II SA/Gl 519/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. U. W. wniosła za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na decyzją tegoż organu z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] o zobowiązaniu skarżącej do udostępnienia "A" S.A. w K. nieruchomości w Z., tj. działki nr [...] – na długości 41 m, szerokości 4 m w miejscu przebiegającej czynnej linii energetycznej nN celem przycięcia drzew rosnących bezpośrednio pod tą linią oraz działek nr [...],[...] i [...] celem zapewnienia dojazdu do linii, przez okres miesiąca od daty ostateczności decyzji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w wyniku wykonania kwestionowanej decyzji "A" S.A. w K. po raz kolejny naruszy jej prawo własności, tj. zniszczy drogę dojazdową do działki oraz w sposób nieodwracalny uszkodzi rosnące na jej terenie drzewa. W piśmie z dnia 20 maja 2016 r. wnioskodawczyni poinformowała, że w dniu 22 kwietnia 2016 r. pracownicy "Z" Sp. z o. o. w Z., działając w imieniu właściciela linii energetycznej, bez wcześniejszego uzgodnienia wjechali dwoma samochodami na teren jej nieruchomości i okaleczyli drzewa - śliwkę i orzecha. W jej ocenie drzewa te nie dotykały kabla energetycznego, a zatem nie stwarzały zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Skarżąca podkreśliła, że pracownicy zabrali jedynie duże gałęzie, zaś te mniejsze pozostawili. Z kolei samochód z przyczepą spowodował dalsze obsunięcie gruntu z parkingiem, uszkadzając betonowe korytka odprowadzające wodę i zasypując je zalegającym na drodze żwirem. Radca prawny, reprezentująca "A" S.A. w K. w piśmie z dnia 30 czerwca 2016 r., ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wniosła o jego oddalenie. Argumentując powyższe podniosła, że zaniechanie przycięcia wierzchołków i gałęzi drzew ingerujących niebezpiecznie w linię energetyczną przebiegającą nad działką skarżącej, stwarza realne zagrożenie pożarem lub porażenie prądem. Pełnomocnik podkreśliła, że odroczenie tych czynności spowoduje realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Zaznaczyła nadto, że istotę postępowania stanowiła właśnie kwestia uzyskania szybkiego i prawnie unormowanego dostępu do nieruchomości skarżącej celem zapobieżenia dotykania przez rosnące drzewa przewodów elektrycznych, pomimo sporu w materii cywilnoprawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by z jego treści wynikało, że może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonego aktu. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Kwestionowana decyzja umożliwia właścicielowi linii energetycznej dojazd i wejście na stanowiącą własność skarżącej nieruchomość celem przycięcia rosnących pod linią drzew. Podstawę prawną wskazanej decyzji stanowi przepis art. 124b ust. 1 – 5 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Rozstrzygnięcie to w istocie ogranicza sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela. W art. 124b ust. 4 u.g.n. przewidziano obowiązek wypłaty odszkodowania za samo udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek wykonania czynności, dla których udostępnienie nastąpiło. Wysokość tego odszkodowania ma zostać uzgodniona między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli jednak do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął określony w decyzji termin udostępnienia nieruchomości, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania. W konsekwencji do pokrycia szkód może dojść na podstawie porozumienia stron bądź na podstawie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w oparciu o materiał dowodowy, w tym o operat szacunkowy określający wysokość tych szkód. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu uniemożliwienie przez skarżącą dojazdu do nieruchomości i jej nieudostepnienie w celu przycięcia drzew rosnących bezpośrednio pod czynną linią energetyczną skutkuje brakiem zagwarantowania bezpieczeństwa eksploatacyjnego linii elektroenergetycznej. W konsekwencji stanowiłoby to potencjalnie większe zagrożenie, niż czasowe i odwracalne w zakresie skutków ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, dokonane w trybie przewidzianym u.g.n. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że powołana ustawa przewiduje rekompensatę szkód poniesionych przez właściciela w związku z ograniczeniem jego możliwości korzystania z nieruchomości. Mając na względzie obawy skarżącej podkreślić należy, że udostępnienie jej nieruchomości ma na celu utrzymanie urządzeń przesyłowych w należytym i bezpiecznym stanie dla zdrowia i życia ludzi, zwierząt oraz mienia. A zatem działania te, nie są wymierzone przeciwko interesom skarżącej, a przeciwnie skutkować będą podniesieniem stopnia bezpieczeństwa na jej nieruchomości, przy zapewnionej pełnej rekompensacie poniesionych szkód. Dodatkowo zaznaczyć należy, że strona skarżąca decydując się na wniesienie wniosku o wstrzymanie winna w sposób przekonywujący umotywować istnienie przesłanki wymienionej w art. 61 § 3 p.p.s.a., w oparciu o którą zgłasza wniosek. W przedmiotowej sprawie takiej przekonywującej argumentacji nie przedstawiono. Skarżąca, nie wykazała wysokości przewidywanych szkód oraz nie skonfrontowała tych danych ze swoją sytuacją majątkową i finansową. Tylko porównanie tych danych pozwoliłoby na ocenę, czy przewidywana szkoda będzie miała charakter znacznej, co uzasadnić może ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto zwrócić należy uwagę, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o zwykłą szkodę będącą normalnym następstwem realizacji decyzji, ale o taką szkodę, której rozmiary są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem danego rodzaju aktu. Podkreślenia wymaga także, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. W postępowaniu wpadkowym, jakim jest ocena zasadności wstrzymania wykonania, kwestia zarzutów prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowić będzie przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Z tego względu postanowienie w przedmiocie wstrzymania nie może prowadzić w istocie do rozpoznania sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.