II SA/Gl 529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r., nr [...] nakładającą na Wójta Gminy B. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z określeniem czynności lub robót budowlanych, które należy wykonać w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, zrealizowanej inwestycji sieci kanalizacji sanitarnej na działce nr 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Gmina B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek strona skarżąca sformułowała zarzuty wobec kwestionowanej decyzji, wskazując m.in. że decyzja ta nie może zostać utrzymana w obrocie prawnym ze względu na naruszenia prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie z dnia 16 czerwca 2016 r. uczestnik postępowania J. S. ustosunkowując się do zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Przede wszystkim jednak przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nie przyznaje ona bowiem stronie jakiegokolwiek uprawnienia, jak również nie nakłada na stronę obowiązku. Decyzja taka z uwagi na swój formalnoprawny charakter, nie posiada przymiotu wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Tym samym, nie powoduje skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła także argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniesione natomiast w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa będą podlegały ocenie przez Sąd na etapie merytorycznego rozpatrywania skargi. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.