II SA/Gl 518/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L.S. i M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia 8 lutego 2013 r. M. L.S. oraz M. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., skargi na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...]uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z dnia [...] r. nr [...] i nakładającą na skarżących obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w terminie do 30 kwietnia 2013 r. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 marca 2013 r. wskazane skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W pismach procesowych z dnia 18 lutego 2013 r. skarżący zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że z powodu określonego w zaskarżonej decyzji terminu, w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody spowodowanej wydawaniem kolejnych rozstrzygnięć administracyjnych mogących stać w sprzeczności z rozstrzygnięciem Sądu. W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2013 r. uczestnik postępowania Z. B. ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wniósł o jego oddalenie wskazując, że skarżący nie wykazali, by zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji. Ponadto w ocenie tego uczestnika wniosek o wstrzymanie wykonania zmierza do wyrządzenia szkody uczestnikowi postępowania poprzez uniemożliwienie nadbudowy budynku mieszkalnego i poprawienia tym samym jego warunków mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 754/09 – Lex nr 552410). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie podali jakichkolwiek informacji, które uprawdopodobniałyby okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, co - zdaniem Sądu - w tym przypadku nie nastąpiło. Nie można bowiem przyjąć, że argument wysuwany przez skarżących – wydawanie kolejnych rozstrzygnięć administracyjnych mogących stać w sprzeczności z rozstrzygnięciem sądu, jest tym który przemawiałyby za uwzględnieniem ich wniosku. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.