II SA/Gl 512/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. (reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego T. G.) na akt Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej w kwestii wniosku przedstawiciela ustawowego skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy przedstawiciel ustawowy skarżącej wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza wskazał, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z rodzicami oraz trzema siostrami. Jedynym dochodem strony jest zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł . Rodzice skarżącej uzyskują dochody miesięczne rzędu 11.000,00 zł brutto, a w skład ich majątku wchodzi dom o pow. 240 m2, lokal mieszkalny o pow. 58 m2 oraz oszczędności w wysokości 20.000,00 zł. W druku wniosku podkreślono, że wspomniany wyżej dochód jest uszczuplony o spłatę rat kredytu hipotecznego w wysokości 3.600,00 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż z dobrodziejstw prawa pomocy w zakresie całkowitym mogą skorzystać te osoby, których sytuacja materialna jest szczególnie trudna, a więc nie będące w stanie przy daleko idących wysiłkach zgromadzić wystarczających środków na ten cel. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do skarżącej. Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. W realiach rozpoznawanej sprawy oczywistym jest, że pod uwagę nie może być brany wyłącznie dochód samej skarżącej (gdyż jako osoba nieletnia nie może ona nim rozporządzać i pozostaje pod opieką rodziców) lecz dochód oraz składniki majątku wszystkich członków jej rodziny pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Treść oświadczeń złożonych w druku formularza przeczy zaś tezie o trudnym położeniu materialnym rodziny strony. Rodzice skarżącej osiągają bowiem łączne dochody w wysokości około 11.000 zł brutto miesięcznie. Nawet jeżeli uwzględni się przy tym fakt spłaty zobowiązania kredytowego, co obciąża ich budżet domowy kwota 3.600 zł miesięcznie, do ich dyspozycji pozostają środki pozwalające na wygospodarowanie 200 zł celem uiszczenia wpisu od skargi, który jest zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania. Przedstawiciel ustawowy strony nie powołał zaś żadnych okoliczności wskazujących na istnienie innych, stałych zobowiązań uszczuplających dochód rodziny strony w stopniu uniemożliwiającym poniesienie kosztów sądowych. Co więcej, zauważyć trzeba, że rodzice skarżącej dysponują zasobami pieniężnymi w wysokości 20.000 zł, które niewątpliwie pozwalają na pokrycie wpisu od skargi jak również na samodzielne opłacenie usług adwokata. Z tego też względu oczekiwanie, że strona zostanie zwolniona od obowiązku ponoszenia daniny publicznej, a Skarb Państwa wyłoży środki na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu fachowego pełnomocnika jest nieuzasadnione. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.