II SA/Gl 533/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy p o s t a n a w i a : 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych 2. ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu Wnioskiem z dnia 11 marca 2014 r. skarżąca wniosła o przyznanie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie, z kosztów sądowych. W nadesłanym do Sądu formularzu PPF strona podała, że jej czteroosobowa rodzina utrzymuje się z dochodu jej męża w wysokości 1680 zł oraz jej zasiłku macierzyńskiego w kwocie 1100 zł. Skarżąca podała, że nie posiada żadnych nieruchomości oraz ruchomości o wartości powyżej 3000 euro oprócz samochodu osobowego [...] rok produkcji 2006. Z nadesłanych na wezwanie Sądu oświadczeń i dokumentów wynika, że oprócz normalnych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny skarżąca spłaca wysoki kredyt w wysokości 1100 zł miesięcznie, ponosi koszty związane z leczeniem przewlekłej choroby dziecka oraz z własnym leczeniem. Skarżąca wskazała że jest zmuszona korzystać z pomocy finansowej rodziny. W ramach tej pomocy zamieszkuje wraz z mężem i dziećmi nieodpłatnie w mieszkaniu matki, jednak ponosi wydatki na media i czynsz łącznie około 700 zł. W celu udokumentowania swojej sytuacji finansowej skarżąca przedłożyła zaświadczenia o dochodach swoich i męża z miejsc pracy, wyciągi z rachunków bankowych. Przedłożyła także dokumentację związaną z chorobą swoją oraz choroba dziecka z adnotacjami z apteki o cenach leków. Skarżąca oświadczyła, że rachunki za mieszkanie wystawiane są na jej matkę, przedłożyła jedynie pismo z administracji o wysokości opłat ponoszonych z tytułu czynszu, wody oraz wywozu śmieci w kwocie łącznej 440 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jak wynika z treści powołanych przepisów, kryterium przesądzającym o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy wnioskodawcy. Ustawa w sposób precyzyjny określa warunki przyznania prawa pomocy, zaś kryteria te każdorazowo są odnoszone do sytuacji finansowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Dopiero analiza podanych we wniosku okoliczności dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do sytuacji majątkowej skarżącej stwierdzić należy, że przewidziana w art. 246 § 1 p.p.s.a. przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku. Ocena możliwości finansowych wnioskodawcy, dokonana w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności, prowadzi bowiem do wniosku, iż dochody osiągane przez rodzinę skarżącej dochody w wysokości łącznej około 2800 zł przy koniecznych i stałych wydatkach na utrzymanie 4 osobowej rodziny nie pozwalają na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1, w zw. z art. 245 § 2 oraz w zw. z art. 254 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.