II SA/Gl 52/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik, WSA Rafał Wolnik, Protokolant ref. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę W piśmie z dnia [...] 2004 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. A. i Z. D. domagali się wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na działce sąsiedniej stanowiącej własność Gminy O. zlokalizowanej w P., stanowiących ich zdaniem samowolę budowlaną. Po wszczęciu w tej sprawie postępowania, dokonaniu w dniu [...] 2004 r. oględzin oraz przeprowadzeniu w dniu [...] 2004 r. rozprawy administracyjnej, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wstrzymał prowadzone przez M. B. na działce nr A w P. roboty budowlane związane z realizacją budynku przeznaczonego na pomieszczenia socjalno-biurowe oraz budową [...]. Jednocześnie postanowieniem tym wydanym na podstawie art. 48 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) nałożył na M. B. obowiązek dostarczenia do [...] 2004 r. szczegółowo opisanych w nim dokumentów, z zagrożeniem wydania decyzji o nakazie rozbiórki objętych postępowaniem obiektów budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, powołując się na przeprowadzone w dniu [...] 2004 r. oględziny, że na działce nr A realizowany jest obiekt o wymiarach [...] x [...] m i wysokości [...] m z przeznaczeniem na pomieszczenia socjalne oraz [...] o wymiarach [...] m x [...] m i wysokości [...] m z [...]. Roboty budowlane zostały wszczęte według inwestora M. B. w [...] 2004 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał T. B. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego na działce nr A w P.– Gmina O. budynku socjalno-biurowego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w zakreślonym terminie M. B. nie wykonał nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] r. obowiązków w części dotyczącej budynku socjalno-biurowego, co uzasadniało wydanie nakazu jego rozbiórki zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie podał, że sprawa budowy [...] została objęta odrębnym postępowaniem, a to wobec tego, iż inwestor poinformował organ o wykonaniu jej rozbiórki. W odwołaniu od tej decyzji M. B. wniósł o jej uchylenie twierdząc, że złożył w Starostwie Powiatowym w T. wniosek o pozwolenie na budowę dołączając do niego wszystkie dokumenty niezbędne do jego wydania. Stwierdził również, iż jego zdaniem nie dopuścił się określonej w art. 48 Prawa budowlanego samowoli budowlanej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] , wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania. Podał, że pomimo wszczęcia "procedury legalizacyjnej" w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków. Poinformował o tym organ I instancji pismami z dnia [...] i [...] 2004 r. zgłaszając jednocześnie zamiar dokonania rozbiórki budynku socjalno-biurowego, który nie został jednakże zrealizowany. O stanie zaawansowania robót przy realizacji tego budynku świadczy protokół z oględzin oraz materiał fotograficzny. Podał także organ odwoławczy, że decyzja oparta na treści art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego nie ma charakteru uznaniowego i dla jej podjęcia nie ma znaczenia podnoszona w odwołaniu okoliczność złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wybudowanego bez pozwolenia obiektu. W skardze do sądu wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego M. B. stwierdził jedynie, iż z decyzją tą się nie zgadza, gdyż jego zdaniem nie dopuścił się samowoli budowlanej o jakiej mowa w art. 48 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego treść art. 48 Prawa budowlanego odnosi się również do obiektów budowlanych, których budowa nie została zakończona. Podał również, iż skarżący "dobrowolnie zrezygnował" z możliwości legalizacji popełnionej samowoli, co skutkowało wydaniem nakazu rozbiórki. W piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem procedury administracyjnej skutkującym jej nieważnością. Organy orzekające naruszyły bowiem treść art. 8, 9 i 10 kpa. Stwierdził nadto, że z uwagi na stopień zaawansowania robót przy budowie spornego obiektu nie można mówić o samowoli budowlanej "sensu stricte". Obiekt ten nie jest też budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 1a Prawa budowlanego, gdyż nie posiada stosownej "infrastruktury technicznej". Bezzasadne było orzekanie o nakazie rozbiórki skoro nie było intencją skarżącego popełnienie samowoli budowlanej, o czym świadczy okoliczność, że wystąpił on o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzję w tym względzie wydał w dniu [...] r. Wójt Gminy O.. Na rozprawie sądowej w dniu 20 marca 2006 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, iż organy nie ustaliły kiedy budynek został zrealizowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości i również skarżący tego nie kwestionuje, że objęty nakazem rozbiórki obiekt budowlany wybudował on bez wymaganego art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę konstrukcję i wygląd tego obiektu (zobacz protokół z oględzin – karta [...] i [...] akt administracyjnych oraz jego fotografie – karta [...]-[...]akt) nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że obiekt ten stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 1a i pkt 2 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego ustalone też zostało, że budowa tego budynku została rozpoczęta przez skarżącego w [...] 2004 r. (zobacz przedmiotowy protokół z oględzin – karta [...] akt adm. i uzasadnienie decyzji organu I instancji). Zasadnie zatem przyjęły organy orzekające, że w sprawie ma zastosowanie treść art. 48 Prawa budowlanego. W świetle treści jego przepisów nie ma żadnego znaczenia czy inwestor świadomie dopuścił się samowoli budowlanej. Nie ma zresztą żadnych przesłanek do przyjęcia, iż skarżący nie wiedział, że wykonuje roboty budowlane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Nie ulega też wątpliwości, że skarżący nie wykonał nałożonych na niego w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązków – postanowieniem z dnia [...] r., a w szczególności nie przedłożył zaświadczenia Wójta Gminy O. o zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czterech egzemplarzy projektu architektoniczno-budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami. Wprost przeciwnie w pismach z dnia [...] 2004 r. (karta [...]), z dnia [...] 2004 r. i z dnia [...] 2004 r. (karta [...] i [...] akt administracyjnych) skarżący oświadczył wprost, że takich dokumentów nie jest w stanie przedłożyć i dlatego też dokona rozbiórki przedmiotowego "budynku socjalno-gospodarczego". Dostarczenie tych dokumentów stanowiło zaś warunek konieczny do kontynuowania postępowania legalizacyjnego popełnionej samowoli budowlanej. Niespełnienie w wyznaczonym terminie, o którego przedłużenie również skarżący nie występował, nałożonych obowiązków skutkowało zastosowaniem przez organy orzekające treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (w zw. z art. 48 ust. 4). Zgodnie zaś z tym przepisem organy orzekające miały obowiązek orzeczenia o rozbiórce będącego w budowie a realizowanego przez skarżącego budynku przeznaczonego na cele socjalno-biurowe, o czym też orzekły. Oznacza to, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty pełnomocnika skarżącego sformułowane w jego piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r., które Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) rozważył z urzędu (zostały one bowiem zgłoszone po upływie terminu do wniesienia skargi). Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, nie występował do organów o udzielenie mu konkretnych informacji, których brak skutkowałby dla niego niekorzystnymi następstwami. Nie można też przyjąć, że nie wiedział jakie będą następstwa niewywiązania się z obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] r. gdyż o skutkach takiego zachowania się został w treści tego postanowienia w jednoznaczny sposób poinformowany. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest też okoliczność, że skarżący dysponował nieostateczną jedynie decyzją Wójta Gminy O. z dnia [...] r. o ustaleniu m.in. dla spornego budynku warunków zabudowy. Z akt nie wynika przy tym aby decyzja ta została organom nadzoru budowlanego przedłożona. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.