II SA/Gl 51/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. W.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po rozpatrzeniu wniosku Z. W. - G. o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, Prezydent Miasta B. decyzją nr [...] z [...] r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1073) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił ustalenia dla wnioskującej warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy z uwagi na nie spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jako rodzaj inwestycji podano: "przebudowa i zmiana sposobu użytkowania stolarni na zakład produkcji śmietany." Po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazano, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki przeznaczonej do zainwestowania nie znajduje się żadna działka zabudowana w sposób umożliwiający określenie wymagań dla nowej zabudowy. W analizowanym obszarze nie stwierdzono zabudowy o funkcji produkcyjnej, występuje zabudowa usługowa, której nie można jednak utożsamiać z produkcyjną. Ustalając obszar tzw. dobrego sąsiedztwa organ kierował się przede wszystkim § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, że przy wyznaczeniu obszaru analizy o minimalnym zasięgu 72m kierował się koniecznością obiektywnej oceny sąsiedztwa w odniesieniu do planowanej inwestycji. Organ uznał, że zwiększenie obszaru analizowanego nie służyłoby ochronie ładu przestrzennego i nie zmieniłoby negatywnego wyniku przeprowadzonej analizy, gdyż w obszarze analizy nie znajdują się żadne obiekty prowadzące działalność produkcyjną, lecz co najwyższej mają charakter zabudowy usługowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła inwestorka Z. W. -G. Zarzuciła Prezydentowi Miasta B. pominięcie w decyzji jednej nieruchomości należącej do inwestora - tj. działki nr [...] będącej drogą dojazdową do budynku, gdzie planowana jest inwestycja, a przez to zakreślenie zbyt małych granic obszaru analizowanego a w rezultacie uznanie, iż zakładana funkcja produkcyjna projektowanej inwestycji stoi w sprzeczności ze sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich podczas, gdy jest irrelewentna i nie posiada żadnego wpływu na tereny sąsiednie. W konsekwencji wniosła o zmianę decyzji poprzez ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu podkreśliła błędne określenie terenu analizy z uwagi na pominięcie jednej działki, co wpłynęło na wyznaczenie obszaru analizy. Jej zdaniem ustalenie tego obszaru w minimalny sposób nie jest wystarczające. Odwołująca podkreśliła brak konsekwencji organu, który określając obszar analizy w sposób minimalny, jednocześnie przyznał przymiot strony postępowania ponad 30 osobom, których nieruchomości nie zostały objęte obszarem analizowanym. Wskazała, że organ odwołując się do dbałości o "niedopuszczenie do zaburzenia zasad współżycia społecznego" nie precyzuje na czym miałoby polegać owo zaburzenie zasad współżycia przy realizacji planowanej inwestycji. Dodał, że nie uwzględniono także faktu, iż planowana do zainwestowania działka jest zabudowana budynkiem, który niszczeje nie będąc wykorzystany do działalności gospodarczej, pomimo, iż w budynku tym prowadzona była działalność produkcyjna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. znak [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do treści art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając, iż nie zostały spełnione wszystkie wymienione w tym przepisie kryteria. Podkreślono w pierwszej kolejności brak kontynuacji funkcji zabudowy na obszarze analizowanym. Kolegium powtórzyło twierdzenia Prezydenta Miasta, że 80% obszaru analizy stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne i towarzyszące im budynki gospodarcze i garażowe. Chociaż w obszarze tym znajdują się obiekty, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, niemniej działalność ta nie ma charakteru działalności produkcyjnej, lecz tylko charakter usługowy - m.in. hurtownia artykułów użytku domowego, hurtowa i detaliczna sprzedaż pozostałych pojazdów mechanicznych. Organ dodał, że pod wskazanym adresem [...], gdzie ma być realizowane przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, nie jest obecnie prowadzona żadna działalność, np. produkcji okleiny. Uznając, że działalność usługowa nie jest tożsama z produkcyjną, organ stwierdził brak kontynuacji funkcji zabudowy. Odnosząc się do pojęcia ":działka sąsiednia" organ wyjaśnił, że pod pojęciem tym należy rozumieć pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 ustawy. W zakresie zarzutu błędnego wyznaczenia obszaru analizy Kolegium powołując się na § 3 ust. 2 rozporządzenia stwierdziło, iż ustala się go w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniej niż 50m. W niniejszym przypadku prawidłowo wyznaczony został obszar 72m wokół inwestowanej działki. Skargę na powyższą decyzję złożyła Z. W. -G., zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzuciła: - zaniechanie przez organ drugiej instancji ustosunkowania się do zarzutów stawianych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji; - pominięcie w decyzji organów pierwszej i drugiej instancji działki nr [...] wchodzącej