II SA/Gl 526/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi Z. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie wykonania zastępczego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. orzekł o zastosowaniu wykonania zastępczego jako środka egzekucyjnego w stosunku do dwóch prowizorycznych budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce o numerze 1 przy ul. [...] w B. Właściciel nieruchomości, Z. O. nie wykonał bowiem uprzednio wydanego nakazu rozbiórki dobrowolnie. Zażalenie na to postanowienie złożył Z. O. wskazując, iż wykona nakaz rozbiórki, gdy poprawi się stan jego zdrowia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził jednak uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Wskazał, iż organ I instancji wysłał postanowienie na dwa różne adresy. Odbiór przesyłki zawierającej postanowienie nastąpił odpowiednio w dniach [...] r. i [...] r. Zażalenie na to postanowienie Z. O. wniósł bezpośrednio do organu II instancji, jednakże na nieaktualny od 1,5 roku adres. Przesyłka ta została nadawcy zwrócona. W związku z powyższym Z. O. nadał ponownie przesyłkę dnia [...] r. W ocenie organu odwoławczego składający zażalenie uchybił terminowi. Został bowiem prawidłowo przez organ I instancji pouczony o sposobie i dacie złożenia środka prawnego. Nie zastosował się jednak do niego, podejmując próbę przesłania zażalenia do organu II instancji. Skargę na to postanowienie złożył Z. O. Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 8 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, iż nie ponosi winy za to, że organ administracji zmienił adres. Po otrzymaniu zwrotu niedostarczonej przesyłki natychmiast zapakował ją w nową kopertę i ponownie wysłał na prawidłowy adres organu II instancji. W ocenie skarżącego okoliczności powyższe uzasadniają przyjęcie, iż środek prawny został złożony w terminie. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Pismem z dnia [...] r. M. O. zam. w B. przy ul. [...] poinformował Sąd, iż jest on nowym właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem 2 i w pełni popiera zażalenie złożone przez Z. O. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. dopuścił M. O. do udziału w postępowaniu jako jego uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 141 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego "zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie". W rozstrzyganej sprawie bezsporne jest, iż organ I instancji pouczył Z. O. o terminie i sposobie wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. Dotyczyło to również konieczności wniesienia zażalenia za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. Na przedmiotowym postanowieniu widnieje wyraźna pieczęć nagłówkowa z adresem organu. Bezsporne jest również to, że przesyłki zawierające postanowienie zostały odebrane przez skarżącego w dniach [...] r. i [...] r. Przyjmując nawet późniejszą datę odbioru przesyłki, termin do złożenia zażalenia upłynął [...] r. (poniedziałek). W tym to dniu Z. O. nadał przesyłkę poleconą na nieaktualny adres organu II instancji. Warto podkreślić, iż uczynił to wbrew pouczeniu zawartemu w postanowieniu organu I instancji. Nie można zatem uznać, iż przesyłka zawierająca zażalenie została przesłana organowi (niewłaściwemu do jej odbioru) z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 141 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo organ II instancji uznał więc, iż nadanie przesyłki zawierającej zażalenie nastąpiło skutecznie dopiero dnia [...] r. Zatem doszło w sprawie do uchybienia terminu do złożenia zażalenia. Co ważne, zorientowawszy się w swym błędzie Z. O. nie wniósł wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, choć takie prawo posiadał. Z wyżej wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.