II SA/Gl 509/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. F. i L. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku L. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla "A" Sp. z o.o. w W., stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą [...] na działce "1" obręb J. przy ul. [...] w J. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniósł, że wybudowanie stacji bazowej może spowodować poważne szkody, albowiem naraża na szkodliwe oddziaływanie pola elektromagnetycznego, co pociąga za sobą niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia wielu osób. Ustosunkowując się do wniosku Prezydent Miasta J. zwrócił uwagę, że inwestor nie zgłosił jeszcze rozpoczęcia robót budowlanych. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Okoliczności te sąd winien ocenić zarówno w stosunku do skarżącego, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony tego postępowania. Dodatkowo, należy zauważyć, że wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 tej ustawy, w związku z czym wytrzymanie wykonania takiej decyzji winno mieć charakter wyjątkowy. Prawo to stanowi po części realizację konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1026/05, Lex Polonica nr 409847). Rozpatrując złożony wniosek należy mieć także na uwadze treść art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że działając z urzędu, jak również biorąc pod rozwagę okoliczności przywołane przez skarżącego, Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły bowiem stanowić sformułowane w skardze zarzuty dotyczące zagrożenia polem elektromagnetycznym emitowanym przez zaprojektowaną stację bazową. Możliwość wystąpienia tego typu zagrożenia nie została bowiem w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona. Nadto, o ewentualnej emisji w tym zakresie można mówić dopiero na etapie użytkowania obiektu, co w niniejszej sytuacji faktycznej wiąże się z koniecznością uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie. Tymczasem, zgodnie z informacją przedstawioną przez Prezydenta Miasta J., inwestor nie rozpoczął robót budowlanych. Nadto zauważyć wymaga, że w razie ewentualnego uchylenia w postępowaniu sądowym zaskarżonej decyzji możliwa jest rozbiórka wybudowanego obiektu i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego. Nie można zatem przyjąć, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do nieodwracalnych skutków. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.