokonał zmiany sposobu użytkowania, a w [...] roku złożył wniosek o zalegalizowanie samowoli budowlanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 roku. Rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. W szczególności podkreślił, że nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Przytoczył zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące tak w dacie realizacji samowoli, jak i w dacie orzekania i ocenił, że zrealizowana inwestycja jest z nimi niezgodna. Ponadto wskazał, że usytuowanie obiektu narusza przepisy techniczno-budowlane, albowiem nie są zachowane przewidziane tymi przepisami odległości od granicy z działką sąsiednią. Odległości takich nie przewiduje również obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zawiadomienia o zmianie sposobu użytkowania obiektu, organ stwierdził, że o tyle pozostaje ona bez znaczenia, że postępowanie prowadzone jest w sprawie samowolnej budowy tego obiektu, nie zaś w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowanie. Jeżeli chodzi natomiast o wniosek o legalizację samowoli w trybie ustawy z 10 maja 2007 roku, to nie znajduje ona zastosowania, albowiem postępowanie w sprawie wszczęte zostało przed dniem [...] roku. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wskutek błędnego zastosowania postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zastosowanie art. 48 ust. 2, 3 i 5 Prawa budowlanego. Ponadto zarzucono nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności poprzez pominięcie okoliczności, że budowa lakierni została zakończona w dacie, kiedy w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja o pozwoleniu na dokończenie budowy; poprzez brak ustalenia, czy możliwym jest wydzielenie i skierowanie rozbiórki jedynie do tej części, która znajduje się w odległości mniejszej niż [...] m od granicy z działką sąsiednią; poprzez pominięcie faktu braku rozgraniczenia działek sąsiednich, a ponadto zawarcie w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia w odrębnej sprawie tj. wniosku o legalizację samowoli i nie wyjaśnienia wskazania w petitum zaskarżonej decyzji dwóch numerów spraw i wydania jednej decyzji. Zarzucono także, że nie wyjaśniono przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności dowodom w postaci pism Urzędu Miejskiego w D. z dnia [...] roku i z dnia [...] roku na okoliczność zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając to odwołanie zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołano się do wyroku NSA z dnia 21 października 1999 roku oraz do późniejszych decyzji stwierdzających nieważność kolejnych rozstrzygnięć wydanych w sprawie. Wskazano, że od czasu wydania powołanego wyroku zmienił się stan prawny, co uzasadniało zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 48 Prawa budowlanego w obecnym jego brzmieniu. Organ odwoławczy wskazał, że dla oceny przesłanek legalizacyjnych z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego znaczenie ma obowiązujący w dacie orzekania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i obowiązujące w dacie orzekania przepisy techniczno-budowlane. Stąd w jego ocenie organ pierwszej instancji trafnie dokonał analizy zapisów tego planu, zgodnie z którym nie jest możliwa lokalizacja lakierni na przedmiotowym terenie, jak również zasadnie przyjął, iż nie jest możliwe dostosowanie budynku lakierni do zgodności z warunkami technicznymi z uwagi na odległości od granicy działki sąsiedniej. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia, że budowa zakończona została w czasie obowiązywanie decyzji zezwalającej na jej ukończenie, organ zauważył, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy za zasadny uznał zarzut dotyczący "podwójnego" oznaczenia sprawy przez organ pierwszej instancji, jednakże naruszenie to w ocenie organu odwoławczego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł te same zarzuty, jakie wcześniej sformułował w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji odnosząc je także do zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. W piśmie procesowym z dnia [...] roku uczestniczka postępowania M.G. (właścicielka sąsiedniej nieruchomości) wskazała na uciążliwości związane z istnieniem i funkcjonowaniem budynku lakierni oraz stwierdziła, iż została ona zrealizowana w ramach samowoli budowlanej. Na rozprawie w dniu 2 października 2008 roku pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wniósł o za sądzenie kosztów postępowania, zaś uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Na wstępie zwrócić przyjdzie uwagę, że w granicach kontrolowanej sprawy zapadł w dniu 21 października 1999 roku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 2196/97. Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Co prawda organem, którego działanie wówczas zaskarżono był Wojewoda , a obecnie jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, to nie ulega wątpliwości, że wobec tożsamości przedmiotu sprawy i zmian organizacyjnych i kompetencyjnych w organach administracji publicznej, wyrok ten ma dla nich charakter wiążący. Skutkiem wyrażonej w tym wyroku oceny prawnej było przyjęcie, że budynek lakierni został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej i zastosowanie do takiej samowoli znajdzie art. 48 Prawa budowlanego. Jakkolwiek przepis ten uległ nowelizacji po wyroku NSA, jednak w niczym to nie wpływa na dokonaną przez NSA kwalifikację inwestycji. Oznacza to jedynie, że po nowelizacji Prawa budowlanego obowiązkiem organów było zastosowanie art. 48 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Tym samym za nietrafne należy uznać te zarzuty skarżącego, które sprowadzają się do niewłaściwego zastosowania przez organy orzekające art. 48 Prawa budowlanego w kontekście decyzji Wojewody z dnia [...] roku w przedmiocie pozwolenia na dokończenie budowy lakierni. To właśnie ta decyzja była przedmiotem kontroli NSA i nieważność m.in. tej decyzji została stwierdzona mocą powołanego wyroku. Stwierdzenie nieważności decyzji ma moc wsteczną i odnosi się do wszelkich jej skutków. Tym samym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszona przez skarżącego okoliczność, że zakończenie budowy nastąpiło w dacie pozostawania tej decyzji w obiegu prawnym. Nowelizacja art. 48 dokonana po wyroku NSA ma natomiast takie znaczenie dla niniejszej sprawy, że organy przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego były zobowiązane do zbadania, czy nie zachodzą przesłanki umożliwiające przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego (art. 48 ust. 2 i 3). Z akt sprawy wynika, że postępowanie takie zostało przeprowadzone i wbrew stanowisku skarżącego, znalazło to swój wyraz w treści uzasadnień kontrolowanych decyzji. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 48 ust. 2 i 3 stanowią natomiast, iż jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Analiza treści tego przepisu prowadzi niezbicie do wniosku, że postępowanie legalizacyjne prowadzone na jego podstawie jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia obu przesłanek: zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodności z innymi przepisami w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony został pogląd, że oceny zgodności budowy dokonuje się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie dokonywania tej oceny, a nie w dacie realizacji budowy. Oznacza to, że organ winien był zbadać zgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i z obowiązującymi przepisami, w szczególności przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokonując takiej oceny należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że zrealizowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami planu miejscowego. Obowiązujący plan miejscowy dla terenu, na którym jest zlokalizowany budynek lakierni przewiduje m.in., że prowadzona działalność gospodarcza nie może być przedsięwzięciem, dla którego na podstawie przepisów odrębnych jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (§ 5 ust. 3 pkt 3 lit. a2 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta D. dla terenów położonych w dzielnicy [...], rejonie [...] i [...] – Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] roku, Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Z kolei lakiernia w świetle § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), jest zaliczana do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. W kontekście powołanych unormowań stwierdzić przyjdzie, że przedmiotowa budowa nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego), co stanowi przeszkodę do wdrożenia postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Wskazać w tym miejscu należy, ustosunkowując się do tych zarzutów skarżącego, w których powołuje się na pisma Urzędu Miejskiego w D. z dnia [...] r. i z dnia [...] r., że nie stanowią one zaświadczeń, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a tym samym nie mogły być wiążące dla organu nadzoru budowlanego. Nie doszło bowiem do wydania postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia tego typu zaświadczenia, gdyż organ we własnym zakresie, w sposób jak najbardziej poprawny dokonał analizy pod kątem zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu. Interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję na jego podstawie. W niniejszej sprawie organem tym jest organ nadzoru budowlanego. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że interpretacja zapisów planu w odniesieniu do przedmiotowego obiektu dokonana przez pracownika Urzędu Miejskiego w D. w powołanych pismach jest błędna. W szczególności powoływany zapis § 3 ust. 3 załącznika Nr 3 do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] roku dotyczy sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie stanowi ustaleń tego planu. Ponadto zauważyć należy, że użyte w tym załączniku sformułowanie: "były zabudowane lub posiadały ostateczną decyzję pozwolenia na budowę" dotyczyć może wyłącznie sytuacji, w których owa zabudowa była dokonana legalnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tymczasem, jak już wyżej wspomniano, budynek lakierni powstał w warunkach samowoli budowlanej i nie może korzystać z takiej ochrony, z jakiej korzystają obiekty wzniesione legalnie. Również prawidłowo w ocenie Sądu organy ustaliły brak możliwości dostosowania obiektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności z wymaganiami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wskazać przyjdzie, że w tej kwestii organy dokonywały ustaleń w oparciu o przebieg granic wynikający z map sporządzonych przez uprawnionych geodetów i przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego. Nie jest rolą organu nadzoru budowlanego rozstrzyganie, czy wynikający z tych dokumentów przebieg granic w istocie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Zmiana przebiegu granic ujawnionych w operacie ewidencyjnym lub w innych materiałach geodezyjnych nastąpić może jedynie w odrębnym postępowaniu przed organami ewidencyjnymi lub przed sądem powszechnym. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby takie postępowanie zostało wszczęte i było prowadzone. Nie jest także trafny zarzut skarżącego, aby możliwe było uznanie, że odległość [...] m od granicy z działką sąsiednią nie została zachowana z uwagi na wymiary działki, na której znajduje się sporny budynek. Zgodnie z § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszcza się sytuowanie ściany budynku w odległości [...] m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie tych odległości ze względu na rozmiary działki. Niezależnie zatem od tego, czy spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie, to odległość [...] m, czy [...] m nie jest odległością dopuszczoną warunkami technicznymi (dopuszcza się bowiem [...] m lub bezpośrednio przy granicy). Kwestia nie wyjaśnienia przez organ, czy byłaby możliwość orzeczenia rozbiórki jedynie w stosunku do tej części budynku, która narusza wyżej opisane warunki techniczne pozostaje o tyle bez wpływu na wynik sprawy, że postępowanie dotyczyło całego obiektu, a obiekt ten stanowi funkcjonalną całość. Przyjmując nawet, że w wyniku orzeczenia o częściowej jego rozbiórce, nadal pozostałby obiekt, który mógłby spełniać swoje funkcje użytkowe, to i tak z uwagi na wcześniej wykazaną niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obiekt taki podlegałby rozbiórce w całości. W tym stanie rzeczy, przyjmując, że organ nie wyjaśnił tej kwestii w sposób wystarczający, czym uchybił przepisom art. 7 i 77 kpa, stwierdzić należy, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Również bez wpływu na wynik sprawy pozostaje uchybienie organu pierwszej instancji polegające na oznaczeniu sprawy dwoma numerami, a także na dwukrotnym zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że mamy do czynienia z jednym postępowaniem administracyjnym przed organami nadzoru budowlanego. Ramy tego postępowania wytycza przedmiot sprawy, którym jest samowolna budowa budynku lakierni. W takiej sytuacji wniosek skarżącego z dnia [...] roku nie mógł być wnioskiem inicjującym nowe postępowanie administracyjne, które miałoby się zakończyć wydaniem odrębnego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 665) legalizacja obiektów, o których mowa w tym przepisie mogła mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Tymczasem postępowanie zakończone kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją wszczęte zostało po wyroku NSA z 21 października 1999 r., a więc najpóźniej w [...] r. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r.). Wszelkie późniejsze wnioski składane przez strony w przedmiocie spornego budynku uznać należy za składane w tym właśnie postępowaniu. Zbędnym było kolejne zawiadomienie o wszczęciu postępowania (z [...] r.) i stanowiło ono uchybienie procesowe organu, które jednak, jak wyżej wspomniano, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, ale jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a.