w skład nieruchomości objętej wnioskiem, będącej drogą dojazdową do budynku, gdzie jest planowana inwestycja, - zakreślenie zbyt małych granic obszaru analizowanego poprzez określenie ich w sposób minimalny; błędne uznanie, iż zakładana funkcja produkcyjna planowanej inwestycji stoi w sprzeczności ze sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich - przeprowadzenie postępowania dowodowego z pominięciem dowodu z przesłuchania stron, co doprowadziło do niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano przyjęte rozstrzygnięcia, tzn. przypomniano, iż Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu z uwagi na niespełnienie przez planowaną inwestycję wymogów stawianych przez art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało tę decyzję w mocy. W ocenie skarżącej Kolegium nie odniosło się do zarzutów odwołania, a przede wszystkim do faktu, iż inwestycja ma być zlokalizowana na kilku działkach - tj. nr [...],nr [...], nr [...] i nr [...] położonych przy ulicy [...] w B., czyli pominięto działkę nr [...]. Wyjaśniła, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent B. dokonał podziału działki nr [...] na działki o nr [...], [...] i [...]. Wszystkie te działki tworzą jedną zorganizowaną nieruchomość, stanowiącą zabudowany plac przy [...] i stąd powinny być traktowane łącznie, bez wyłączenia żadnej z działek. Wyłączenie jednej działki wpłynęło na ustalenie frontu działki jako 24m, czyli całego obszaru analizowanego na 72m, podczas gdy przy uwzględnieniu działki nr [...] front działki posiada szerokość 30m, czyli obszar analizy winien być o 18m szerzej określony. Zdaniem skarżącej uzasadnienie organu w tym zakresie nie jest przekonujące. Nie są także wyjaśnione twierdzenia organu, iż przeprowadzenie inwestycji zburzy zastany na danym terenie ład przestrzenny. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę na brak konsekwencji organu. Jej zdaniem organ powinien rozszerzyć obszar analizowany na nieruchomości wszystkich stron postępowania, względnie ograniczyć liczbę podmiotów uznanych za strony postępowania. Podkreśliła, że organ drugiej instancji nie rozpatrzył sprawy samodzielnie, lecz powielił wszystkie błędy organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację, precyzując swojej stanowisko w sprawie w załączniku do protokołu (pismo z dnia 28 marca 2018 r.). Podkreślił, iż sprawa nie dotyczy nowej zabudowy, gdyż budynek już istnieje i pierwotnie spełniał on funkcję budynku produkcyjnego. Stąd jest to bardziej przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjnego - zakładu meblarskiego na zakład produkcyjny - przetwórstwo mleka. Podniósł, iż nie wyjaśniono na jakiej podstawie organ uznał, iż funkcja owa wygasła, skoro nie przesłuchano na tę okoliczność świadków. Dodał, że budynek, gdzie ma być przeprowadzona inwestycja jest budynkiem produkcyjnym i takim budynkiem ma pozostać. Nadto wyjaśnił, iż organy nie wyjaśniły tego czy dla przyjęcia kontynuacji funkcji zabudowa sąsiednia winna mieć funkcję produkcyjną czy wystarczy, że w którymś sąsiednim budynku już odbywa się produkcja, pomimo braku takiej oficjalnej funkcji. Wskazał w tym zakresie na wykonywaną działalność na działce sąsiedniej przy ulicy [...] - gdzie prowadzona jest działalność poligraficzna. Podkreślił też, że działka nr [...] stanowiąca drogę dojazdową stanowi jedność całość z pozostałymi działkami, a cały teren jest ogrodzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Mając na uwadze powyższe trzeba stwierdzić, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są, w ocenie składu orzekającego, zgodne z prawem. Wskazać należy, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny, musi to jednak uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (co występuje w badanej sprawie), polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Z kolei art. 61 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków m. in., gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższy przepis statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji funkcji). Zabudowa istniejąca, stosownie do tego przepisu, musi znajdować się na działce sąsiedniej, a zatem nie chodzi tu o nieruchomość objętą wnioskiem, gdzie uprzednio, w przeszłości prowadzona była działalność produkcyjna, której obecnie zaprzestano. Stąd też wskazania strony skarżącej sugerujące uwzględnienie jej dla wykazania kontynuacji funkcji nie mogą być uznane za zasadne. Nie należy też rozumieć, iż teren, na którym planowana jest inwestycja, musi bezpośrednio graniczyć z działką w podobny sposób zabudowaną. Istotne jest by był on w dość bliskiej (pod względem urbanistycznym) odległości od takiej zabudowy (zob. m.in wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06. Pojęcie działki sąsiedniej można bowiem rozumieć jako bezpośrednio graniczącej (znaczenie wąskie) lub znajdującej się w pewnym obszarze (znaczenie szerokie). Sąsiedztwu w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy należy nadać szerokie znaczenie - działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położna w okolicy tworzącej urbanistyczną całość należy - zob. