II SA/Gl 532/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. (złożonym w placówce pocztowej w dniu [...] r.) W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., skargę na postanowienie tegoż organu z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżone postanowienie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zostało skierowane do M. Z. (córki skarżącego, reprezentującej ww. w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji, pełnomocnictwo w aktach administracyjnych - k. 5 ), na adres do korespondencji, wskazany przez skarżącego m.in. przy zażaleniu na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Przedmiotowa przesyłka doręczona została w dniu 7 stycznia 2013 r. - w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a." – E. Z., jako dorosłemu domownikowi. Z powyższego wynika, że postanowienie objęte skargą zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej. Nawet bowiem jeśliby przyjąć, że adresatem korespondencji zawierającej skarżony akt nie powinna być M. Z., gdyż udzielone jej pełnomocnictwo nie obejmowało umocowania do reprezentowania skarżącego w postępowaniu zażaleniowym, to postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zostało doręczone na wskazany przez skarżącego adres do doręczeń. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 40 § 2 zd. 1 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z kolei w myśl art. 43 zd. 1 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Powyższe oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął stronie skarżącej w dniu 6 lutego 2013 r. (tj. w środę). Zatem skarżący nadając skargę w placówce pocztowej w dniu 7 lutego 2013 r., uchybił terminowi do jej złożenia. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną. Na marginesie dodać wypada, iż termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, wobec tego niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jednakże jako termin procesowy, w razie jego uchybienia, może zostać przywrócony na ogólnych zasadach, stosownie do przepisów rozdziału 6 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.