II SA/Gl 531/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego oddala skargę We wniosku z dnia [...] E. D. domagała się jej zameldowania w budynku przy ul. B. [...] w C., w którym jak podała mieszka od [...] Stwierdziła również, że budynek ten stanowił własność nieżyjących już jej rodziców, zaś obecnie stanowi współwłasność ich następców prawnych, którymi są oprócz niej R. S., I. P., którzy wyrazili zgodę na jej zameldowanie oraz B. D., z którym pozostaje w konflikcie i który prawdopodobnie będzie przeciwko temu oponował. Po wszczęciu w tej sprawie postępowania fakt zamieszkiwania E. D. pod objętym postępowaniem adresem potwierdziła I. P. i R. S., którzy wyrazili jednocześnie zgodę na jej zameldowanie. Zameldowaniu sprzeciwił się zaś B. D. uzależniając swoją w tym względzie zgodę od zniesienia współwłasności nieruchomości. Prezydent Miasta C. rozstrzygając przedmiotową sprawę po raz trzeci (poprzednie dwie decyzje tego organu zostały uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzjami Wojewody Ś. z dnia [...] i z [...]) decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o zameldowaniu E. D. na pobyt stały na posesji nr [...] przy ul. B. w C. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 104 kpa oraz art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o ewidencji ludności). W uzasadnieniu decyzji omówił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, w tym podjęte starania o przeprowadzenie zgłoszonego przez B. D. dowodu z przesłuchania świadka W. D. Ustalił organ I instancji, iż E. D. zamieszkuje pod wskazanym adresem, a to w oparciu o jej przesłuchanie, przesłuchanie współwłaściciela nieruchomości R. S., zeznania świadków M. W., M. J. oświadczenie złożone na piśmie przez współwłaścicielkę nieruchomości I. P., wyniki oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] oraz pisma [...] Komisariatu Policji w C. z dnia [...] i z dnia [...]. Zdaniem organu orzekającego dowód z zeznań świadka W. D. został zgłoszony tylko dla przedłużenia postępowania o czym świadczy okoliczność, że pomimo podjętych starań świadka tego nie udało się przesłuchać ani też nie złożył on żadnego oświadczenia na piśmie, w którym przedstawiłby posiadane przez siebie, a mogące mieć wpływ na wynik sprawy wiadomości. O działaniu na zwłokę świadczą zdaniem organu I instancji również podejmowane przez B. D. próby doprowadzenia do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik B. D. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucił, że z naruszeniem treści art. 77 § 1 i art. 78 § 1 sprawa nie została należycie wyjaśniona gdyż nie przeprowadzono wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadka W. D. Świadek ten posiada zaś istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, o czym pełnomocnik B. D. informował w pismach procesowych z dnia [...] i[ ...]r. W konsekwencji zdaniem pełnomocnika odwołującego się poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne zostały oparte na niekompletnym materiale dowodowym i w świetle treści art. 77 § 1 i art. 80 kpa nie mogą być uznane za prawidłowe i przesądzające. Dla poparcia tego stanowiska powołano się przy tym na wskazane w odwołaniu wyroki NSA. Wojewoda Ś. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 15 i 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 47 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności. W obszernym uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisano szczegółowo przebieg całego postępowania oraz treść zgromadzonych w sprawie dowodów, z których, również zdaniem Wojewody wynika jednoznacznie, że E. D. mieszka z zamiarem stałego przebywania w budynku na posesji nr [...] przy ul. B. w C. Przedstawił też organ odwoławczy i omówił przepisy prawa obowiązujące w sprawie o zameldowanie akcentując, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 2b ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu. Organy meldunkowe są zobowiązane dokonać zameldowania, jeżeli dana osoba pod konkretnym adresem faktycznie przebywa, niezależnie od uprawnień do lokalu w którym mieszka. Podzielił też organ odwoławczy stanowisko Prezydenta C., że dowód z zeznań świadka W. D.