II SA/Gl 520/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska, WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant ref. Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.W. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. decyzją nr [...] z dnia [...]r, na podstawie art. 48 ust.1 i ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 z zm.), nakazał J.W. wykonanie rozbiórki przenośnego ustępu typu kabina WC, postawionego na działkach o numerach [...], ( własność Gminy R. ) i nr [...] ( współwłasność osób fizycznych ) przy ul. [...] i [...] w R. W motywach decyzji organu nadzoru budowlanego podał, ze J.W. bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia postawił na wyżej wskazanych działkach przenośny, wykonany z tworzyw sztucznych ustęp. Po stwierdzeniu faktu samowoli nałożono na inwestora postanowieniem z dnia [...]r. obowiązek przedstawienia zaświadczenia organu administracji architektoniczno – budowlanej o zgodności robót budowlanych związanych z postawieniem ustępu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego z opiniami i uzgodnieniami oraz oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w terminie do dnia [...]r. Ponieważ w wyznaczonym terminie inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków ( żadnego ) w oparciu o art. 48 ust. 4 i ust. 1 Prawa budowlanego orzeczono rozbiórkę. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor – J.W. podniósł, że ustawienie ustępu odbyło się za zgodą współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej nr [...]. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1997 r. – Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 z zm.) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podzielił ustalenia faktyczne i klasyfikacje prawne – dokonane przez organ I instancji. Podkreślił, że poczynając od dnia 11.07.2003 r. kiedy to weszły w życie znowelizowane przepisy Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2003 r, nr 80, poz. 718 ) zaistniała możliwość legalizacji obiektów wzniesionych bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Jednym z warunków legalizacji jest wykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych na niego na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponieważ inwestor tych obowiązków nie wykonał, orzeczenie rozbiórki przedmiotowego ustępu jest zgodne z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J.W. podniósł przede wszystkim niewykonalność nałożonych na niego obowiązków wobec faktu, że Gmina R. od dnia [...]r. nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona przez Sąd kontrola zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Sprowadza się on do wykonania przez skarżącego w [...]r. ustępu z elementów plastikowych ( kabina WC ) na działkach nr [...] (własność Gminy R.) i nr [...] (współwłasność osób fizycznych ). Na wykonanie powyższego obiektu skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę, a obiekt ten zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego z obowiązku takiego nie był zwolniony ( ani w dacie realizacji, ani orzekania ). Skarżący nie posiadał także decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu. Mimo, że przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11.07.2003 roku istniała możliwość jego legalizacji. Postanowieniem z dnia [...]r. organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązki określone w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, których wykonanie przez inwestora stanowiło podstawę do kontynuowania postępowania legalizacyjnego. Skutkiem niewykonania nałożonych obowiązków zgodnie z art. 48 ust. 4 i ust. 1 Prawa budowlanego jest nakaz rozbiórki objętego postanowieniem obiektu. Skoro więc skarżący nie wykonał nałożonych na niego obowiązków (żadnego) zaskarżona decyzja znajduje oparcie w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zarzut braku planu zagospodarowania przestrzennego nie może zmienić dokonanej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem nie dysponował decyzją o warunkach zabudowy ani w dacie realizacji obiektu, ani w dacie wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnego wykonania obiektu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 – ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), oddalił skargę. su.