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od redakcją Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004 r. - s.494 i nast. Zasady i tryb przeprowadzenia analizy w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588). Zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Mocą § 3 przywołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której wniosek dotyczy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl ust. 2 tego przepisu granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50m. W toku postępowania skarżąca wskazywała konsekwentnie, iż teren inwestycji obejmuje kilka działek stanowiących zorganizowaną całość - tj. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położonych przy ulicy [...] w B. We wniosku początkującym niniejsze postępowanie wymieniono wprawdzie działki nr [...] i nr [...], ale ta ostania działka – nr [...] w toku postępowania decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. została podzielona na działki nr [...], nr [...] i nr [...]. Prowadząc postępowanie i przygotowując wymagane w sprawie dokumenty stanowiące załączniki do wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy, organ nie uwzględnił jednak jednej z działek, a mianowicie działki nr [...], pomimo, iż stanowiła ona z pozostałymi zorganizowaną całość. Skutkowało to przyjęciem przez organ, iż front nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję ma długość 24m, a tym samym przyjęcie obszaru analizowanego o wielkości 72m. Wprawdzie wymieniona działka stanowi dojazd do budynku, jednak jak wskazano powyżej wszystkie wymienione powyżej działki tworzą jedną zorganizowaną, nieruchomość, są razem ogrodzone i stanowią zabudowany plac przy [...]w B. Stąd też powinny być traktowane łącznie jako całość, a to oznacza, że front działki został przez organ błędnie oznaczony, a tym samym wyznaczony obszar analizy nie odpowiada warunkom wskazanym w przywołanym powyżej przepisie. Jak słusznie zauważa skarżąca został wyznaczony jako zbyt mały. Tym samym obszar analizy został w niniejszej sprawie ograniczony do obszaru o wielkości 72m, podczas gdy przy uwzględnieniu pominiętej działki nr [...], obszar analizy winien być większy dokładnie o szerokość pominiętej działki. Trudno przesądzić na tym etapie, czy wyznaczenie obszaru analizowanego z uwzględnieniem pominiętej działki, czyli większego od dotychczasowego, istotnie zmieni oceny orzekającego w sprawie organu. Jednak już sam fakt błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego powoduje konieczność ponownego przeanalizowania złożonego w sprawie wniosku. Tym bardziej, że jak podnosił pełnomocnik skarżącej na rozprawie, w budynku przy ulicy [...], prowadzona jest działalność poligraficzna, co stwierdził sam organ w treści innej decyzji - tj. decyzji nr [...] z dnia [...] r. wydanej w analogicznej sprawie. Wprawdzie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wspominając o wymienionej powyżej nieruchomości, stwierdził, że znajduje na niej hurtownia papiernicza "A" - dostarczająca kompleksowe rozwiązania w zakresie funkcjonowania biura, oferując w sprzedaży artykuły papiernicze, szkolne, dekoracyjne oraz zabawki, nie stwierdzając na tym terenie żadnej funkcji produkcyjnej. Nie jest to jednak przekonująco wykazane i niezbędne w ponownym postępowaniu będzie jednoznaczne ustalenie, czy działalność poligraficzna ma charakter działalności produkcyjnej. Jest to tym bardziej konieczne, że jak wynika z ogólnodostępnej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, przedsiębiorca pod adresem ulica [...] nr, B., zajmuje się m.in. produkcją materiałów piśmiennych. W tym zakresie organ nie wypowiedział się i nie wyjaśnił, czy działalność taka faktycznie jest prowadzona na przedmiotowej działce. Nie do końca jest też jasna argumentacja organu o braku tożsamości funkcji, stwierdzająca, iż zabudowa usytuowana przy ulicy [...]ma zupełnie inny charakter niż zabudowa ulicy [...], podczas gdy obie ulice ujęte zostały w obszarze analizowanym. Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji wobec braku dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, czyli naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 7 Kodeksu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje jedną z najważniejszych zasad postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności. Zgodnie zaś z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji dokonuje oceny na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W konsekwencji doszło też do doszło też naruszenia zasady praworządności (art. 6 Kodeksu) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 Kodeksu), a także zasady z art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit.a i lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach, obejmujących wpis od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł i 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Nie przesądzając treści decyzji wydanej po kolejnym rozpoznaniu sprawy, należy podkreślić, iż w ponownym postępowaniu organ powinien dokonać dalszych ustaleń faktycznych, mając na uwadze wszystkie powyższe zalecenia. Po dokonaniu zaś prawidłowych analiz wydać nową decyzję i prawidłowym jej uzasadnieniem .