II SA/Gl 533/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych). Wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości bądź w części skarżący wskazał w urzędowym formularzu druku PPF, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, uzyskując dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości około 1.600 – 1.900 zł netto miesięcznie. Nie posiada on żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Jak wynika z oświadczenia skarżącego oraz z przedłożonych dokumentów tytułem utrzymania ponosi on koszty w kwocie około 700 zł miesięcznie (500 zł żywność, 200 zł mieszkanie), a jego dochód podlega stałemu obciążeniu na poczet alimentów na rzecz żony i córki (kwota 800 zł). Postanowieniem z dnia 16 września 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznając, że dochód skarżącego, choć nie stanowi kwoty znacznej, nie daje podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. W. K. w ustawowym terminie wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw. W jego uzasadnieniu zwrócił się o rozważenie możliwości chociażby częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując, że w dniu [...] r. uiścił na rachunek Sądu kwotę 50 zł tytułem wpisu od skargi. Podkreślił także, że w ramach wskazanych wydatków nie uwzględnił kosztów, jakie ponosi tytułem odszkodowania za uszkodzenie mienia służbowego (autobusu) w kwocie 100 zł miesięcznie oraz koszty sądowe poniesione tytułem postępowania sądowego przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego, stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 ustawy obejmującym m. in. częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie okoliczności wskazanej w tym przepisie. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka przyznania prawa pomocy została w stosunku do skarżącego spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego przez niego wniosku. Osiągany przez skarżącego dochód w kwocie około 1.600 - 1.900 zł podlega bowiem stałym obciążeniom w kwocie 900 zł (800 zł alimenty oraz 100 zł odszkodowanie). Nadto od dochodu tego odliczyć należy koszty związane z utrzymaniem, które skarżący deklaruje na kwotę 700 zł miesięcznie, przy czym w ich ramach nie uwzględniono np. kosztów dotyczących niezbędnych środków czystości. Niewątpliwie sytuacja finansowa skarżącego uniemożliwia mu poniesienie pełnych kosztów niniejszego postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd zatem przychylił się do jego wniosku w zakresie częściowego zwolnienia go z obowiązku uiszczania opłat sądowych w sprawie. Biorąc pod uwagę dokonaną przez skarżącego wpłatę na rachunek Sądu w kwocie 50 zł , Sąd doszedł do przekonania, że jest on w stanie uiścić opłatę sądową w tej wysokości tytułem wpisu sądowego od skargi, a także w przypadku ewentualnych dalszych kosztów w niniejszym postępowaniu. Natomiast wydatki każdorazowo przekraczające wysokość 50 zł przerzucone zostają na Skarb Państwa, tym samym skarżący zostaje zwolniony z obowiązku ich uiszczania. Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, Sąd, działając w trybie art. 260 ustawy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy, orzekł jak w sentencji.