II SA/Gl 52/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Burmistrza Miasta I. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie : warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a o d r z u c i ć s k a r g ę K. G. w dniu [...] r. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na decyzję Burmistrza Miasta I. z dnia [...] r. nr [...]. Z dołączonych akt administracyjnych wynika, że K. G. odwołanie od wyżej opisanej decyzji organu I instancji złożył osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. w dniu [...] r. W następstwie rozpatrzenia tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r., a więc już po złożeniu skargi, wydało postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z zm./, dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że wyczerpanie środków zaskarżenia, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę do Sądu na decyzję Burmistrza Miasta I. w przedmiocie warunków zabudowy wbrew powyższej regule i to mimo tego, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania. Złożone przez skarżącego odwołanie od decyzji organu I instancji zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznane już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.sa.