– brata wnioskodawczyni obliczony był jedynie na opóźnienie rozstrzygnięcia sprawy o zameldowanie, o czym świadczy okoliczność, że pomimo licznych prób podejmowanych również na etapie postępowania odwoławczego, nie doszło do przeprowadzenia tego dowodu. Świadek ten nie wypowiedział się także na piśmie co do posiadanych przez siebie a mogących mieć znaczenie w sprawie okoliczności. W konsekwencji uznał organ odwoławczy, że sprawa została należycie wyjaśniona do końcowego rozstrzygnięcia zaś wydanie decyzji o zameldowaniu znajduje pełną podstawę w powołanych i omawianych przez organ I instancji przepisach ustawy o ewidencji ludności. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik B. D. wniósł o uchylenie decyzji odwoławczej względnie uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając, iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem treści art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi posłużył się w ogólnym zarysie argumentacją przedstawioną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi zaakcentował, że w świetle okoliczności opisanych szczegółowo w zaskarżonej decyzji i w przedmiotowej odpowiedzi na skargę, wniosek o przesłuchanie świadka W. D. zmierzał faktycznie do przedłużenia rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania (w zw. z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego zdaniem Sądu z zachowaniem zasad wynikających z art. 80 i art. 107 § 3 kpa nie może budzić wątpliwości ustalenie organów obu instancji, że E. D. mieszka z zamiarem stałego przebywania w budynku na nieruchomości przy ul. B. nr [...] w C. Świadczą o tym liczne dowody dopuszczone przez organy orzekające i szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym dowody z zeznań świadków oraz z oględzin nieruchomości. Faktu tego również skarżący w zasadzie nie kwestionował jeżeli chodzi o znajdujący się na terenie tej nieruchomości budynek murowany, przystosowany przez E. D. do celów mieszkalnych (zobacz w tym względzie decyzję organu nadzoru budowlanego – karta [...] –[...] akt adm. – Tom [...]). Swoją zgodę na zameldowanie uzależniał przy tym tylko od uregulowania spraw związanych ze współwłasnością nieruchomości. W konsekwencji należało uznać, że skarżący nie podważył w jakikolwiek sposób ustaleń organów orzekających co do faktu stałego zamieszkiwania wnioskodawczyni pod objętym postępowaniem adresem. W świetle jednoznacznych ustaleń faktycznych organów obu instancji co do miejsca zamieszkiwania E. D., jej zameldowanie na nieruchomości przy ul. B. [...] w C. było zdaniem Sądu zgodne z treścią art. 47 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1, 2a i 2b ustawy o ewidencji ludności. Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sformułowany w skardze, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem treści art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 kpa. Należy bowiem stwierdzić w związku z treścią art. 75 § 1 kpa, że przeprowadzenie zgłoszonych dowodów powinno mieć na celu wyjaśnienie sprawy i ustalenie prawdy obiektywnej. Tylko takie zgłoszone dowody podlegają, zdaniem Sądu, unormowaniu z art. 78 § 1 kpa. Do takich też dowodów odnoszą się wyroki NSA, na które powołano się w skardze i w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Unormowanie z art. 78 § 1 w zw. z art. 7 kpa nie ma jednak zastosowania gdy wniosek dowodowy formalnie zmierzający do wyjaśnienia sprawy (z uwagi na okoliczności które w wyniku jego uwzględnienia mogą być ustalone), w rzeczywistości zmierza jedynie do przedłużenia postępowania, co pozostaje nadto w oczywistej sprzeczności z ogólną zasadą szybkości postępowania administracyjnego sformułowaną w art. 12 § 1 kpa. Również zdaniem Sądu taka była w końcowym efekcie intencja zgłoszenia wniosku z przesłuchania świadka W. D., za czym przemawiają szczegółowo opisane przez Wojewodę Ś. okoliczności świadczące jednoznacznie o tym, że świadek ten unikał przesłuchania powołując się na kolejne przeszkody w przeprowadzeniu tego dowodu i to pomimo widocznej determinacji, zwłaszcza organu odwoławczego, w dążeniu do zadośćuczynienia przepisowi art. 78 § 1 kpa. Biorąc pod uwagę stopień pokrewieństwa tego świadka ze skarżącym (ojciec), trudno oprzeć się wrażeniu, że zachowanie świadka skarżący co najmniej akceptował Zasadnie też zwrócił uwagę w tym względzie organ odwoławczy na podejmowane przez skarżącego starania o zawieszenie postępowania, uzasadniając tezę, że przedmiotowy wniosek zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. SW