II SA/Gl 520/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego – wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2001r. nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz.1071 ze zm.), Prezydenta Miasta C. wymeldował z miejsca pobytu stałego R. W. z adresu: C. ul. [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji powołał się na faktyczne opuszczenie lokalu przez R. W. w [...] 2004r. kiedy to wraz z żoną i dzieckiem wyprowadził się do wynajętego lokalu przy ul. [...]. Aktualnie w lokalu tym R. W. zamieszkuje sam, gdyż żona z dzieckiem wróciła do domu rodziców przy ul. [...]. Wskazano także, że z oświadczenia strony wynika, że nie ma zamiaru powrócić i zamieszkać w lokalu przy ul. [...], gdyż teść i teściowa oraz żona wielokrotnie wyrzucali go z tego mieszkania. Odwołanie od tej decyzji złożył R. W. wskazując, iż teściowie uniemożliwiali mu zamieszkiwanie w budynku przy ul. [...] w C. i dlatego był zmuszony wyprowadzić się. Podkreślił także, że mieszkanie opuścił w trosce o swoje życie i zdrowie, gdyż teść groził wyrzuceniem przez okno. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. o nr [...], na podstawie art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że spełniona została przesłanka faktycznego opuszczenia lokalu przez R. W., co przyznała sama strona. Na potwierdzenie zaistniałych okoliczności organ powołał wyjaśnienia stron postępowania i zeznania świadków m.in. ojca R. W. – J. W., który przyznał, że syn przebywał w przedmiotowym lokalu do [...]r. Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się R. W. kwestionując zasadność wydanej decyzji i powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji. Podkreślił, że do opuszczenia mieszkania został zmuszony wskutek zastraszania przez teścia. Zaznaczył, że okoliczność powyższa skutkowała interwencją Policji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej R. W. wyjaśnił, że nie ma zamiaru mieszkać u teścia, bo boi się zrealizowania przez niego gróźb, ale meldunek jest mu potrzebny. Natomiast uczestnik postępowania – S. W. (teść skarżącego) podkreślił, że między jego córką a R. W. toczy się postępowanie rozwodowe, a alimenty skarżący płaci w oparciu o wyrok sądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane rozstrzygnięcia odpowiadają wymogom prawa. Według art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub tymczasowego i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dlatego źródłem powinności organu administracji dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu. Organ administracji podejmując decyzję o wymeldowaniu w uzasadnieniu wskazał na faktyczne przesłanki pozwalające stwierdzić fakt niezamieszkania skarżącego w budynku przy ul. [...] w C.. Zgromadzone w tej sprawie dowody nie budzą żadnych wątpliwości. Z treści oświadczeń stron i zeznań świadków istotnie wynika, że skarżący opuścił w/w mieszkanie w [...] r. Początkowo wraz z żoną i synem, jednak żona z dzieckiem wrócili do domu rodziców, a skarżący do chwili obecnej przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] w C. - co sam przyznaje. Poza tym nie znajduje również uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że do opuszczenia budynku został zmuszony nagannym zachowaniem się teściów i żony. Na poparcie swojego stanowiska w tej kwestii skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, zaświadczeń, zawiadomień zgłaszanych organom ścigania, z których wynikałoby, że podejmował jakiekolwiek działania w ochronie swoich praw. Wskazywane interwencje Policji czy ewentualne wszczęcie postępowania karnego wobec S. W. nastąpiło już po wydaniu zaskarżanych decyzji i zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania. Natomiast faktyczne zamieszkiwanie w lokalu przy ul. [...], założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów, a także zaniechanie podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do przywrócenia możliwości pobytu w dotychczasowym lokalu i zerwanie z nim związków pozwala na ocenę, że nastąpiło "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Poza tym w swoich oświadczeniach skarżący sam podkreślił, że obecnie chodzi tylko o posiadanie meldunku. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.