II SA/Gl 514/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. L. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza podał, że zamieszkuje wraz z żoną i dorosłym synem w lokalu mieszkalnym o pow. 48 m2. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się rodziny skarżącego jest uzyskiwane przezeń świadczenie emerytalne w kwocie 3870 zł brutto oraz wynagrodzenie za pracę jego syna w wysokości 2000 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty wykazujące wysokość uzyskiwanych dochodów a także poziom i strukturę miesięcznych wydatków przeznaczanych na utrzymanie się. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku oraz nadesłanych później dokumentów prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca dysponuje środkami pozwalającymi mu na opłacenie kosztów sądowych. Łączny dochód brutto w rodzinie skarżącego wynosi 5800 zł. Udokumentowane wydatki kształtują się natomiast na poziomie około 1300 – 1500 zł i składają się na nie rachunki za media (gaz, energię elektryczną), ubezpieczenie, czynsz za lokal mieszkalny oraz spłata pożyczki zaciągniętej w międzyzakładowej pracowniczej kasie zapomogowo – pożyczkowej. Nawet jeżeli uwzględni się podnoszone we wniosku lecz nieudokumentowane wydatki na leczenie (w kwocie 200 zł), to do dyspozycji rodziny skarżącego pozostaje co miesiąc kwota pozwalająca na pokrycie potrzeb jego trzyoosobowej rodziny oraz na uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł, który jest zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.